Eliseo Alberto

Przeraża mnie tak niska średnia ocena tej książki, szczególnie na portalu pod nazwą "Lubimy czytać", podczas gdy jednocześnie obserwuję tu przeszacowane noty dla pospolitych czytadeł i produkowanych masowo książeczek pisanych od linijki. A tutaj ledwo cztery koma siedem uzbierane dla książki zwięzłej, a tak bogatej - literatury może nie od razu przez duże "L", ale przez "L" fantazyjne, jakie trudno znaleźć w pierwszej lepszej bazie fontów; narracji raz czułej, a raz wulgarnej, chwilami drastycznej, bolesnej i rozwiązłej, acz lirycznością mogącej obdzielić trzy stoiska z romansami na przeciętnych targach książkowych; pozycji poniekąd autotemtycznej, a nie stroniącej od soczystej anegdoty, gdzie blaga miesza się z powagą, kabaret wyciska łzy smutku, tragedia goni burleskę, aby kopnąć ją w tyłek, a samej się przy tym rozkraczyć, zaś burdel zmienia się w teatr, a teatr - jakżeby inaczej - w burdel; i żeby było jeszcze śmieszniej autor bardzo świadomie stosuje rozwiązania fabularne godne latynoamerykańskiej telenoweli, co w ogóle nie razi w tym przypadku infantylnością. A to wszystko ujęte w konsekwentny i wcale niechaotyczny język, który owszem wymaga (chociaż wcale nie winduje tego wymagania na nieosiągalne wyżyny) od czytelnika umiejętności skupienia na zdaniach cudownie wielokrotnie złożonych i rezygnacji z przyzwyczajeń do opowiadania fabułek, w których od wstępu mamy do pointy raptem dwa chronologiczne tip-topy w przód bez oglądania się na dygresyjne boki. No ale w końcu "lubimy czytać", więc o to w tym wszystkim chodzi, prawda?