Wiem coś o tym: przeżyłem w niewiedzy czterdzieści lat! Przez te czterdzieści lat przyglądałem się światu przekonany, że wiele rozumiem – n i e r o z u m i e j ą c n i c. Pracowałem, kochałem się, podróżowałem, wściubiałem nos w swoje i nie swoje sprawy, chłonąłem życie, uwielbiałem życie. Pasja życia!, tak się to mówi. A cóż to może być za p a s j a ż y c i a, kiedy o życiu samym nie wie się nic? Już samo to słowo – pasja, przekabacone, dziś mówi o czymś na kształt namiętności, a niegdyś prawdziwie głosiło chwałę męki, cierpienia. W czterdzieści lat napatrzyłem się dość cierpień, nie w tym rzecz, każdy się napatrzył w naszych czasach. Rzecz w tym, że nigdy bym nie uwierzył. Tak, nigdy bym nie uwierzył, że moje czterdzieści lat życia to tylko przygrywka, nieświadomy trening do skoku w rzeczywisty wymiar istnienia, którego mógłbym nie poznać nigdy, jak osobnicy „zdrowi na umyśle”, i umrzeć jak oni w błogiej ignorancji. Biedni moi, krocie z was tak umrą. Ja wiem, że jesteście z tego powodu dumni i szczęśliwi. Bo wszystko się mieści w przyjętych wymiarach. A co się nie mieści, też się zmieści, jest przecie sposób na wszystko. Wie o tym każdy zdrów na umyśle. A nam mózg się rozregulował... Tak mówicie, tak myślicie o nas. Ale to nie my, słowo daję, to nie my z domu obłąkanych, to wy jesteście ludźmi z innej planety. Ta sama matka ziemia inną krew nam dała, innym nakarmiła mlekiem. Po cichu powiem – coś więcej widzimy, coś więcej czujemy, coś więcej jesteśmy w stanie zrozumieć. I czegoś więcej staramy się domyślić. A jeśli już o przyziemność chodzi, to zliczcie, ile naszych obłędnych pomysłów zwyczajnie się skonkretyzowało i służy dzisiaj waszej wygodzie. Zmuszony jestem użyć tego argumentu, bo wasza wyobraźnia mieści się w naparstku. Więc zostawcie nasz mózg w spokoju, albowiem nic o nim nie wiecie, Bóg mi świadkiem [...].

Wiara świadomości to wolność. Wiara uczucia to słabość. Wiara ciała to głupota. Miłość świadomości wywołuje w odpowiedzi to samo. Miłość uczucia wywołuje przeciwieństwo. Miłość ciała zależy tylko od typu i biegunowości. Nadzieja świadomości to siła. Nadzieja uczucia to niewola. Nadzieja ciała to choroba.

Wiara świadomości to wolność. Wiara uczucia to słabość. Wiara ciała to głupota. Miłość świadomości wywołuje w odpowiedzi to samo. Miłość uczucia wywołuje przeciwieństwo. Miłość ciała zależy tylko od typu i biegunowości. Nadzieja świadomości to siła. Nadzieja uczucia to niewola. Nadzieja ciała to choroba.

... Historia miłosna ze szczęśliwym zakończeniem nie ma najmniejszej szansy, by stać się legenda...

... Historia miłosna ze szczęśliwym zakończeniem nie ma najmniejszej szansy, by stać się legenda...

Rozpaczliwie zakochani wymyślamy sobie postaci naszych partnerów, żądając od nich, by byli tacy, jacy nam są potrzebni, a potem załamujemy się, kiedy nie chcą odgrywać roli, jaką im przydzieliliśmy.

Rozpaczliwie zakochani wymyślamy sobie postaci naszych partnerów, żądając od nich, by byli tacy, jacy nam są potrzebni, a potem załamujemy się, kiedy nie chcą odgrywać roli, jaką im przydzieliliśmy.

(...) często człowiek sobie nie zdaje sprawy, co go najbardziej interesuje, dopóki nie zacznie mówić o czymś innym, mniej interesującym.

(...) często człowiek sobie nie zdaje sprawy, co go najbardziej interesuje, dopóki nie zacznie mówić o czymś innym, mniej interesującym.

Ludzie zdolni są do rzeczy wielkich, dlatego zginą przez drobiazgi.

Ludzie zdolni są do rzeczy wielkich, dlatego zginą przez drobiazgi.

W podróżowaniu fantastyczne jest między innymi to, że człowiek przekonuje się, ilu jest na świecie dobrych, uczynnych ludzi.

W podróżowaniu fantastyczne jest między innymi to, że człowiek przekonuje się, ilu jest na świecie dobrych, uczynnych ludzi.

Podobno pieniądz nabiera szacunku do ludzi, którzy źle się z nim obchodzą.

Podobno pieniądz nabiera szacunku do ludzi, którzy źle się z nim obchodzą.

W roku 1621 król polski Zygmunt III wysłał Piotra Żeromskiego, starostę bydgoskiego, do Flandrii w sprawie subsydiów na wojnę turecką. Pieniędzy Żeromski wprawdzie nie przywióżł, ale nabył w pracowni Rubensa obraz przedstawiający Zdjęcie z krzyża, który znajduje się po dziś dzień w ołtarzu głównym kolegiaty kaliskiej.

W roku 1621 król polski Zygmunt III wysłał Piotra Żeromskiego, starostę bydgoskiego, do Flandrii w sprawie subsydiów na wojnę turecką. Pieniędzy Żeromski wprawdzie nie przywióżł, ale nabył w pracowni Rubensa obraz przedstawiający Zdjęcie z krzyża, który znajduje się po dziś dzień w ołtarzu głównym kolegiaty kaliskiej.

Na co kichają dzieci:
w poniedziałek – na pieniądze
we wtorek – na złość
w środę – na chorobę
to czwartek – na nieszczęście
w piątek – na dobre wiadomości
w sobotę – na miłość
w niedzielę – na zdrowie i na dzień dobry

[*** (Mamusiu...), przeł. Andrzej Babuchowski; s. 7].

Na co kichają dzieci:
w poniedziałek – na pieniądze
we wtorek – na złość
w środę – na chorobę
to czwartek – na nieszczęście
w piątek – na dobre wiadomości
w sobotę – na miłość
w niedzielę – na zdrowie i na dzień dobry

[*** (Mamusiu...), przeł. Andrzej Babuchowski; s. 7].