Agnieszka Sławińska

Almanach konkursu literackiego „Ikarowe Strofy” 2025, pięknie zatytułowany „Z kropli pióra”, trafił do mnie w nagrodę za wyróżnienie w kategorii poezji dorosłych. To nie jest tom jednego autora, tylko wybór tekstów z poprzedniej edycji – taka przekrojowa próbka tego, jak inni piszą o wojnie, pamięci i historii pod szyldem konkursu organizowanego przez Klub Dowództwa Generalnego RSZ. Jest w tym coś przyjemnie konkretnego: otwierasz książkę, widzisz nazwiska autorów, którzy już przeszli przez to sito, czytasz, jak rozwiązują podobne tematy, gdzie idą w klasyczny patriotyczny ton, a gdzie w bardziej intymne, ciche opowieści o lęku, stracie czy zwyczajnym codziennym życiu w cieniu munduru. Dla mnie lektura „Z kropli pióra” jest trochę czytaniem „przyszłych sąsiadów z półki”: z tyłu głowy siedzi myśl, że w kolejnym takim tomie mogą już pojawić się moje własne wiersze – „Z kredki sypie się proch”, „Zakopana z lewej strony torów, tuż przy drutach”, „Z dziennika okopowej słuchaczki radiowej”, „W dole nie przewidzianym mapami” i „Pasmo nieciągłości”. Mały kawałek papieru, a całkiem wyraźnie pokazuje, że to całe pisanie zaczyna mieć swoje miejsce – nawet jeśli na razie tylko w almanachu z konkursu, który przypomina, że o wojnie i pamięci wciąż da się mówić w różny sposób, nie tylko szkolnym patosem.