Cokolwiek jest dobrego czy złego w ich uczuciu, w szponach rozpaczy i w niebezpieczeństwie miłość ma prawo mówić, co myśli, a wszyscy inni powinni być ślepi i głusi. Z wyjątkiem Boga, który czyta zarówno wiersze, jak i między wierszami i który w końcu w sprawach namiętności jak i w sprawach sprawiedliwości będzie miał ostatnie słowo.