Anna Idzikowska-Czubaj

Zaletą tej pozycji jest przede wszystkim szczegółowość opisu. Autorka, dbając o każdy szczegół, ukazuje czytelnikowi historię muzyki rock'n'rollowej (obejmując zarówno tzw. żelazną kurtynę, jak i Zachód) i wszystko co z nią związane: od poglądów po modę. Znajdziemy w niej m.in. opisy dawnych subkultur, takich jak bikiniarze (funkcjonująca w Polsce do końca lat 50. XX w. Jest ona polskim odpowiednikiem amerykańskiego bitnika). Ponadto muzyka rockowa jest protestem wymierzonym w politykę, więc autorka zadbała o szczegółowy opis przemian politycznych w owym czasie. Poniżej zamieszczam fragment, który ukazuje absurdalną politykę ZSRR: "Prawdziwym i niezmiennym symbolem epoki rock'n'rolla były jeansy-noszone przez Brigitte Bardot i Elvisa Presleya. Każdy młody buntownik w dobie rock'n'rolla po prostu musiał je mieć. Za żelazną kurtyną były symbolem "the american way of life"", wolności i Zachodu. [...] Władze postanowiły wówczas rozprawić się z nielegalnymi handlarzami jeansów. Przeprowadzono publiczny pokazowy proces, który skończył się tragicznie dla kilku młodych ludzi. Oskarżono ich o handel spodniami i dolarami, co było jednoznaczne z uznaniem ich za sabotażystów, zachodnich agentów i wrogów ludu. Po długich przesłuchaniach sąd skazał ich na 15 lat więzienia. Zszokowało to ogół społeczeństwa, gdyż powszechnie sądzono, iż kara będzie wynosić około 8 lat pozbawienia wolności. Jednak radzieccy przywódcy uznali, że i 15 lat to zbyt łagodny wymiar kary. Chruszczow wykrzykiwał, że "tych łobuzów należy ukarać odpowiednio wysokimi karami do wagi popełnionych przez nich przestępstw" i powiedział, że "taka jest wola wszystkich ludzi radzieckich". Rząd zorganizował kampanię na rzecz surowszego wyroku (rzekomo w imieniu oburzonego społeczeństwa). Następnie przywrócono, zniesioną kilka lat wcześniej, karę śmierci. W kolejnym procesie dwóch oskarżonych (przywódców grupy) w wieku 24 i 30 lat skazano na śmierć".