Najnowsze artykuły
ArtykułyCzytamy w święta. 3 kwietnia 2026
LubimyCzytać312
ArtykułyWeź udział w konkursie i wygraj pakiet książek Callie Hart!
LubimyCzytać22
Artykuły„Odpowiedź kryje się w tobie” – Katarzyna Wolwowicz zdradza, jak ją odnaleźć
LubimyCzytać1
ArtykułyNowa karkonoska powieść Sławka Gortycha! „ŚWIĘTO KARKONOSZY”- już wkrótce! KONKURS
LubimyCzytać130
Popularne wyszukiwania
Polecamy
Bode Miller

Źródło: http://pl.wikipedia.org
Pisze książki: biografia, autobiografia, pamiętnik
Urodzony: 12.10.1977
Samuel Bode Miller – amerykański narciarz alpejczyk, mistrz olimpijski, mistrz świata, pięciokrotny medalista igrzysk olimpijskich, zdobywca Pucharu Świata.
Miller znany jest ze wszechstronnych umiejętności alpejskich – zaczynał głównie jako slalomista, z czasem osiągał także dobre wyniki w konkurencjach szybkościowych. W grudniu 2004 został drugim zawodnikiem w historii (po reprezentującym Luksemburg Marco Girardellim w sezonie 1988/1989),który odniósł zwycięstwa we wszystkich konkurencjach alpejskich w jednym sezonie; Miller uczynił to zaledwie po dziesięciu zawodach pucharowych sezonu. Jest jedną z barwniejszych postaci w gronie alpejczyków. Znany z ryzykownego stylu jazdy, często nie kończy przejazdów; z drugiej strony udaje mu się zyskiwać czas nad rywalami w sytuacjach, pozornie sprawiających wrażenie popełnienia błędu. Cechuje go także swobodne podejście do startów – w jednym z wywiadów stwierdził, że startował po wypiciu alkoholu (co potem prostował, że chodziło jedynie o spożycie alkoholu w wieczór poprzedzający zawody). W innej kontrowersyjnej wypowiedzi oskarżył znanego kolarza Lance Armstronga o stosowanie niedozwolonych środków wspomagających. Jak się okazało miał rację.
Zdobył dwa medale na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002. Został wicemistrzem olimpijskim w slalomie gigancie (za Austriakiem Stephanem Eberharterem) i w kombinacji alpejskiej (za Norwegiem Kjetilem André Aamodtem). Na olimpiadzie w Nagano cztery lata wcześniej nie ukończył zarówno slalomu, jak i slalomu giganta. Starty w Turynie w 2006 rozpoczął od 5. miejsce w zjeździe.
Jest również multimedalistą mistrzostw świata. Debiutował na mistrzostwach przed własną publicznością w Vail w 1999, gdzie w slalomie gigancie i supergigancie zajmował dalsze miejsca, ale w slalomie uplasował się na 8. pozycji. Pierwsze medale mistrzostw świata zdobył w St. Moritz w 2003, zostając mistrzem w slalomie gigancie i kombinacji oraz wicemistrzem w supergigancie. W Bormio w 2005 zdominował konkurencje szybkościowe, wygrywając zjazd i supergigant, natomiast nie ukończył obu slalomów (a także kombinacji).
13 stycznia 2008 w zjeździe w Wengen odniósł 27. zwycięstwo w karierze, wyprzedził tym samym Phila Mahre w ilości amerykańskich zwycięstw w PŚ. Pierwsze podium zawodów pucharowych zaliczył w grudniu 2000 w Val d'Isere (3. miejsce w slalomie gigancie),pierwsze zwycięstwo rok później, również w slalomie gigancie w Val d'Isere. W sezonie 2001/2002 zajął w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 4. miejsce (był 2. w klasyfikacji slalomistów),rok później ukończył rywalizację na 2. miejscu. W sezonie 2003/2004 ponownie był 4.; po bardzo dobrym początku sezonu 2004/2005 utrzymał pozycję lidera do końca sezonu i sięgnął po Puchar Świata, przed Austriakami Raichem i Maierem. 6-krotny zwycięzca Małej Kryształowej Kuli: w slalomie gigancie (2003/04),supergigancie (2004/05, 2006/07) oraz kombinacji (2002/03, 2003/04, 2007/08).
Miller znany jest ze wszechstronnych umiejętności alpejskich – zaczynał głównie jako slalomista, z czasem osiągał także dobre wyniki w konkurencjach szybkościowych. W grudniu 2004 został drugim zawodnikiem w historii (po reprezentującym Luksemburg Marco Girardellim w sezonie 1988/1989),który odniósł zwycięstwa we wszystkich konkurencjach alpejskich w jednym sezonie; Miller uczynił to zaledwie po dziesięciu zawodach pucharowych sezonu. Jest jedną z barwniejszych postaci w gronie alpejczyków. Znany z ryzykownego stylu jazdy, często nie kończy przejazdów; z drugiej strony udaje mu się zyskiwać czas nad rywalami w sytuacjach, pozornie sprawiających wrażenie popełnienia błędu. Cechuje go także swobodne podejście do startów – w jednym z wywiadów stwierdził, że startował po wypiciu alkoholu (co potem prostował, że chodziło jedynie o spożycie alkoholu w wieczór poprzedzający zawody). W innej kontrowersyjnej wypowiedzi oskarżył znanego kolarza Lance Armstronga o stosowanie niedozwolonych środków wspomagających. Jak się okazało miał rację.
Zdobył dwa medale na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002. Został wicemistrzem olimpijskim w slalomie gigancie (za Austriakiem Stephanem Eberharterem) i w kombinacji alpejskiej (za Norwegiem Kjetilem André Aamodtem). Na olimpiadzie w Nagano cztery lata wcześniej nie ukończył zarówno slalomu, jak i slalomu giganta. Starty w Turynie w 2006 rozpoczął od 5. miejsce w zjeździe.
Jest również multimedalistą mistrzostw świata. Debiutował na mistrzostwach przed własną publicznością w Vail w 1999, gdzie w slalomie gigancie i supergigancie zajmował dalsze miejsca, ale w slalomie uplasował się na 8. pozycji. Pierwsze medale mistrzostw świata zdobył w St. Moritz w 2003, zostając mistrzem w slalomie gigancie i kombinacji oraz wicemistrzem w supergigancie. W Bormio w 2005 zdominował konkurencje szybkościowe, wygrywając zjazd i supergigant, natomiast nie ukończył obu slalomów (a także kombinacji).
13 stycznia 2008 w zjeździe w Wengen odniósł 27. zwycięstwo w karierze, wyprzedził tym samym Phila Mahre w ilości amerykańskich zwycięstw w PŚ. Pierwsze podium zawodów pucharowych zaliczył w grudniu 2000 w Val d'Isere (3. miejsce w slalomie gigancie),pierwsze zwycięstwo rok później, również w slalomie gigancie w Val d'Isere. W sezonie 2001/2002 zajął w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 4. miejsce (był 2. w klasyfikacji slalomistów),rok później ukończył rywalizację na 2. miejscu. W sezonie 2003/2004 ponownie był 4.; po bardzo dobrym początku sezonu 2004/2005 utrzymał pozycję lidera do końca sezonu i sięgnął po Puchar Świata, przed Austriakami Raichem i Maierem. 6-krotny zwycięzca Małej Kryształowej Kuli: w slalomie gigancie (2003/04),supergigancie (2004/05, 2006/07) oraz kombinacji (2002/03, 2003/04, 2007/08).
5,9/10średnia ocena książek autora
87 przeczytało książki autora
50 chce przeczytać książki autora
0fanów autora
Zostań fanem autoraKsiążki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
Bode Miller. Autobiografia wariata
Jack McEnany, Bode Miller
5,9 z 62 ocen
140 czytelników 14 opinii
2014
Najnowsze opinie o książkach autora
Bode Miller. Autobiografia wariata Jack McEnany 
5,9

Jedna ze słabszych biografii, które przeszły przez moje ręce. Po ciekawym fragmencie opisującym dzieciństwo, okres dorastania - czas, który pozwala zobaczyć "co" stworzyło Bode'go następuje plątanina opisów zawodów, startów, rywalizacji. Dane, wyniki, lokaty, suche nazwy miejscowości lepiej wyglądają w excelu a niekoniecznie w tekście, w którym szukamy osobowości, ambicji i ognia charakteru.
Bode Miller. Autobiografia wariata Jack McEnany 
5,9

Książka jednego z najbarwniejszych postaci narciarstwa alpejskiego, jeśli nie całych sportów zimowych. Napisana dość drobiazgowo, choć akurat momenty ściśle związane z dyscypliną dość poskakane i chaotyczne z dużą dozą suchych liczb. Nieco więcej oczekiwałem. Gdyby nie pierwsze 100 stron to pomyślał bym o 5, ale było by to krzywdzące do wyżej ocenionych przeze mnie pozycji. Warto przeczytać mimo wszystko




























