Jilliane Hoffman

Potrzebowałam czegoś do czytania w pociągu i trafiło na książkę Jiliiane Hoffman "Odwet". Miała to być rewelacyjna książka kryminalna o zdumiewającej intrydze. A jak wyszło? Wyszło, moim zdaniem, słabo. Początkowo książka zapowiadała się całkiem nieźle, ale im dalej w las, tym więcej drzew, a w przypadku tej książki raczej jakiś chaszczy. Główna bohaterka jest moim zdaniem postacią o nieskonkretyzowanym charakterze. Raz silna, raz kompletna histeryczka, ale wystarczy jej chłopa dać a już góry przenosi. No proszę Was, podejście na poziomie nastoletnim. Tak samo zresztą agent Falconetti. Przez pół książki opisywany jako męski, silny facet, a tu nagle po porwaniu C.J. zachowuje się jak zagubiony pies, któremu panią zabrano i snuje się z podkulonym ogonem. No poważnie? Zupełny brak konsekwencji w opisywaniu charakteru postaci. Cała opisywana sprawa, wydawać by się mogła niesamowita, gdyby nie fakt, że w niektórych momentach trąci mocno amatorszczyzną. No proszę Was, zatrzymują gościa z trupem w bagażniku i nie sprawdzają, co się wcześniej z tym autem działo? Co najmniej dziwne. Dodatkowo coś, co mnie osobiście zraziło do książki jeszcze bardziej. Wielka pani prokurator wysłała na śmierć człowieka, który jest co prawda zwyrodniałym gwałcicielem, ale nie jest sadystycznym mordercą. I nie ma z tego tytułu żadnych wyrzutów sumienia, ba, nawet się cieszy! Przepraszam bardzo, ale co ta książka ma sobą reprezentować? Fakt, że wystarczy być prokuratorem a każdego, nawet niewinnego człowieka, możesz posłać do więzienia? Co to ma być? Paragraf 22? Żenujące. Miała to być książka kryminalna, ja bym ją widziała raczej w kategorii literatury prawniczej, co nie zmienia faktu, że i tak uważam ją za słabą pozycję.