Ciężary mniej przygniatają tych, którzy umieją je nosić.

Wszystko, co osiągnęło szczyt, bliskie jest swego końca.

Wrogiem mi jest, kto nie wskazuje wroga.

Ponieważ jesteś taki wrażliwy, musisz słuch przyzwyczaić do gromów.

Jeżeli chcesz umknąć przed tym, co cię gnębi, trzeba ci być innym, a nie gdzie indziej.

Dla mnie już to jedno jest dowodem prawości, że nie podobam się złym.

Cudze błędy stoją nam przed oczami, za plecami kryjemy swe własne.

Taka jest już natura istot śmiertelnych, że nie podoba im się nic bardziej niż to, co stracili. Z żalu za tym, co nam zabrano, jesteśmy niesprawiedliwi w stosunku do tego, co nam zostało.

Nie wolno wdawać się w sprzeczki i awantury. Trzeba wziąć nogi za pas i zlekceważyć wszelkie obelgi od ludzi bezmyślnych (a mogą przyjść tylko od bezmyślnych) i jednakowo oceniać zaszczyty i krzywdy ze strony motłochu. Pierwsze nie powinny nas radować, drugie - martwić...

Pomyślność bowiem wzmaga wrodzone ambicje.

O wiele lepiej jest być w porządku z rachunkami własnego życia niż państwowego zboża.

Znamieniem wielkiego człowieka jest gardzić krzywdami. Najbardziej znieważającą zemstą jest nieuznawanie kogoś za godnego, by na nim się zemścić. (...) Ten jest szlachetny i wielki, kto zwyczajem wielkiej bestii z całkowitą obojętnością słucha szczekania maleńkich psiaków.

Kto się nie gniewa, ten przetrwa i nie złamie go krzywda.

Jeśli więc można skrzywdzić tylko słabszego, a zły człowiek jest słabszy od dobrego, w takim razie dobry nie powinien obawiać się krzywdy, chyba tylko od kogoś, kto jest mu równy. A więc mędrca nie może spotkać krzywda. - w O niezłomności mędrca.

Wierz mi, ten jest szczęśliwszy, kto szczęścia nie potrzebuje, niż ten, kto go ma pod dostatkiem.

Nikt się nie narazi na cudzy śmiech, kto sam zaczął od siebie.

Spór z równym jest ryzykowny, z silniejszym - szaleńczy, ze słabszym - haniebny.

Nawet ludzie pospolici i mierni osiągają sukcesy; lecz tylko wielki człowiek zdolny jest odnieść triumf nad grozą i nieszczęściami, jakie spadają na śmiertelników.

(...) jednakowo oceniać zaszczyty i krzywdy ze strony motłochu.

Dla potrzeb koniecznych wystarczą miejsca wygnania, dla zbytecznych nie wystarczą nawet królestwa. Duch tylko czyni człowieka bogatym.

Umieramy co dzień. Co dzień bowiem tracimy jakąś cząstkę życia, a nawet wtedy, kiedy rośniemy, życie maleje.

Jeśli zechcesz uwierzyć ludziom, którzy głębiej poznali prawdę, całe życie jest jedną męczarnią.

Nieważne, co znosisz, ale jak znosisz.

Obawiacie się wszystkiego jako śmiertelni, a pożądacie wszystkiego, jakbyście byli nieśmiertelni.

Powinniśmy być świadomi, że powodem naszych kłopotów nie jest miejsce naszego pobytu, lecz my sami: jesteśmy bowiem zbyt słabi, aby cokolwiek ścierpieć, nie umiemy przez dłuższy czas znieść ani trudu, ani rozkoszy, ani siebie samych, ani w ogóle żadnej rzeczy.

W żadnej sprawie nie powinniśmy być bardziej ulegli duszy jak w sprawie śmierci. Niechaj dusza idzie za swoim pierwszym porywem: czy zapragnie miecza, czy powroza, czy trucizny wypełniającej żyły, niechaj dokona swego dzieła i niech złamie okowy niewoli. Każdy powinien również innym przyznać prawo do życia, sobie - prawo do śmierci: najlepsza jest śmierć, którą się wybiera.

Wiem, że trzeba się urodzić albo królem, albo głupcem.

Prawdziwa miłość nienawidzi i nie cierpi zwłoki.

jeśli my całkowicie nie pokonamy Losu, on nas
pokona. w: O niezłomności mędrca.

Ludzie narodzili się ku wzajemnej pomocy, gniew na zniszczenie. Ludzie pragną się łączyć, gniew chce rozdzielać; człowiek chce pomagać, gniew szkodzić; człowiek
wspiera nawet nieznajomych, gniew uderza nawet w najbliższych; człowiek gotów jest poświęcić się dla dobra innych, gniew się narazi na niebezpieczeństwo, byleby tylko
innych narazić.
Życie ludzkie opiera się na życzliwości i zgodzie, i nie strachem, ale wzajemną miłością
wiąże się w sojusz i wspólną pomoc.