Cytat dnia
Ja Niemców do domu nie wpuszczam - przerwał mu kościelny.-A już na pewno nie tego dziada Alzheimera.
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2024
2022
2021
To nie moja wina Sebastian Sadlej 
„To nie moja wina” to literacki debiut Sebastiana Sadleja — i moim zdaniem naprawdę udany.
Dlaczego? Bo znalazłam w niej sporo plusów. Pierwszy — to Bieszczady, a dokładnie Lutowiska, jako tło całej historii. Już samo to sprawia, że od razu czuję się bliżej tej opowieści. Drugi — świetna dawka humoru i błyskotliwe dialogi prowadzone przez „bieszczadzkich filozofów”. Autor nazywa je „bieszczadzkim bełkotem”, ale naprawdę można w nich znaleźć kilka trafnych i bardzo życiowych refleksji.
Dla mnie to opowieść słodko-gorzka. Słodycz dodają wspomniane dialogi, ale sama historia jest smutna. Krzysztof ucieka do Lutowisk, kierując się tajemniczą wskazówką, którą zostawił mu ojciec tuż przed śmiercią. Chce rozwikłać zagadkę ukrytą w jednym zdaniu. Ale to nie tylko ucieczka w poszukiwaniu prawdy — to także ucieczka od samego siebie, od życia. Przed czym? Warto sięgnąć po tę książkę, by się o tym przekonać.
W trakcie swojej podróży Krzysztof odkrywa nie tylko tajemnicę rodzinną, ale też historie zapisane w bieszczadzkiej ziemi, sięgające jeszcze czasów wojny. A towarzyszą mu w tym bardzo osobliwe postaci, często widywane pod miejscowym sklepem, z tanim trunkiem w ręku — a jednak w jego historii pełnią rolę niemal aniołów stróżów. Pomagają, wybawiają z opresji, pokazują najpiękniejsze zakątki tych terenów i uczą, jak spojrzeć na życie inaczej, prościej.
Ta książka to dla mnie osobista, sentymentalna podróż do przeszłości. Do dzieciństwa, do wakacji u dziadków, z dziadkami… Do czasów, gdy brzmiała muzyka Starego Dobrego Małżeństwa, a świat miał więcej ciszy i przestrzeni.
Dacie się wciągnąć w tę historię? Może nie znajdziecie tu spektakularnych zwrotów akcji, może to nie typowy kryminał — ale ja cieszę się, że ta książka trafiła w moje ręce.
Zatem zapraszam w Bieszczady, tu, gdzie “przyjeżdża się tylko raz, później już tylko wraca”.
Za szczytem Sebastian Sadlej 
Trafiłam na tę książkę w poszukiwaniu czegoś, co wypełni mi wewnętrzną pustkę spowodowaną brakiem kolejnej części "Karkonoskiej serii kryminalnej". Nie jestem ani zawiedziona, ani nie pieję z zachwytu, ale nie była to zła lektura, po prostu... mało z niej we mnie zostało.
Pomysł na fabułę jest ciekawy - autor stwierdził, że rozpieprzy życie wybitnej, utalentowanej, docenianej himalaistce. Pokazał bez cenzury rozpacz, żałobę i przedziwne działania, do których posuwa się człowiek targany silnymi emocjami. Główna bohaterka jest świetnie napisana i bardzo autentyczna; mimo sukcesów i bycia na świeczniku pozostała człowiekiem pełnym emocji.
Spotkanie losowych ludzi w chacie na końcu świata, w samym środku śnieżnej zamieci brzmi jak główna oś fabularna "Nienawistnej ósemki". Nie wiem, czy zamysłem autora było nawiązanie do tego filmu, ale porównanie nasuwa się samo. Niektóre wątki wydają się wciśnięte na siłę, jak wypędzenie z domu patologicznego partnera matki jednego z pobocznych bohaterów przy pomocy głównej bohaterki, ale głęboki wdech i wywrócenie oczami wystarczyły, by zapomnieć o tego typu scenach.
Plot twist mnie zaskoczył, za co książce należą się brawa - na początku nie miałam wytypowanego podejrzanego, potem coś zaczęło mi świtać, ale sama końcówka zostawiła mnie z rozdziawioną buzią. Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw.
Język jest poprawny, bez przesadnych kwiecistości ani błędów (SQN potrafi w redakcję, co bardzo sobie cenię),wszystko trzyma się kupy, a akcja jest wartka i dynamiczna. Tempo zwalnia tylko w domu rodzinnym głównej bohaterki - to jak rzeczywisty wyjazd do rodziców, by złapać oddech i odpocząć od pędu życia. Mimo braku wielkiego wrażenia ani poczucia zapamiętania książki na dłużej, przyznaję jej ósemkę (ale nie nienawistną). To ciekawy kawałek literatury, nie ma w nim nic rażącego, co zmusiłoby mnie do obniżenia tej oceny - po prostu nie mam po tym tytule książkowego kaca ani pragnienia więcej.
