The hidden hand of the market will never work without a hidden fist.

Urodziliśmy się w tej epoce i musimy dzielnie iść do końca drogą nam przeznaczoną. Nie ma innego wyboru.

Jeden kraj może popierać sprawę innego, ale nigdy nie zrobi tego równie poważnie jak sprawę własną. Odpowiednie siły zostaną wysłane z pomocą, ale jeśli sprawy pójdą źle, operacja zostanie spisana na straty i pojawi się próba wycofania się z najmniejszym możliwym kosztem.

Cho­dzi o to, że w tej chwili Ukra­ina płaci za rosyj­skie ambi­cje impe­rialne i jeśli Rosja się odbu­duje, to zapła­cimy my, a Fran­cuzi, Niemcy raczej nie zapłacą.

(...) wykorzystanie asymetrii jest kluczem do najlepszej strategii (...).

Lepszego państwa na razie jednak nie mamy, i oby tego obecnego nam nie zabrakło. Uczucie do ojczyzny może kosztować bardzo dużo rozczarowań, to prawda. Ale ostatecznie jesteśmy ludźmi stąd, wyrosłymi z tego miejsca na świecie. I tego się trzymamy! To w końcu ma być "najlepsze miejsce na świecie".

Ty może nie chcesz wojny, ale wojna może chcieć ciebie.

Prze­cież Pol­ska na­leży do spo­łe­czeń­stwa, czyli do nas wszyst­kich, a nie do po­li­ty­ków, jak by­łoby w ustro­ju feu­dal­nym i pa­try­mo­nial­nym. Po­li­tycy winni być za­le­d­wie na­szymi przed­sta­wi­cie­lami, re­pre­zen­tan­tami na­szych in­te­re­sów, a nie – jak chcą się wi­dzieć – de­miur­gami o nie­ogra­ni­czo­nej spraw­czo­ści, co jest wi­do­czną wadą pol­skiej kul­tury po­li­tycz­nej.

Gdyby po­li­tycy pod­le­gali (...) kon­troli, sku­pia­liby się na dba­niu o spra­wy ważne dla spo­łe­czeń­stwa, o jego pro­duk­tyw­ność i osią­ga­nie wy­so­kiej marży po­cho­dzą­cej z ka­pi­tału i z pracy oby­wa­teli, a nie na to­cze­niu walk frak­cyj­nych o „przy­dział” środ­ków pu­blicz­nych. To on wła­śnie na­daje pol­skiej po­li­tyce cha­rak­ter qu­asi-feu­dalny.

Znamy sławną zasadę leninowskiego „kto kogo?" i wiemy, jak zgodnie z nią, a poza moralnością, funkcjonuje zjawisko społeczne nazywane polityką.

Póź­niej sły­sza­łem od po­li­ty­ków i lu­dzi z ich za­ple­cza: „To nie spo­łe­czeń­stwo bę­dzie de­cy­do­wało o za­ku­pach uzbro­je­nia...”. Taki spo­sób dzia­ła­nia świad­czy o bu­cie lu­dzi, któ­rzy zo­stali wy­brani po to, by po­dej­mo­wać de­cy­zje, ale su­we­re­nem po­zo­staje chyba jed­nak spo­łe­czeń­stwo, praw­da? Po­li­tycy są za­le­d­wie „ku­rie­rami prze­sy­łek” bie­ga­ją­cymi na li­niach prze­sy­ło­wych sił struk­tu­ral­nych, a nie de­miur­gami two­rzą­cymi wła­sne uni­wer­sum.

W do­datku re­forma woj­sko­wo­ści nie spro­wa­dza się by­naj­mniej do za­kupu sprzę­tu, to wła­ści­wie jej po­śled­nia część. Co­raz trud­niej zno­szę fakt, że ważne pro­blemy, zwłasz­cza ta­kie jak klu­czowa re­forma woj­sko­wo­ści Rze­czy­po­spo­li­tej w ob­li­czu trwa­ją­cej wiel­kiej ry­wa­li­za­cji i wojny w Eu­ra­zji, roz­wią­zuje się ma­so­wymi za­ku­pami i wy­da­wa­niem pie­nię­dzy sze­ro­kim ge­stem. Jak można my­śleć, że na tym po­lega re­forma i że to nam wy­star­czy?! A jed­nak ta­kimi wła­śnie to­rami bie­gnie po­kręt­na lo­gika pol­skich elit po­li­tycz­nych.

Naj­wy­raź­niej za­po­mnie­li, że w po­li­tyce po­winno cho­dzić o spra­wy więk­sze: o oj­czy­znę, o bez­pie­czeń­stwo, o re­formę woj­sko­wo­ści, o wiel­ką spu­ści­znę Rze­czy­po­spo­li­tej, o do­bro wspól­ne, o kul­turę stra­te­gicz­ną. Za­po­mi­na­nie o tym to po pro­stu dra­mat, nie tylko nie­od­po­wie­dzial­ność.

Bo Ukra­ina musi nie tylko wygrać wojnę, ale i pokój. Czyli musi być pań­stwem, w któ­rym bez obaw będą mogły dzia­łać banki oraz inwe­sto­rzy, pań­stwem bez oli­gar­chii, ban­dy­terki i zamro­żo­nych kon­flik­tów.

Bo wojny nie toczą para­me­try sprzętu, lecz żoł­nierz na polu walki. I ten żoł­nierz widział te rosyj­skie kolumny pan­cerne, widział, że Zełen­ski nie uciekł, więc strze­lał z tych jave­li­nów i… kurde, Heniu, no patrz, płoną, Ruscy płoną! Dawaj następny!... ...To wła­śnie buduje morale.

Amerykanie wygrali obie ostatnie wojny światowe nie dlatego, że wchodzili do wojny pierwsi albo ponosili największe jej ofiary. Ich prymat po wojnie światowej był wynikiem tego, że wchodzili do tej wojny jako ostatni i ponosili małe straty. Nie inaczej było z poprzednim hegemonem - brytyjskim. Opłacał wszystkich na kontynencie europejskim tak długo, jak się udało, bez angażowania własnego wojska, i stale manipulował sojuszami między państwami europejskimi, by Albion miał komfort wchodzenia do większej kinetycznej wojny na końcu i tylko w sprzyjającej dla siebie okolicznościach.

Polityka jest zaiste zjawiskiem dynamicznym, a nie statycznym. Zawody nigdy się nie kończą.

Wdzięczność nie jest walutą w sprawach międzynarodowych - nigdy za mało powtarzania tej prawdy.

W końcu grudnia 2020 roku oba pociągi znajdują się na tym samym torze, na kursie kolizyjnym, i przyśpieszają.

Na koniec gorzka uwaga. O ile nie należy liczyć na wartości w stosunkach międzynarodowych, choć tyle się o nich bez przerwy prawi, o tyle wewnątrz państwa, w kontekście powinności wobec wspólnoty tym państwem objętej, wartości jako zasady funkcjonowania są niezmiernie istotne. Inaczej społeczeństwo nie ufa i nie wierzy państwu.

Istnieją dwa żywotne cele Polski, ściśle związane z wizją niepodległego państwa polskiego. Są nimi:
1) utrzymywanie Rosji (w każdym jej imperialnym przejawie) poza europejskim systemem gry o równowagę, oraz
2) zmiana peryferyjnego statusu naszego systemu społeczno-gospodarczego wobec najważniejszych gospodarek świata.
Wszystkie działania rządu, wszelkie decyzje polityczne i geostrategiczne powinny być podporządkowane tym dwóm żywotnym celom, są bowiem tylko narzędziem ich osiągania.

Zatem musimy sobie odpowiedzieć na pytanie: co jest punktem ciężkości Rosji, który trzeba pokonać/zdobyć/złamać?
Punktem ciężkości jest po prostu pokonanie wojska rosyjskiego, również na poziomie demonstracji zdolności.

Nie chodzi przy tym o ogólnie zakreśloną perspektywę konfliktu z Rosją, ale o doprecyzowanie konkretnego, namacalnego celu, czy raczej celów - co wojna miałaby przynieść, żeby móc uznać, że ją wygraliśmy.

Gdyby mogli, nie pogardziliby także obróceniem Rosji przeciw Chinom - w każdym jej przejawie ustrojowym.

Chiny jeszcze długo nie będą stanowić bezpośredniego zagrożenia dla Polski. To duża różnica między interesami Polski i USA.

Po czwarte: w interesie Rzeczypospolitej jest upadek Rosji, a celem Stanów Zjednoczonych jest jedynie jej osłabienie oraz pogłębienie gotowości Rosji do "obrotowości", przy jednoczesnej akceptacji prymatu Stanów Zjednoczonych w systemie międzynarodowym, na przykład przez nowego prezydenta - Nawalnego. Taka relacja USA z Rosją może wzmocnić tę ostatnią, a to nie jest w interesie Rzeczypospolitej.

Specjalnie napisałem ten tekst dopiero teraz, Polacy zbyt mało bowiem wiedzą o nieustannych ciągotach Zachodu do współpracy z Rosją w każdym jej (Rosji) wydaniu - oczywiście kosztem interesów Polski i państw naszego regionu. Dlatego idealizują Amerykę, Zachód i siebie samych w świecie, jako przedmurze broniące świat zachodni przed Rosją (względnie Związkiem Sowieckim).

Tymczasem co jakiś czas (gdy Rosja jest potrzebna na zmianę Niemcom, Francuzom, Anglikom czy Amerykanom) rosyjska literatura, balet i opera, wódka, kozackie tańce i rosyjska muzyka czy bohaterstwo prostego rosyjskiego żołnierza stają się przedmiotem uwielbienia społeczeństw Zachodu, których emocje są umiejętnie podsycane przez rządzących nimi polityków, kierujących się własnymi interesami.

Nie możemy liczyć na mocarstwa, bo one w grze o równoważenie nie potrzebują wzmacniania naszego statusu. Czas pozbyć się złudzeń.

Podobnie jak z wielką sztuką w trakcie jej tworzenia, narody bardzo często nie mają pojęcia, że właśnie dokonują radykalnej transformacji pola walki. W obliczu jego wyzwań każdego dnia myślą tylko o tym, jak rozwiązać następny wyłaniający się problem i jaki kolejny krok poczynić. W ten sposób, nie zdając sobie z tego sprawy, wymyślają i opanowują nowy sposób prowadzenia wojny, który przetrwa dekady.