Paul Levinson

Powieść P. Levinsona to szczególne połączenie kryminału i fantastyki. W dodatku bardzo szczególnego kryminału i bardzo szczególnej fantastyki. Bohater, nowojorski lekarz medycyny sądowej, usiłuje rozwikłać jednocześnie dwie powiązane za sobą zagadki: serię morderstw popełnianych na młodych mieszkankach miasta oraz tajemniczą plagę przypadków wyrywkowej utraty pamięci, nękającą społeczeństwo amerykańskie. Wkrótce nabiera przekonania, że podobne przypadki amnezji zdarzały się już uprzednio, w różnych epokach historycznych, niosąc bardzo poważne i groźne konsekwencje dla ówczesnych państw i cywilizacji. Autor snuje opowieść w nietypowy sposób. Nie mamy tu pościgów, strzelanin, dramatycznych konfrontacji, bohater prowadzi śledztwo odbywając liczne rozmowy, kojarząc zdobyte informacje, przetrząsając muzea, antykwariaty i biblioteki, nie stroni też od częstych wizyt w dobrych restauracjach. P. Levinson w pasjonujący sposób ukazuje natomiast drogi dochodzenia do prawdy przez umysł naprawdę inteligentny. Niełatwo przedstawić coś takiego, bo wymaga to dużej inteligencji od samego autora. Ostatecznie, jego bohater skądś musiał ją wziąć. Na tym polega niezwykłość i zapewne fenomen popularności powieści o doktorze D' Amato, bo to już druga odsłona jego przygód po „Kodzie jedwabiu”. Oceniam ją nawet wyżej niż poprzednią, w której nastąpiło zbędne „rozwodnienie” głównego toku akcji poprzez obszerne wtręty przenoszące czytelnika do epoki wczesnego średniowiecza. W „Zarazie świadomości” otrzymujemy przedstawiony w czystej postaci obraz toku dedukcji współczesnego detektywa i historyka w jednej osobie. Do tego różne smaczki obyczajowe życia w Nowym Jorku oraz niezbyt budujące kulisy działania upolitycznionej biurokracji państwowej. Jedyny, moim zdaniem, mankament to zbytnie skomplikowanie intrygi kryminalnej, która staje się ostatecznie mało czytelna i trochę nieprawdopodobna.