Morderstwa w Barcelonie

Kto by chciał nieba? To tylko pocz­tów­ka.

Kto by chciał nieba? To tylko pocz­tów­ka.

Znów spoj­rzał na Casa Milà. We­dług pism sa­ty­rycz­nych z tam­tej epoki wy­glą­da­ła jak gi­gan­tycz­ny par­king dla ste­row­ców. Wszyst­ko, co inne, co nowe, wy­wo­ły­wa­ło opór i ostrą kry­ty­kę. Jak choć­by na­zwa­nie jej żar­to­bli­wie La Pe­dre­ra z po­wo­du jej wy­glą­du, bo przy­po­mi­na­ła ka­mien­ną bryłę. To była cena ge­niu­szu. Nie zro­zu­mia­no jej re­wo­lu­cyj­nej, or­ga­nicz­nej kon­cep­cji, a Gaudíego ata­ko­wa­no. Z cza­sem praw­da miała dojść do głosu: o głup­cach i ich kry­ty­ce za­po­mnia­no, a ge­nial­ny ar­chi­tekt wciąż był żywy w pa­mię­ci ludzi i uwiel­bia­ny przez po­ko­le­nia, które na­de­szły. Uwiel­bie­nie, pa­mięć zbio­ro­wa. Nie­zro­zu­mia­ny ge­niusz.

Znów spoj­rzał na Casa Milà. We­dług pism sa­ty­rycz­nych z tam­tej epoki wy­glą­da­ła jak gi­gan­tycz­ny par­king dla ste­row­ców. Wszyst­k...

Nie martw się, lubię, kiedy boli. To znaczy, że wciąż żyję.

Nie martw się, lubię, kiedy boli. To znaczy, że wciąż żyję.