Rachel DeLoache Williams

Fajnie było przeczytać książkę napisaną z perspektywy kogoś, kto osobiście znał i przyjaźnił się z Anną Delvey i kto został przez nią oszukany i wykorzystany. Rachel, przez większość książki stara się udowodnić czytelnikom, że nie była łasa na pieniądze Anny, podkreśliła, że postawiła jej obiad czy drinka tu i ówdzie, czy że chciała zapłacić za trening personalny ($300 za sesję). Z drugiej jednak strony przyznaje się bez bicia, że lubiła drogi styl życia Anny i chętnie weszła do jej wystawnego świata. Rachel w pierwszej połowie książki opowiada jak poznała Annę i jak rozwijała się ich znajomość, gdzie punktem zwrotnym była wycieczka do Marakeszu. Czytając tą pierwszą połowę, widzimy to co oczywiste: Rachel dostrzegła wiele sygnałów ostrzegawczych w Annie, momentami mamy wrażenie, że nie do końca lubiła jej postać, często wstydziła się za brak kultury prezentowanej przez Annę, którą często można podciągnąć pod prostacką grubiańskość. Co mnie wkurza? Widziała, dostrzegała, wiele rzeczy się jej nie podobało i... mimo wszystko dalej się z nią trzymała - stały się wręcz nierozłączne, odsunęła się od wszystkich swoich przyjaciółek, by spędzać czas z Anną niemal dzień w dzień. Wykazywała się wielokrotnie naiwnością, na granicy z głupotą - nic dziwnego, że została oszukana i wykorzystana. Jest nieco irytująca, próbując się usilnie wytłumaczyć, wybielić. Manipulacja, oszustwa i wyłudzanie pieniędzy nie jest w porządku, ale czasami ludzka naiwność, która aż zgrzyta, aż się prosi, żeby to wykorzystać - takie osoby jak Anna Delvey, wyławiają właśnie takie osoby i trzymają blisko siebie, właśnie po to by móc je wykorzystać, w dogodnym dla siebie momencie. Dla osób, które nie znają całej historii: jakiś czas temu sprawa sądowa tocząca się przeciwko Annie i jej oszustwom, nie przyznała Rachel prawa do odzyskania pieniędzy. Dała swoją kartę dobrowolnie, przerażona wizją potencjalnego aresztu za brak opłacenia pobytu. Mogła odmówić, tak jak zrobił to jeden z jej kompanów również zaproszony przez Annę. Nie wiem jak wy, ale ja zwykle nie przyjmuję prezentów tak drogich, że nie jestem w stanie się zrewanżować czymś podobnym - nigdy nie pojechałabym na tak absurdalnie drogą wycieczkę. I o ile większość zaproszonych osób przez Annę do Marakeszu miała tam po prostu dla niej pracować, to Rachel była tam jako zwykła koleżanka. Ale jestem raczej pewna, że Anna zaplanowała to wszystko i wiedziała, że porządnicka Rachel da swoją kartę by odsunąć od siebie widmo odsiadki. Zdążyła ją dobrze poznać i wiedziała jakiego rodzaju osobą jest Rachel i jak ją podejść. Styl pisania Rachel jest trochę męczący, przyznaję, czasami miałam ochotę odłożyć tą książkę. Sama historia jest jednak ciekawa i pikantna, dlatego chciałam ją przeczytać do końca.