Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Trzy Anita Szczepuła 
Ciężko jest ocenić coś, co w moich oczach ciężko w ogóle nazwać książką.
To zbiór przemyśleń autorki o trzech ważnych aspektach jej życia - wierze, miłości oraz wolności. Wiele z nich to jedno, może dwu zdaniowe rzeczy, które brzmią jak teksty, które można by znaleźć w ciasteczku z wróżbą, bądź pierwszej lepszej stronie z motywacyjnymi cytatami.
Do tego autorka jest, jak sama nawet stwierdziła, bardzo uprzywilejowana, co było niezwykle widoczne w jej stwierdzeniach typu "Twoja hierarchia nigdy nie będzie prawdziwa, jeśli nie zaznasz w życiu wszystkiego", czy w wiązankach o tym, że prawdziwie wolni jesteśmy, kiedy można wszystko rzucić i nic nas nie ogranicza... Tylko ktoś, kto nigdy nie musiał martwić się pieniędzmi, mógł uważać takie myśli za głębokie.
Ponad to dostrzegam pewien dualizm niektórych "złotych myśli" - na przykład z jednej strony wszyscy mamy równe prawo do szczęścia, a z drugiej to słabo, że "źli ludzie" mogą używać słowa miłość... Tak więc chyba nie jesteśmy równi, skoro niektórym się to uczucie nie należy z jakichś powodów.
Gdyby jednak trochę tzw. mięsa było w tych pożal się Boże oceanicznych głębiach emocjonalnego wylewu, nie wiem, sytuacje w których autorce przyszło do głowy, albo jakie widoki to sprowokowały, jak się jej życie zmieniło po uświadomieniu tych wartości... Zamiast tego dostajemy jednak ponad pół pustej strony na każdej stronie. Po co? Chyba tylko po to, żeby marnować drzewa.
Nie można się też dać zmylić długości, bo, choć nigdzie na okładce nie ma takiej informacji, wszystkie te objawienia są przetłumaczone na język angielski. I tak samo serwują więcej pustych przestrzeni, niż tekstu w całej książce.
Dosłownie 1 cytat na całą tę pozycję był dla mnie ciekawy, więc niech moja ocena będzie tego odzwierciedleniem.
Trzy Anita Szczepuła
Będzie długo - ostrzegam;) Jednak dłużej i mądrzej aniżeli w TRZECH Anity Szczepuły...
Wyobrażam sobie swoje serce jako kieliszek (raczej kielich) – pisze w jednej swej myśli autorka, Anita Szczepuła – który całe życie czekał na wypełnienie odpowiednim winem (z najwyższej półki, najdroższym, z najlepszych szczepów, od najlepszego producenta). A kiedy już został napełniony, to wprost i obficie. Z pustego stał się całkowicie pełen (wypełniony bukietem smaków i zapachów – w końcu odkorkowana została jedyna z butelek tego rocznika, która posiada tak unikalną barwę smaków). To ja, mówi autorka Anita Szczepuła w „Trzy”, zbiorze przemyśleń ugrupowanych w trzy zbiory – WIARA, MIŁOŚĆ, WOLNOŚĆ. Ja owo serce, o którym ciągle mowa, porównałabym do pustego kieliszka, który Anita Szczepuła wypełnia tymi właśnie trzema zagadnieniami. Musi być wiara (w cokolwiek, w kogokolwiek),miłość (zwłaszcza do siebie samego, do dzieł swoich rąk, do świata i do życia) oraz wolność (stan spokoju duszy, wyciszenia wnętrza, zatrzymania w biegu). A kiedy owo niemożliwe staje się możliwe, po prostu będziesz wiedział.
Autorka rzucając odrębne zdania, czasem myśli wyrwane z kontekstu głębszych i dłużej przeżywanych emocji, bądź wzruszeń, spisuje je na poszczególnych stronach zostawiając – według mnie – dużo wolnego miejsca na własne dopiski. „Trzy” uważam za notatnik, za dziennik, który służy do wpisów własnych myśli, jakie przenikają nasz umysł każdego dnia. To taki łapacz impulsów, które spisujemy w momencie pojawienia, dla utrwalenia. Autorka wpisała swoje ujmując je w skrzętne zdania, a poniżej zostawiła miejsce dla mnie – dla czytelnika. Mogę dopisać swoje myśli do tych Szczepuły, mogę napisać wiersz, mogę nie pisać nic, mogę narysować coś, co akurat we mnie zakiełkowało. Ten notatnik ma być skrytką moich skrywanych dotąd słów. Odnoszę wrażenie, że moje osobiste zapisy dodane do tych istniejących już wpisów sprawią, że „Trzy” będzie kompletne, będzie pełne. Użyję nawet sformułowania – nasycone. Owe zapiski mogą mnie samą zaskoczyć gdyż okazać się może, że mam wiarę (bardzo głęboką),że miłość mam w sobie (i że mnie ona otacza),a do tego czuję się wolna (i szczęśliwa). Te uczucia budują pokorę wobec losu, nie inaczej. Pozwalasz przeznaczeniu ponieść się gdziekolwiek. Doznajesz bezinteresowności, prawdy i dobroci. To tak, jakby wiara otwierała oczy, miłość serce, a wolność duszę. Wyzbyty uprzedzeń otwiera się cały człowiek, jaśniejąc czystością najjaśniejszą. Bo, jak pisze Anita Szczepuła, trzeba zapomnieć o komforcie i gnać na przód w wolności serca. Gnać i żyć. Wolna natura pobudza wiarę w to, co teraz, w to kim się jest i w to, co będzie. Stajesz się wówczas najlżejszą materią unoszoną przez wiatr i prowadzoną przez niego poprzez świat. Trzeba tylko zaufać. Owa ufność – czego doszukałam się pomiędzy swoimi myślami – musi być osadzona w wierze, w miłości i w wolności.
Skaczę na trampolinę z bardzo dużej wysokości. Jeden mały błąd może kosztować życie, lecz... Lecz nie ma we mnie obaw. Po lekturze „Trzy” w moich myślach dochodzi do różnych spostrzeżeń i konkluzji, które się wzajemnie negują. A dlaczego?
Owe myśli rzucone przez Anitę Szczepułę są dla mnie niczym odkrywczym. Tak, każą zatrzymać się, zastanowić, jednak takie przemyślenia na niemalże każdy temat ma każdy z nas. Gdyby owe słowa ubrać w jakiś rodzaj poezji miałyby zdecydowanie więcej głębi i znaczenia. Można by mnożyć dywagacje na ich temat, toczyć niekończące się dysputy, analizy i wyciągać własny wachlarz znaczeń.
Słowa, jakie pisałam wcześniej to moje własne przemyślenia, nie pochodzą z „Trzech”. To słowa ze mnie, z mojego wnętrza, aczkolwiek Szczepuła ich nie sformułowała, nie napisała. To ja jestem autorką dopisanych słów, które są bardziej wartościowsze od tych nadrukowanych – nie ujmując nic autorce. Proste choćby „Believe. Truly believe. And miracles will happen” - niczym przecież nie zaskakuje. Dziecko to wie. Trzeba wierzyć w cuda.
„Trzy” podzielone jest na dwa działy. Jeden pisany po polsku, drugi pisany wa języku angielskim. I, jak czytałam, tak powiem szczerze, że ten drugi jest znacznie lepszy, inny w odbiorze aniżeli rozdział w naszym rodzimym języku. Te same myśli ujęte w obcym języku brzmią, jak muzyka... Destination, intuition, love, heart czy secret. Polskie słowa są sztywne, surowe, jakby kanciaste. A szkoda. Zresztą, moja druga uwaga – lepsze teksty piszę sama. Są chwile, gdy mój wzrok pada na krzew, na pąki łaknące promieni słonecznych i budzi się we mnie uczucie wiary w sens. W sens tego wszystkiego, co jest. I wierzę, że to jest dobre, a ciepło wypełnia mnie jak ten kielich wino. Nie potrzebuję „Trzech” by tego świadczyć, by o tym czytać, bo sama jestem księgą takich myśli.
