Kinga Gąska

Pew­ne­go dnia wsta­łam i po­ję­łam dość oczy­wi­stą praw­dę: nie można z za­ło­żo­ny­mi rę­ka­mi sie­dzieć i pa­trzeć, jak przed nosem prze...

Pew­ne­go dnia wsta­łam i po­ję­łam dość oczy­wi­stą praw­dę: nie można z za­ło­żo­ny­mi rę­ka­mi sie­dzieć i pa­trzeć, jak przed nosem prze­la­tu­je nam życie, a wraz z nim nie­wy­ko­rzy­sta­ne szan­se. Kiedy rano otwie­rasz oczy, uno­sisz koł­drę, wy­su­wasz spod niej nogę, by opu­ścić ją na chłod­ną po­sadz­kę, a czu­jesz, że się du­sisz, to wła­śnie wtedy jest pora na zmia­nę. Zwłasz­cza gdy nie ma cię kto po­wstrzy­mać.

W życiu bym tego nie prze­wi­dzia­ła, że można tę­sk­nić za kimś, z kim za­wsze się nie zga­dza­ło. Pła­kać za osobą, która nigdy nie wy­ra­...

W życiu bym tego nie prze­wi­dzia­ła, że można tę­sk­nić za kimś, z kim za­wsze się nie zga­dza­ło. Pła­kać za osobą, która nigdy nie wy­ra­ża­ła więk­szych emo­cji. Ża­ło­wać dni spę­dzo­nych na peł­nym urazy mil­cze­niu. I tę­sk­nić za wy­ty­ka­niem ko­lej­nych błę­dów.