- Jest, jak jest – powtarza. – Nienawidzę tego powiedzenia. Pozwala ludziom sobie wmawiać, że się pogodzili z czymś, z czym się nie da pogodzić.

- Wydaje się, że to straszliwie niesprawiedliwe, co? - (...)
– Co się wydaje niesprawiedliwe? – pytam.
– To, jak szybko nasze marzenia mogą nam zostać odebrane.

Dzieje się to natychmiast. Od zera do hiperwentylacji przechodzę w ułamku sekundy. Klatka piersiowa rozdziera się bólem. Serce mam w kawałkach.

Znam to uczucie. Uczucie, że kochasz kogoś aż tak, że jego szczęście jest dla ciebie najważniejsze.

Miesiącami unikałem myślenia o tobie, bo to było łatwiejsze niż… tęsknienie za tobą, niż znoszenie tego bólu.

Tam gdzie jest cisza, pojawiają się myśli, poczucie winy, smutek, ból serca, żal, wszystko przelewa się przeze mnie bez końca, aż nie mogę złapać oddechu, poruszyć się, mówić, wydostać się spod przygniatającego mnie ciężaru.

Serce staje mi w miejscu, a poczucie winy tak bardzo przybiera na sile, jest tak gorące i spalające, że ledwie mogę to znieść.

Odsuwa mi włosy z czoła, wkłada rękę pod szyję, unosi moją głowę i na jedną krótką chwilę miękkimi ustami dotyka moich.To nie jest pocałunek; to obietnica przyszłych pocałunków.