Cytat dnia
Narkotyki są dla frajerów.Napij się,to dużo lepsze.Można przynajmniej odespać i żyć dalej
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2023
2012
2012
2011
2009
2008
2007
2006
2006
2005
2005
2004
2003
Złamani na duchu Martina Cole 
Martina Cole w swoich książkach przedstawia świat straszny: bandyci, gangsterzy, prostytutki, ćpuny, zboczeńcy, zwyrodnialcy – najgorsze męty najniższych warstw społecznych współczesnej Anglii.
Tym razem mamy do czynienia z najohydniejszą chyba zbrodnią: pedofilią, której ofiarami tutaj są małe dzieci, takie do 3 lat, łącznie z niemowlętami, i w której to zbrodni biorą udział ich matki. To dziewczyny kilkunastoletnie (do 20 lat),młodociane prostytutki, mające już często po kilkoro dzieci, które dla działki narkotyku gotowe są sprzedawać własne maleńkie dzieci do zdjęć i filmów pornograficznych, a także po prostu pedofilom.
Książki Cole są do bólu naturalistyczne, a że to co opisuje – szczególnie w tej książce – jest straszne i ohydne ze wszech miar, to OSTRZEGAM, że jest to lektura tylko i wyłącznie dla osób o naprawdę mocnych nerwach (choć nie wiem, czy istnieje normalny człowiek, który ma na tyle mocne nerwy, żeby tę książkę w miarę spokojnie przeczytać).
Bez twarzy Martina Cole 
Marie Carter została skazana za zabójstwo dwóch koleżanek. Po 24 latach wychodzi na wolność. Okazuje się, że nie bardzo ma dokąd pójść. Przyjaciele odwrócili się od niej, rodzice się jej wyrzekli, a dzieci nie chcą jej znać. Ułożyły sobie życie i matka morderczyni nie jest im do niczego potrzebna. Marie ma do wykonania pewną misję. Pragnie zemsty. Wie jednak, że cały czas jest obserwowana. Na kim chce się zemścić? Czy uda jej się odnaleźć miejsce na ziemi? Tego dowiecie się z lektury powieści Bez twarzy. Ja już w tych kwestiach nic więcej nie powiem, żeby nie psuć niespodzianki.
Tę książkę kupiłam na wyprzedaży za grosze. Podeszłam do niej z pewną dozą niepewności. Już kilka razy nacięłam się na tego typu literaturę. Była po prostu kiepska i księgarnie chciały ją jak najszybciej wypchnąć. Z tą powieścią było inaczej. Na początku co prawda stawiała mi opór, ale szybko wczułam się w rytm akcji i odpłynęłam.
Nie byłam pewna, czy polubię Marie. Morderczyni, która po wielu latach wychodzi na wolność nie jest raczej wzorem do naśladowania. Niewielu chciałoby się z nią umówić na kawę. Szybko jednak zrozumiałam, że za sprawą Marie kryje się coś więcej. Co? Tego Wam nie powiem. Drażniło mnie zachowanie jej matki, która miała klapki na oczach. Liczyło się dla niej wyłącznie opłakiwanie zmarłego syna. Reszta rodziny była nieważna. Nawet nie wiecie, jak bardzo chciałam trzepnąć ją w potylicę na opamiętanie. Cieszę się, że autorka w pewnym momencie dała jej prztyczka w nos. Zasługiwała na to.
Ta powieść zmusza do myślenia. Marie miała dwoje dzieci: córkę i syna. Oboje nie chcieli jej znać. Co im po matce, która siedziała za morderstwo? Córka kobiety sama była już matką. Robiła wszystko, by umożliwić dziecku lepszy start. Nie chciała popełnić błędów Marie. Jak się okazało, nie było to wcale takie proste. Rodzice powinni przeczytać tę powieść ku przestrodze. Dzieci są bacznymi obserwatorami i to od rodziców zależy w dużej mierze to, jaką obiorą drogę życiową. Warto o tym pamiętać.
Bez twarzy to książka, która trzyma w napięciu. Zaskakuje, szokuje i zmusza do myślenia. Lubię do niej od czasu do czasu powracać. Znam ją niemal na pamięć, ale zżyłam się z Marie i czuję potrzebę, by znów się z nią spotkać.
www.czytelnia-mola-ksiazkowego.blogspot.com
