Karolina Kusek

Jestem oszołomiona tym dziełem, i nie rozumiem, dlaczego autorka nie otrzymała z nie najważniejszych nagród literackich w kraju i na świecie. Każdy z wierszy (50) czytałam z zapartym tchem i przy okazji wylałam ,,morze łez". To poezja dla dorosłych, w której poetka wskazuje m.in na niewyobrażalny dramat dzieci w czasie wojen i problemów we współczesnym świecie. Ponieważ książka została wydana w czterech wersjach językowych (polski-angielski-francuski-niemiecki)książka ta powinna zostać promowana na całym świecie. --------------------------------------------------------------- Świat Dziecka Objęłam spojrzeniem ŚWIAT DZIECKA, co z daleka wyglądał jak kolorowa piłeczka. Lecz ja w tej orbicie jego, w kole tęczy, zobaczyłam i te spoza widma jej obręcze – CZERŃ i SZAROŚĆ Katastroficzne szyny w dziecięcego świata torach. Co bez zwrotnicy i ślepym okiem semafora. ------------------------------------------------------------- Dzieci Starego Doktora Skazano WAS na zagładę. Miast DZIECIOM życie ratować, Ty, uczyłeś je jak odejść z godnością, bez lęku, DOKTORZE. O ironio losu! Szły czwórkami w stronę PRZEZNACZENIA. W zdeptanych trzewikach. W znoszonych ubraniach. Każde z ulubioną zabawką w ręce. Ot, jak z sierocińca DZIECI. Jeden z chłopców niósł flagę. Drugi grał na skrzypeczkach. Ty z Nimi jak zawsze, jak co dzień. Sercem w stronę każdego DZIECKA. Z kagankiem myśli, z której wybijał słup płomienia… Drogi WAM nikt nie zagrodził. W niebo ulatywały odgłosy kroków. Po ziemi wlokła się jak chałat smuga cienia. --------------------------------------------------------- Pomniki Nie przed jednym pomnikiem składałam biało-czerwone róże. Nie przed jednym pomnikiem klęczałam w łez kałuży. Lecz tylko przed tym pomniczkiem, w którym w anioła zmieniła się granitowa skała, spłonęła kartka, na której miast kołysanki tren pisałam. --------------------------------------------------------- Dziecko niczyje Wiem, że masz matkę, lecz tak daleką, że obraz jej twarzy już ci się zmącił. A choć ma ona serce jak dworzec - Ty masz w nim tylko chłodny kącik. Wiem, że masz ojca, choć nie przy sobie, bo raz jest w dołku, raz w siódmym niebie. Świat mu się w głowie całkiem pokręcił. Nie ma w nim miejsca dla ciebie. Krzyknij poetko: - TO NASZE DZIECKO! Ono wszak wśród nas żyje. Bo coraz więcej jest takich dzieci, o których się mówi NICZYJE! I ty, mój, synu, dojrzyj to dziecko, w tym tuneliku bez świateł… Zapal mu lampkę i podaj rękę. Stań mu się bratem. ------------------------------------------------------ Pochylam pióro... Pochylam pióro – czoło poetów, przed DZIEĆMI z tych nieludzkich czasów, których krok dobiegł kresu poprzez śniegi i gąszcze syberyjskich lasów, co uleciały na skrzydełkach orląt w przestrzenie bez granic, przed DZIEĆMI co w hełmach przestrzelonych padły jak ,,kamienie rzucone na szaniec”. Pochylam pióro – czoło poetów, przed DZIEĆMI z tą czarną w źrenicach rozpaczą, które świat ogrodził drutem pomiędzy ścianami: śmierci i płaczu. Pochylam pióro – czoło poetów, przed DZIEĆMI, po których ślad w polach minowych co miały na szyi wisiorki z granatów i trotylem wypchany plecaczek... Przed DZIEĆMI, które dotąd świat opłakuje. Przed DZIEĆMI, po których nikt, prócz MATEK, nie płacze.