Karolina Derkacz

Mam problem z oceną tej książki. Z jednej strony bardzo mi się podobała i można powiedzieć, że czytałem ją z wypiekami na twarzy, będąc ciekawym rozwoju fabuły. Z drugiej, mam wrażenie, że mimo iż ta powieść miała "jechać" po stereotypach, to robi to trochę zbyt mocno i osoby mieszkające na wsi mogą być trochę zdegustowane tym, jak się ich przedstawia. Zresztą miastowi trochę też. Jest to bardzo delikatna fantastyka dziejąca się na polskiej wsi. Delikatna w tym sensie, że występuje tutaj mało nadnaturalnych motywów - to bardziej kryminał z elementami fantastyki, ale przede wszystkim skupiający się na idei życia na wsi. Część mieszkańców pokazana jest tutaj jako niezmiernie religijni ludzie, część to plotkarze, a część to osoby chcące żyć tradycyjnie. Jest tutaj miejsce na humor, choć wynika on typowo z sytuacji, a nie słów. Tak, jak pisałem, mam wrażenie, że wieś jako miejsce do życia jest tutaj trochę wyśmiewana, a dodatkowo między wierszami dostaje się Kościołowi. Trudno mi powiedzieć, czy autorka przesadziła - raczej nie, ale na wypadek osób wrażliwych o tym piszę. Co do samej treści, to jest naprawdę dobra - akcja trzyma tempo, historia się rozwija i nie miałem momentu, w którym bym się nudził. Owszem zdarzały się przegadane momenty, ale to naprawdę fajna opowieść, która na początku wydaje się dość standardowa, a dialogi nawet trochę "za oczywiste" (krótko mówiąc - wydaje mi się, że warsztatowo można tutaj trochę poprawić),ale im dalej w las, tym jest lepiej i więcej zaskoczeń. To jedna z tych książek, w której druga część jest znacznie lepsza od pierwszej i tutaj też można się utożsamiać z bohaterami. Jedyne, co mi nie zagrało, to zakończenie, które moim zdaniem jest typowym, wrednym cliffhangerem. Ogólnie polecam i na pewno sięgnę po drugą część.