Senri Sonoyama

Mam straszną słabość do epoki Heian, więc sięgnęłam wreszcie po "Poetykę i pragmatykę...", od dawna dojrzewającą na półce i tak, w pewnym sensie jest to lektura wymagająca - na plażę raczej się nie nada. Jasne, jest tu kilka stron wstępu, kreślącego charakterystykę kultury epoki Heian i tego, jakie miejsce miała w niej poezja, ale tylko po to, żeby przejść do dość problematycznej kwestii: jak dostosować zapis chińskich ideogramów do wymogów języka japońskiego? Analiza tego procesu zajmuje niemal 1/3 objętości tego tomu, a chociaż nie wątpię, że jest to zjawisko pasjonujące, to miejscami wciąż wymagało ode mnie sporego skupienia. Druga część to z kolei analiza środków poetyckich, stosowanych w pierwszej antologii cesarskiej - Kokin wakashu. Tu jest już znacznie ciekawiej, zwłaszcza dla tych, którzy lubią pieśni waka. Tu już łatwiej u rumieńce, bo autorka pięknie analizuje nie tylko istniejące przekłady literackie, ale również opisuje to, co w przekładzie już się nie zmieściło, ale co czytelnik japoński może wychwycić. Na koniec autorka sprawdza jeszcze, co myśleli i jak odbierali poezję waka ówcześni Japończycy: jak ją czytali, odbierali, oceniali i jak czynili ją emblematycznym elementem kultury Heian. Opracowanie wymagające, bardziej dla pasjonatów, ale jeśli macie chociaż cień zainteresowania Japonią między IX a XI wiekiem - warto.