Ildiko von Kurthy

Po książkach pełnych refleksji i morałów miałam ochotę zabrać się za coś luźnego, z humorkiem, coś na zupełnie odprężenie się. Czy znalazłam coś takiego w tej książce, napiszę za chwilę. Lektura ta stała na półce mojej przyjaciółki, już dość długi czas. Została kupiona na jakimś bazarku dosłownie za grosze. Ja zaś mam tendencję do przeglądania co jakiś czas książek moich koleżanek. A nóż mają coś nowego, wartego przeczytania! Trzydziestolatka z nieciekawą fryzurą, lekką nadwagą znudzona swoim dotychczasowym życiem. Anabella od kilku lat ma tego samego faceta, a jej życie to jedna wielka monotonia. Pewnego razu rzuca wszystko, pakuje walizkę (którą potem gubi na lotnisku) i wylatuje na Majorkę. Tam nazywa spotyka przystojnego młodzieńca, który zwie ją Stella, a także przekonuje się jaki świat potrafi być mały. Przez cały czas książka przypominała mi znaną wszystkim Bridget Jones. Była napisana w podobnym stylu, lekko i z humorem. Po książkach z morałami liczyłam na właśnie coś takiego. Bella (a może Stella?) była bardzo przyjazną postacią. Trochę zakręconą, czepiającą się i zazdrosną, ale sympatyczną. Zdenerwowało mnie jednak, że była na tyle naiwna, że po przeczytaniu kilku linijek pewnej książki, postanowiła się spakować i wyjechać, aby przeżyć jakąś przygodę. Zostawiła więc swojego chłopaka w domu i pojechała, nie mówiąc mu o wyjeździe osobiście. Wyłączyła telefon i oderwała się od świata. Poznała przystojniaka, który ją zauroczył, poznała nowe znajome (i tu można się przekonać, że świat mimo swoich rozmiarów jest bardzo mały),jednak czegoś jej brakowało. Może to tęsknota? Jak wszyscy dobrze wiemy, takie książki przeważnie kończą się happy endem. Bella zrozumiała z kim chce spędzić resztę życia i można powiedzieć, że wszystko skończyło się po jej myśli. Typowa lekka lekturka na każde wieczory.