Jedną z przyczyn, z których powodu tak wielu ludzi odczuwa stres, nie jest to, że wykonują oni stresujące czynności, lecz to, że tak niewiele czasu spędzają w ciszy. Nie można wyobrazić sobie owocnej samotności, która pozbawiona byłaby ciszy i przestrzeni.

Czy gdzieś jest takie miejsce, w którym w sekrecie gromadzą się nasze minione dni? Jak pytał średniowieczny mistyk: gdzie się podziewa światło świecy, kiedy ją zdmuchnąć? Wierzę, że jest takie miejsce. Nazywa się ono pamięć.

Jedna z najstarszych medytacji polega na wyobrażeniu sobie, że wdychasz światło, a wydychasz ciemność lub zalegające w tobie popioły.

Jedną z najcenniejszych rzeczy, którą w przyjaźni i miłości należy zawsze chronić, jest twoja odmienność.

(...) jednym z najcięższych grzechów jest nieprzeżyte życie. Jesteśmy posłani na ten świat, aby w pełni i do końca przeżyć wszystko, co się obudzi w nas samych, i wszystko, co przyjdzie do nas z zewnątrz.

Nawet ten, z kim przebywasz najbliżej, ktoś, kogo kochasz, nadal pozostaje dla ciebie osobnym światem. Na tym polega gorzki smak miłości. Dwoje ludzie stają się sobie tak bliskimi, że pragną być jednym, ale ich osobne przestrzenie na to nie pozwalają. W przestrzeni zawsze pozostajemy oddzieleni.

Poezja jest dziedziną, w której język najpiękniej wyraża się we własnym milczeniu. Poezja jest językiem ciszy.

Przyczyną, dla której w dzisiejszych czasach tak boleśnie doświadczamy braku świętości jest to, że całkowicie utraciliśmy szacunek dla tajemnicy. Nowoczesne techniki informacji są jednym z największych niszczycieli prywatności. To, co prawdziwie głębokie i osobiste, powinniśmy chronić w naszym wnętrzu. Oto dlaczego we współczesnym życiu występuje tak wielki głód języka duszy.

Słońce wydobywa erotyczny potencjał planety: to ono budzi jej nieokiełznaną zmysłowość.

Ciemność rozwiązuje wszystko: nie ma tu starań o to, by być kimś i robić wrażenie.

W przyjaźni domyka się starożytny krąg. To, co jest między wami pradawne, będzie czuwać nad wami, chronić was i trzymać przy sobie.