Adrianna Szymańska-Zacheja

⭐⭐⭐⭐⭐/5 W 2008 roku miałam 11 lat i jeszcze nie widziałam jak bardzo okrutni mogą być inni ludzie. Dowiedziałam się tego kilka lat później w gimnazjum, ale na szczęście nie aż tak, jak bohaterowie "Dzwonka na długą przerwę". Wagan i jego paczka nazywają siebie Watahą. Chodzą do drugiej klasy liceum, a po szkole zajmują się swoją pasją - tańcem z ogniem. Właśnie zaczął się nowy rok i dla Watahy to nie tylko początek nauki, ale też ponowne spotkanie z "Elitą". Te bogate dzieciaki, czują się w szkole władcami, a Wataha to ich wróg numer jeden. Wyzwiska, nieprzyjemne żarty, wrogość i strach? To tutaj na porządku dziennym. Do tego mamy jeszcze wiele nastoletnich emocji i problemów. Wszystko zaczyna się komplikować, gdy w ich małej miejscowości dzieją się dziwne rzeczy. Dziwne stworzenie, które widzą niektóre osoby i kręgi w polu kukurydzy - czy to ufo? Takie rozwiązanie byłoby proste, ale już dzieciństwo ze "Scooby-Doo" pokazało nam, że największymi potworami są ludzie. "Dzwonek" przeniesie was w sentymentalną podróż. Czasy Gady-Gadu, dopiero raczkującego internetu i powrót do starej hitowej muzyki, której jest tu dużo. Bohaterów jest wielu a w ogarnięciu ich pomaga rozpiska na początku. Choć z większością z nich bardzo szybko się zżyłam. Wszyscy bowiem dostają swoją historię, własne problemy i przeżycia. Czytając czułam, jakbym była częścią tej ekipy. Jak za szkolnych lat chodziłam z nimi na lekcje, a potem przesiadywałam po szkole i przeżywałam codzienność każdego z osobna i wszystkich razem. Z jednej strony mamy zwyczajne przeżycia nastolatków, takie jak pierwsze pocałunki i zbliżenia, z drugiej strony mamy też barwne queerowe postaci, które w tak małym, zacofanym społeczeństwie, nie mają łatwego życia. Wspomnienie chłopaków, którzy chcą pokazać lesbijce, że kutasy są jednak fajne... (Możecie się domyślić w jaki sposób) mrożą krew w żyłach. Wielokrotnie bałam się o bohaterów, nie wiedziałam jakiego zakończenia się spodziewać i to jeszcze bardziej sprawiło, że nie mogłam się od niej oderwać. To moja pierwsza książka autorki i z pewnością nie ostatnia. Bardzo podobał mi się jej styl opowieści i lekkość narracji, a fabuła, którą stworzyła była fenomenalna. "Emo­cje sie­dem­na­sto­lat­ków są bar­dzo ważne. To, co prze­ży­wa­ją na po­cząt­ku życia, zo­sta­je z nimi na za­wsze, kształ­tu­je ich, prze­mie­nia. Kiedy pierw­szy raz mówią, że ko­cha­ją, to na tej pod­sta­wie uczą się kochać napraw­dę. I to jest cenne i pięk­ne." "W lu­strze wi­dział chło­pa­ka, który miał w gło­wie tyle warstw gnie­wu, bólu i cha­osu, że za­sta­na­wiał się, jak to moż­li­we, że wciąż jesz­cze trzy­ma się na no­gach. Za­wią­zał kra­wat i uśmiech­nął się sztucz­nie do wła­sne­go od­bi­cia. Mówią, że łzy po­tra­fią być też suche. Mają rację." "Czuję się taka skon­flik­to­wa­na, nie wiem, czy też tak masz. Za­wsze mi się wy­da­wa­ło, że ko­ściół to je­dy­ne miej­sce, w któ­rym moje war­to­ści będą re­spek­to­wa­ne i bez­piecz­ne. Ale teraz sama nie wiem… [...] – Chrze­ści­jań­stwo jest trud­ne. Nie ma miej­sca bez zła, nawet w ko­ście­le. Wszę­dzie trze­ba być czuj­nym. Wie­rzyć w prze­mia­nę i prze­ba­czać. Przy­naj­mniej tyle mogę zro­bić."