Trzy przymioty czynią nas ludźmi: rozum, wolność i miłość. O. Jose Maniparambil.

Widzi pan, doktorze, jednych się kocha, z drugimi chciałoby się przebywać jak najwięcej.

Widzi pan, doktorze, jednych się kocha, z drugimi chciałoby się przebywać jak najwięcej.

Też pewnie od początku przeczuwała, że to nie jest miłość jej życia.(...)Ale wzięła, co los dał, bo się bała, że nie będzie kolejnej szansy. Że nikt inny jej nie zechce i zostanie sama. Największy strach wszystkich dziewczyn. Płacą za niego życiem.

Też pewnie od początku przeczuwała, że to nie jest miłość jej życia.(...)Ale wzięła, co los dał, bo się bała, że nie będzie kolejnej szansy. Że nikt inny jej nie zechce i zostanie sama. Największy strach wszystkich dziewczyn. Płacą za niego życiem.

Dawniej uważała, że miłość ma coś wspólnego ze szczęściem, ale jak się okazało, te dwie rzeczy nie są ani trochę spokrewnione. Miłość jest bliższa potrzebie, niewiele się różni od konieczności jedzenia, oddychania.

Dawniej uważała, że miłość ma coś wspólnego ze szczęściem, ale jak się okazało, te dwie rzeczy nie są ani trochę spokrewnione. Miłość jest bliższa potrzebie, niewiele się różni od konieczności jedzenia, oddychania.

(...) jak człowiek jest naprawdę zdolny, jeśli naprawdę coś potrafi, nie musi wywrzeszczeć całemu światu: jestem wybitny. Przeciwnie, powinien po cichu robić swoje i czekać, aż odkryją go jemu podobni, czyli kreatywni, wymagający, wyrafinowani.

(...) jak człowiek jest naprawdę zdolny, jeśli naprawdę coś potrafi, nie musi wywrzeszczeć całemu światu: jestem wybitny. Przeciwnie, powinien po cichu robić swoje i czekać, aż odkryją go jemu podobni, czyli kreatywni, wymagający, wyrafinowani.

Wnikaj w intencje każdego człowieka. Ale pozwól też każdemu wnikać w intencję twoją własną.

Wnikaj w intencje każdego człowieka. Ale pozwól też każdemu wnikać w intencję twoją własną.

Bo, widzi pan, tamci wszyscy, co żyli w tych domkach, te przeklęte kupczyki nawykłe do łatwego życia, byliby do niczego. To ludzie bez ducha, bez dumnych snów, bez wzniosłych porywów. A człowiek bez tego to zwykły tchórz, to szmata. Umieli tylko spieszyć się codziennie do pracy. Widziałem ich setkami, jak z drugim śniadaniem w garści gonili jak wściekli do pociągu, aby tylko nie spóźnić się, tylko jak najwcześniej otworzyć te swoje marne sklepiki i ciułać te swoje głupie groszaki. Widziałem, jak potem gonili do domu, żeby się tylko nie spóźnić na obiad i, broń Boże, nie jeść chłodnej zupy; jak siedzieli wieczorami w domu ze strachu przed bandytami; jak szli do łóżek ze swoimi żonami, nie dlatego, że je kochali, ale dlatego, że było to wygodne i nie komplikowało ich nędznej wegetacji. W powszednie dni ubezpieczali się ze strachu przed jakimś wypadkiem na tym świecie, a w niedziele - ze strachu przed życiem pozagrobowym. Tak jakby piekło było dla królików!

Bo, widzi pan, tamci wszyscy, co żyli w tych domkach, te przeklęte kupczyki nawykłe do łatwego życia, byliby do niczego. To ludzie bez ducha, bez dumnych snów, bez wzniosłych porywów. A człowiek bez tego to zwykły tchórz, to szmata. Umieli tylko spieszyć się codziennie do pracy. Widziałem ich setkami, jak z drugim śniadaniem w garści gonili jak wściekli do pociągu, aby tylko ni...

Często ludzie mówią, że nie mają pieniędzy na to czy na tamto, że są biedni. Ale skoro mają co do garnka włożyć, w co się ubrać, to naprawdę są na tyle bogaci, żeby podzielić się kawałkiem bułki czy chleba z drugim, potrzebującym człowiekiem. Zawsze jesteś dość bogaty, by uśmiechnąć się do drugiego człowieka, dość bogaty, by kogoś obdarzyć dobrym, ciepłym słowem.

Często ludzie mówią, że nie mają pieniędzy na to czy na tamto, że są biedni. Ale skoro mają co do garnka włożyć, w co się ubrać, to naprawdę są na tyle bogaci, żeby podzielić się kawałkiem bułki czy chleba z drugim, potrzebującym człowiekiem. Zawsze jesteś dość bogaty, by uśmiechnąć się do drugiego człowieka, dość bogaty, by kogoś obdarzyć dobrym, ciepłym słowem.

Odkąd stracił dom, cały świat stał się dla niego domem, a kiedy przestał pobierać pensję, pieniądze przestały być dla niego problemem, gdy stracił rodzinę i przyjaciół, wszyscy ludzie stali się jego rodziną.

Odkąd stracił dom, cały świat stał się dla niego domem, a kiedy przestał pobierać pensję, pieniądze przestały być dla niego problemem, gdy stracił rodzinę i przyjaciół, wszyscy ludzie stali się jego rodziną.

Pieniądze niewiele maja wspólnego z życiem w szczęściu,trudno się z tym nie zgodzić,ale jednak sprawiają,ze żyje się wygodniej,gdy gonisz za szczęściem.

Pieniądze niewiele maja wspólnego z życiem w szczęściu,trudno się z tym nie zgodzić,ale jednak sprawiają,ze żyje się wygodniej,gdy gonisz za szczęściem.