To za­dzi­wia­jące, ale ten chory sys­tem robi wszystko, aby pa­cjent chciał jak naj­szyb­ciej uciec ze szpi­tala, nie­za­leż­nie od tego, czy jego stan się fak­tycz­nie po­pra­wił. Grunt, żeby wy­szedł jak naj­szyb­ciej i nie na­ra­żał sys­temu ochrony zdro­wia na ko­lejne wy­datki.

Wie­dzia­ła, że w tym wszyst­kim po­ja­wił się pech. Nie mały pe­szek, ale tłu­sty pech. Tam, gdzie coś mogło pójść nie tak, to się to dzia­ło.

Pie­lę­gno­wa­nie swo­je­go we­wnętrz­ne­go dziec­ka to pod­sta­wa i wam to też ser­decz­nie po­le­cam.

Wszystko, co zgadza się z naszymi
życzeniami, jest prawdą.
Wszystko inne doprowadza nas do
wściekłości.

Nie­ste­ty nie czuła, że jest na do­brej dro­dze do suk­ce­su.

Je­steś naj­tward­szą osobą, jaką znam. Za­wsze za­cho­wu­jesz zimną krew. Nie re­zy­gnuj z ma­rzeń.

Ży­cie jest okrutne, szcze­gól­nie wo­bec sła­bych jed­no­stek, które nie mają w so­bie siły i od­wagi, aby uciec od oprawcy czy – tak jak było w moim przy­padku – opraw­ców.

Tylko cięż­ką pracą je­steś w sta­nie coś zdzia­łać. Tylko dzię­ki małym kro­kom je­steś w sta­nie osią­gnąć duży cel.

Tak sobie po­my­śla­łam, że czę­sto opie­ra­my swoją wie­dzę na tym, co ktoś nam powie. Nie spraw­dza­my do­ku­men­tów nowo po­zna­nych osób.

Każdy po­chło­nię­ty co­dzien­no­ścią zwra­cał uwagę tylko na to, co dzia­ło się dwa metry przed nim, a póź­niej po­ja­wia­ła się ma­gicz­na blo­ka­da.

Twarz opraw­cy po­ja­wia­ła się przed ocza­mi, jak tylko na chwi­lę jej głowa nie sku­pia­ła się na wła­ści­wych rze­czach.

Kto się czuje szczęśliwy, nie starzeje się.

Pa­mię­taj­cie, nie wierz­cie nie­po­twier­dzo­nym in­for­ma­cjom z sieci, one ni­czym nie róż­nią się od po­wta­rza­nych z ust do ust plo­tek, które z cza­sem co­raz bar­dziej od­da­lają się od prawdy.

Czasami wydaje się nam, że coś jest mało istotne, ale gdy zbierze się dużo małych elementów, udaje nam się coś w końcu dotrzeć.

Smut­ne to, że sta­rość nas zjada. To, co czło­wiek ho­do­wał przez ży­cie, na­gle ulega de­ma­te­ria­li­za­cji. Kie­dyś czy­ta­łam ar­ty­kuł o tym, jak ważne jest dba­nie o masę mię­śnio­wą, na­wet bu­do­wa­nie jej na wy­rost, żeby póź­niej, wła­śnie gdy czło­wiek zbli­ża się ku koń­cowi swego ży­cia, mieć nad­wyżkę.

Nigdy wcze­śniej nie ro­zu­mia­ła uży­wa­ne­go przez ko­le­gów sfor­mu­ło­wa­nia, że coś jest nie do od­zo­ba­cze­nia, ale wtedy przed ocza­mi sta­nę­ło jej coś, co bar­dzo chcia­ła­by wy­ma­zać z głowy.

Jak ktoś kie­dyś po­wie­dział, za­zdrość to uczu­cie, które naj­bar­dziej po­bu­dza wy­obraź­nię, dla­te­go przed ocza­mi po­ja­wi­ło mu się mnó­stwo nie­po­ko­ją­cych ob­ra­zów.

„Powtarzane wielokrotnie kłamstwo dla wielu zaczyna być prawdą, a wypowiadane na głos pytanie może zasiać niepewność”.

ja­kie­kol­wiek próby ra­cjo­nal­nego wy­ja­śnie­nia córce faktu, że pie­nią­dze nie biorą się z ko­smosu i nie spa­dają z nieba ra­zem z desz­czem, koń­czyły się hi­ste­rią i trza­ska­niem drzwiami.

Mój mózg nie pod­po­wiada mi żad­nych ob­ra­zów. Jakby ktoś wy­ma­zał je z mo­jej pa­mięci ma­gicz­ną gumką.

Nie wiem dla­czego, ale sprzą­ta­nie za­wsze mnie wy­ci­sza. Po­wo­duje, że moją głowę ogar­nia spo­kój, który roz­cho­dzi się po ca­łym moim ciele. Tak jak­bym za­żyła ja­kąś ma­giczną ta­bletkę, dzięki któ­rej od­pły­wam, a wszystko do­okoła prze­staje mieć zna­cze­nie.

Unio­sła głowę w stro­nę su­fitu, jakby siła gra­wi­ta­cji mo­gła we­pchnąć łzy po­wro­tem do oczu.

Mówi się, że do tanga trze­ba dwoj­ga, ale do zdra­dy też przy­da­dzą się dwie osoby.

– My­ślisz, że praca to cią­gła tęcza i jed­no­roż­ce? Zmar­twię cię, Olguś, ale nie. Trze­ba za­pie­przać, a tej miłej czę­ści jest uła­mek. Dziw­ne, że muszę ci to tłu­ma­czyć, ta­kiej wy­ja­dacz­ce biz­ne­so­wej.

Moja pa­mięć fo­to­gra­ficzna działa tro­chę jak wy­szu­ki­wa­nie ob­ra­zem w Go­ogle.

– Ach, te ko­biety, nie­zro­zu­miałe, a jed­no­cze­śnie jak tlen po­trzeb­ne do ży­cia.

Po­cie­chy, jak my­ślał o nich iro­nicz­nie, wi­działy w nim, bo to on przede wszyst­kim przy­no­sił pie­nią­dze, skar­bonkę bez dna, która nie ma uczuć, można ją lek­ce­wa­żyć, a kłam­stwo w re­la­cjach jest stan­dar­dem. Sam nie wie­dział, które z dzieci jest gor­sze.

Moje życie to jeden wiel­ki teatr. Gdzie­kol­wiek po­szłam, tam gra­łam.

Na­pi­nam się cała i po­now­nie pró­buję unieść po­wieki. Ten nie­wiel­ki ka­wa­łek skóry, dzię­ki któ­remu moje oczy izo­lo­wane są od świa­ta, waży w rze­czy­wi­sto­ści tyle co nic, ale obec­nie i tak sta­nowi wy­zwa­nie z ka­te­go­rii naj­trud­niej­szych. Kie­dyś czy­ta­łam, że oko ludz­kie to około sied­miu, mak­sy­mal­nie ośmiu gra­mów, po­wieki pew­nie ważą po­dob­nie. Te­raz jed­nak mam wra­że­nie, że ich waga li­czona jest w to­nach.

– Jak to mawia mój przy­ja­ciel, życie mnie ostat­nio wkur­wia. I to bar­dzo.