W tym samym czasie u szczytu swojego rozwoju znajdowała się ateńska kultura i sztuka, w tym szybko rozwijająca się filozofia. To czasy Sofoklesa i Sokratesa, ale też Eurypidesa i Arystofanesa, rzeźbiarza Fidiasza, architektów Partenonu i Wielkich Propylejów, i wielu, wielu innych.
To chyba najwspanialszy w ogóle czas w dziejach kultury Zachodu, epoka, z której może w największym stopniu wyrasta nasza kultura. I właśnie w tym momencie dziejowym ateńska publiczność ma ze sceny teatralnej uczyć się na spektakularnym, krwawym mitycznym przykładzie o ograniczeniach ludzkiego umysłu i ludzkich osiągnięć. Ideałem było zapewne, żeby po wyjściu z teatru obywatele Aten oddali się rozmyślaniom albo poświęcili dyskusjom na temat katastrofalnych skutków zbytniego zaufania człowieka do własnych możliwości. Właśnie za to, mówiąc banalnie, płaciła, nie szczędząc wydatków, ateńska polis. Na pewno opłaciło się to w wypadku nieco młodszego od Sofoklesa Ateńczyka Tukidydesa, który – jak zobaczymy dalej – w swoim wspaniałym dziele historycznym pt. Wojna peloponeska odrobił tę lekcję. To także nauka najważniejsza dla nas. Może zwłaszcza w naszych czasach.

- (...)musimy działać niejako na oślep i wybierać takie rozwiązania, które pozwolą nam spokojnie spać w nocy, albowiem moralność jest ważniejsza niż etyka, a miłość większa niż prawo.

- (...)musimy działać niejako na oślep i wybierać takie rozwiązania, które pozwolą nam spokojnie spać w nocy, albowiem moralność jest ważniejsza niż etyka, a miłość większa niż prawo.

Czy ktoś, kto nie przeżył tego, co ja, jest w stanie mnie zrozumieć? Czy ktoś daleki od takich emocji może poczuć, co się ze mną dzieje, nawet gdybym opisał swoje noce i dni, w których tęsknię, marzę, przewracam się z boku na bok, nie mogąc sobie znaleźć miejsca i zasnąć?

Czy ktoś, kto nie przeżył tego, co ja, jest w stanie mnie zrozumieć? Czy ktoś daleki od takich emocji może poczuć, co się ze mną dzieje, nawet gdybym opisał swoje noce i dni, w których tęsknię, marzę, przewracam się z boku na bok, nie mogąc sobie znaleźć miejsca i zasnąć?

Czy to można przestać kochać niebo i ziemię dlatego, że bywa niepogoda, wiatr dmie, deszcz siecze? Ty niepogodna jesteś, ale światem jesteś i co ja na to poradzę?

Czy to można przestać kochać niebo i ziemię dlatego, że bywa niepogoda, wiatr dmie, deszcz siecze? Ty niepogodna jesteś, ale światem jesteś i co ja na to poradzę?

(...) czuje, jak rośnie w nim strach. I to nie zwyczajny, paniczny, histeryczny ludzki strach, tylko taki, przed którym nie ma ucieczki. Zaczyna się bać, jak w dzień biblijnego potopu, i nikomu nie potrafi powiedzieć, z czego zrobiony jest jego strach. Do szału doprowadza go niezrozumienie, tępota, z jaką ludzie traktują strach, który nie jest ich, choćby bał się ktoś najbliższy.

(...) czuje, jak rośnie w nim strach. I to nie zwyczajny, paniczny, histeryczny ludzki strach, tylko taki, przed którym nie ma ucieczki. Zaczyna się bać, jak w dzień biblijnego potopu, i nikomu nie potrafi powiedzieć, z czego zrobiony jest jego strach. Do szału doprowadza go niezrozumienie, tępota, z jaką ludzie traktują strach, który nie jest ich, choćby bał się ktoś najbliższ...

Człowiek jest pilny i wierzący, szuka principium, szuka zasady... a zamiast tego znajduje części składowe z mięsa, które przeważnie są dostępne za pieniądze, kto płaci więcej, otrzymuje lepszą jakość...

Człowiek jest pilny i wierzący, szuka principium, szuka zasady... a zamiast tego znajduje części składowe z mięsa, które przeważnie są dostępne za pieniądze, kto płaci więcej, otrzymuje lepszą jakość...

Przeczytałem kiedyś, że różnica pomiędzy byciem ekstrawertykiem a byciem introwertykiem nie polega na tym, jak zachowujesz się w grupie. Chodzi o to, czy przebywanie w grupie cię nakręca czy pozbawia energii. Introwertyk może wydawać się ekstrawertykiem i vice versa. Wszystko sprowadza się do tego, jaki wpływ mają na ciebie interakcje zludźmi.

Przeczytałem kiedyś, że różnica pomiędzy byciem ekstrawertykiem a byciem introwertykiem nie polega na tym, jak zachowujesz się w grupie. Chodzi o to, czy przebywanie w grupie cię nakręca czy pozbawia energii. Introwertyk może wydawać się ekstrawertykiem i vice versa. Wszystko sprowadza się do tego, jaki wpływ mają na ciebie interakcje zludźmi.

Zawsze tak było i zawsze tak będzie, że czas i świat, pieniądze i potęga należą do ludzi małych i płaskich, a do innych, do tych właściwych ludzi, nic nie należy. Nic oprócz śmierci [s. 228].

Zawsze tak było i zawsze tak będzie, że czas i świat, pieniądze i potęga należą do ludzi małych i płaskich, a do innych, do tych właściwych ludzi, nic nie należy. Nic oprócz śmierci [s. 228].

Posłuchaj Ezza! Nie roztrząsajmy kwalifikacji moralnych tego Anglika, ale to przecież cudowny przykład ilustrujący moje teorie. On ma miliony w bankowych schowkach, a ja płótno w kieszeni. Mimo to nie możesz, nie ośmielisz się twierdzić, że jest on mędrszy, dzielniejszy, energiczniejszy niż ja. Nie jest wcale mądry: oczy ma jak niebieskie emaliowane guziki. Nie jest energiczny: snuje się od fotela do fotela jak paralityk. To poczciwy, sumienny stary osioł, a pieniądze ma po prostu dlatego, że zbiera je jak maniak znaczki pocztowe. Ty, Ezza, masz umysł za tęgi do interesów. Nie zajedziesz daleko. Trzeba być mądrym, żeby robić pieniądze. Zgoda! Ale najpierw trzeba być wystarczająco głupim, żeby pieniędzy pragnąć.

Posłuchaj Ezza! Nie roztrząsajmy kwalifikacji moralnych tego Anglika, ale to przecież cudowny przykład ilustrujący moje teorie. On ma miliony w bankowych schowkach, a ja płótno w kieszeni. Mimo to nie możesz, nie ośmielisz się twierdzić, że jest on mędrszy, dzielniejszy, energiczniejszy niż ja. Nie jest wcale mądry: oczy ma jak niebieskie emaliowane guziki. Nie jest energiczny:...

Dzięki opowieściom babki chłopiec zaglądał w świat niegdysiejszych elit, ale też i dawnej pańskiej służby: kobiet i mężczyzn nieźle odżywionych, niezbyt przemęczonych pracą, przyzwoicie ubranych w rzeczy po chlebodawcach, ludzi zmanierowanych i wścibskich, bezczelnych a nade wszystko doskonale poinformowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Dzięki opowieściom babki chłopiec zaglądał w świat niegdysiejszych elit, ale też i dawnej pańskiej służby: kobiet i mężczyzn nieźle odżywionych, niezbyt przemęczonych pracą, przyzwoicie ubranych w rzeczy po chlebodawcach, ludzi zmanierowanych i wścibskich, bezczelnych a nade wszystko doskonale poinformowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamieni...