Wojciech Kossak

„Wspomnienia” Wojciecha Kossaka naprawdę mnie zaskoczyły. Myślałem, że to będzie sucha autopromocja malarza, a to książka żywa, pełna życia, zaskakująco szczera. Trudno ją odłożyć. A ilu tam ludzi się przewija! Piłsudski, Sienkiewicz, Matejko, cesarz Wilhelm II — i jeszcze cała masa innych. Styl Kossaka jest gawędziarski, rubaszny, trochę próżny, ale ma w sobie coś magnetycznego. Jak przystało na malarza, potrafi jednym zdaniem — jak pociągnięciem pędzla — odmalować człowieka czy sytuację. Ma w sobie naturalny talent do opowiadania. I właściwie nie dziwi, że obie jego córki też miały dar — u nich w rodzinie to się dziedziczyło tak, jak gdzie indziej majątek. Myślałem, że brak dystansu do siebie będzie wadą, ale nie jest. To właśnie dzięki temu książka ma kolor, nerw, tempo. Jest w niej pycha, ciepło i wdzięk epoki — taki, którego nie da się udawać. Nawet jeśli Kossak przeskakuje po tematach, coś przemilczy, coś podkoloryzuje — nie szkodzi. Ta opowieść ma w sobie prawdę człowieka, który żył intensywnie i nie bał się mówić o tym po swojemu.