Birger Amundsen

Pewien osiadły w naszych stronach Rosjanin, który pośród wielu różnych zajęć parał się również geodezja gdzieś na azjatyckich stępach Sojuza opowiadał onegdaj epickie (pono prawdziwe) story. Brzmiało ono z grubsza tak: pośrodku pustkowia stoi jurta. Przed jurtą płonie ognisko. Przed ogniskiem siedzi sobie samotny człowiek. Nagle na horyzoncie dostrzega maleńkie światełko. Natychmiast chwyta za kindżał, dosiada konia i pędzi przez otchłań stepu. Światełko okazuje się ogniskiem przy którym siedzi podobny mu osobnik. Tu kindżał zostaje użyty w statutowym celu i z dwóch miłośników samotnych wieczorów pozostaje tylko jeden. Potem akcja przenosi się przed sowiecki wymiar sprawiedliwości, który dopytuje sprawcy o motyw czynu. Dusiłem się - pada odpowiedź. I o takiej mniej więcej ekstremalnej potrzebie izolacji od innych osobników swojego gatunku jest owa książka. Przy czym co wymaga stanowczego podkreślenia główny bohater jest tu zdecydowanie mniej gwałtowny w swojej gotowości obrony granic i po norwesku poczciwy.