Małgorzata Cudak

Zastanawiacie się czasami, jak wyglądałyby współczesne losy postaci z baśni, które znamy z dzieciństwa? Od dawna miałam w sobie poczucie, że klasyki się nie rusza — nie nawiązuje się do nich, ponieważ można je tylko zepsuć. A teraz kilka słów o tym, jak bardzo się myliłam… Sięgając po książkę „Na zegarze wpół do bajki”, zupełnie nie spodziewałam się, że już na początku skojarzę ją z bajką, którą kiedyś opowiadała mi mama. W historii napisanej przez Małgorzatę Cudak poznajemy siedmioletnią Małgosię i jej młodszego brata Jasia. Wychowują się w rodzinie, jakich dziś wiele: tata wychodzi wcześnie rano do pracy i wraca późno, często kiedy dzieci już śpią, a mama pochłonięta jest swoimi projektami. Pewnego dnia spotyka ich coś niezwykłego — na parapecie pojawia się wiewiórka, która delikatnie zachęca dzieci, by odważyły się podążyć za nią prosto w głąb lasu. Brzmi groźnie? Wcale takie nie jest! Pośród drzew stoi chatka na kurzej nóżce, a w niej mieszka Baba Jaga — ale nie ta straszna z dawnych opowieści. Raczej… jak ciepła, tajemnicza babcia, która włada prawdziwymi czarami. To, co najbardziej mnie urzekło w tej historii, to klimat tajemnicy. Czytelnik nigdy do końca nie wie, co go czeka, a każde zdarzenie jest jednocześnie niezwykłe i skłaniające do przemyśleń. W historii pełno jest metafor pomagających dzieciom zrozumieć codzienne sytuacje i emocje w sposób lekki, zabawny, a przy tym naprawdę mądry. Książka przypomina, że w życiu najważniejsze są małe rzeczy — czas spędzony razem, rozmowy, obecność. Pokazuje, że nawet w codziennym pośpiechu można odnaleźć coś magicznego, jeśli tylko na chwilę się zatrzymamy. Dużą zaletą jest także baśniowy język — lekki, plastyczny, pełen obrazowych opisów, dzięki którym świat Małgosi i Jasia staje się bliski i niemal namacalny. Na plus zasługują także krótkie rozdziały. Dzięki nim książkę czyta się wygodnie, można dawkować historię po trochu, a dzieci nie czują znużenia. Tę historię czyta się z prawdziwą przyjemnością. Dużym atutem książki są również piękne ilustracje Agnieszki Pradelok — subtelne i cudownie dopracowane. I jeszcze okładka — petarda! Przyciąga wzrok od pierwszego spojrzenia i doskonale zapowiada klimat tej opowieści. Po lekturze poczułam ciepło i coś na kształt wdzięczności — za przypomnienie, że bliskość i wspólne chwile mają większą wartość niż wszystko inne. To książka, która nie moralizuje, ale delikatnie prowadzi czytelnika do własnych wniosków. I właśnie za to najbardziej ją polubiłam. Polecam 🤎