Daria Strączyńska

17/2026 Ostatnia strona “Siewczyni pszczół”. Zamknięta karta. W głowie pustka. W głowie pełno myśli. Wylewają się z niej wodospadem. Nie mogę ich uchwycić, zmaterializować w sens. Podobało mi się? Tak… Czy na pewno? Nie wiem… Tak właśnie zostawia czytelnika „Siewczyni pszczół” Darii Strączyńskiej - w stanie dziwnego zawieszenia między zachwytem a… niepokojem. To powieść, którą trudno jednoznacznie ocenić zaraz po zakończeniu lektury. Zamiast prostych wrażeń zostaje raczej echo historii, które długo jeszcze powraca w myślach. Baśń o kobietach, wolności i naturze Autorka snuje opowieść o trzech pokoleniach kobiet, których losy splatają się z naturą i dawnymi wierzeniami, a także z ludzką ciemnotą zrodzoną z zabobonów i strachu przed kobiecą siłą. Bohaterki należą do tych, które wiedzą więcej niż inni chcieliby przyznać. Rozumieją znaki przyrody, potrafią używać ziół, czytają pogodę z nieba, rozpoznają znaczenie ptasich krzyków i wiedzą, kiedy natura ostrzega przed nadchodzącym nieszczęściem. Taka wiedza od wieków budziła nieufność. Kobiety, które nie wpisywały się w społeczny porządek i chciały żyć po swojemu, bardzo łatwo stawały się „innymi”. Tymi podejrzanymi, niepożądanymi, a czasem oskarżanymi o czary. Właśnie wokół tego napięcia zbudowana jest atmosfera powieści. „Siewczyni pszczół” przypomina, jak cienka była granica między mądrością a oskarżeniem o czarnoksięstwo. Niezwykła forma opowieści Jednym z najbardziej intrygujących elementów książki jest sposób prowadzenia narracji. Historię opowiadają nie tylko ludzie. Głos dostają również zwierzęta, przyroda, czyli te elementy świata, które zwykle pozostają nieme: kruk, łąka, ziemia, krowa czy żebraczka. Ten zabieg sprawia, że powieść nabiera niemal mistycznego charakteru. Czytelnik zaczyna patrzeć na świat oczami natury, dostrzegać jej rytm i ukryte znaczenia. Język jest gęsty, momentami dziki, ale jednocześnie niezwykle sugestywny. Buduje klimat mrocznej, niepokojącej baśni, która ostatecznie nie daje łatwych odpowiedzi. Kiedy historia nie chce się zakończyć z ostatnią stroną Pięknie było. Czy porwał mnie wartki nurt tej historii? Nie… grzęzłam w niej niczym w odmętach bagiennych mokradeł, powoli, ciężko, momentami z wysiłkiem. A jednak właśnie w tym tkwi niezwykłość “Siewczyni pszczół”. To nie jest opowieść, która porywa i niesie czytelnika z prądem. Raczej wciąga jak ciemna torfowa ziemia. Powoli, niepostrzeżenie, aż w końcu okazuje się, że jesteśmy w niej zanurzeni po kostki, po kolana, po same myśli. Bolała fragmentami, zadziwiała całością i jeszcze długo po zamknięciu książki nie przestaje mnie intrygować. To jedna z tych książek, które działają trochę inaczej niż większość powieści. Podczas czytania pojawia się znużenie, chęć dotarcia do końca, jakby chciało się wyjść z gęstego lasu na otwartą przestrzeń. A jednak dopiero po zamknięciu książki zaczyna się prawdziwe echo tej opowieści. Powraca powoli, układa się w głowie niczym stare zaklęcie, którego sens odsłania się dopiero po czasie i zaczyna rezonować. To literatura, która zmusza do zatrzymania się i spojrzenia głębiej. Do refleksji nad ludzką naturą i strachem mężczyzn przed kobietami. Potrafi wzruszyć, czasem przestraszyć, a innym razem wywołać delikatny uśmiech. Szepty pszczelich skrzydeł Wracające szepty pszczelich skrzydełek nie pozwalają odłożyć „Siewczyni pszczół” na półkę przeczytanych i pójść dalej w kolejną historię. Blokują moje czucie, choć w trakcie lektury chciałam ją zakończyć. Taki to paradoks tej powieści. “Siewczyni pszczół” to nie książka, która wciąga dynamiczną akcją czy spektakularnymi zwrotami fabuły. Jej siła tkwi w atmosferze, w języku i w emocjach, które wzbudza. Tak trudno mi ubrać w słowa tę powieść… a jednak właśnie to poczucie niedopowiedzenia jest jej największą siłą. Baśń o potrzebie wolności „Siewczyni pszczół” to powieść mroczna, poetycka i pełna niepokojącego piękna. Opowiada o kobietach, które chciały być wolne od męskich rozkazów i szyderczych spojrzeń innych niewiast. Mówi o świecie natury, który przemawia własnym językiem, oraz o ludziach, którzy boją się tego, czego nie potrafią zrozumieć. Nie jest to książka dla każdego, ostrzegam - łatwo nie będzie. Wymaga ona cierpliwości i uważnego czytania. Jednak dla tych, którzy pozwolą jej wybrzmieć, może okazać się doświadczeniem wyjątkowym. Bo czasem najciekawsze historie to te, które po zamknięciu książki wciąż szepczą w naszej głowie jak szelest pszczelich skrzydeł. Egzemplarz recenzencki otrzymany w ramach współpracy z portalem Kulturalne Media