Karin Fossum

Proza Karin Fossum jest szczególna. Wśród recenzji "Czarnych sekund" przeważa opinia, że to nieszczególny kryminał. Nie zgadzam się. Jest szczególny, a nawet - jak na powieść z tego gatunku - bardzo. Rozpoczyna się dosyć tradycyjnie - zaginięcie dziecka, poszukiwania, niedowierzanie rodziców i w końcu dzień, w którym ktoś znajduje ciało. Małej dziewczynki, które nie umarła z własnej woli. Śledztwo prowadzi niezawodny Konrad Sejer, śledczy który jest świetnie wychowany, ale bez wątpienie również świetnie przygotowany do swojej pracy. Są pierwsi podejrzani, jakieś skąpe poszlaki i długo, długo nic więcej. Nuda? Nie. Bo to nie jest opowieść o zbrodni, ani o przygodach policjantów nawet nie o tym jak miłą dziewczynką była ofiara. Czarne sekundy to opowieść, w której najważniejsze są rozmowy - przesłuchania. Motywy i rozpacz. Fossum ma niezwykły talent wnikania do głów morderców. Poświęca im mnóstwo czasu. Stara się zrozumieć? Nie wiem. Ale to naprawdę unikatowa okazja, aby pobyć sam na sam ze sprawcę zbrodni. I choć oczywiście nic nam nie grozi, ja czułam ogromny dyskomfort, tak wyraźne i namacalne były to emocje. Zdecydowanie polecam!