Justyna Bilik

Eseje Sylwii Chutnik i Justyny Bilik to nie tylko opowieści o piętnastu niezwykłych kobietach i osobach, które wymknęły się społecznym etykietom. To także próba opowiedzenia historii od nowa — z perspektywy tych, których dotąd spychano na margines. Frida Kahlo, Marsha P. Johnson, Tove Jansson czy Debora Vogel — każda z nich to dowód, że nie da się zaszufladkować ludzkiego życia w ciasnych ramach normy. Czytałam „Kłirówy” z poczuciem wdzięczności. Za każdą z tych opowieści. Za styl — prosty, empatyczny, ale nigdy naiwny. Za szczerość autorek, które nie ukrywają własnych emocji i nie udają obiektywizmu. Bo przecież queer to również emocja, bunt i miłość w jednym. Dla mnie to książka o sile pamięci. I o odwadze, która się nie starzeje. Bo dopóki świat wymaga, byśmy się dopasowywały, dopóty opowieści o tych, które się nie dopasowały, będą nam potrzebne.