Całe życie musiałam walczyć z ludźmi, którzy zamiast mnie wspierać, robili wszystko, żeby mnie stłamsić i przekonać o ty6m , jak niewiele jestem warta. Jestem, kim jestem, jeśli się komuś nie podobam, nie będę go przy sobie zatrzymywać.

Trzeba żyć tak, jakby jutra miało nie być. Bez obaw przed działaniem, by później nie żałować, że coś nie zostało zrobione, czy powiedziane. Codziennie warto walczyć o własne szczęście, nawet jeśli to szczęście miałoby trwać tylko chwilę. Każdy na nie zasługuje, bez względu na to, co twierdzi jego otoczenie.

Normalne życie jest już poza naszym zasięgiem. Dawno też przestałem wierzyć, że gdzieś istnieje Bóg. Łatwiej mi wierzyć, że jesteśmy tu z tym wszystkim sami. Brak nadziei na pomoc z góry pozwala mi lepiej działać tu, na dole.

Rany zadane psychice goją się dużo dłużej niż te zadane ciału.