Nie zmienisz tego, co się stało. Jedyne , na co masz wpływ, to jak sobie z tym poradzisz.

[...]
Nigdy nie jesteś sam, gdy w pobliżu jest książka.

Zabij czas, zanim on zabije ciebie.

Cza­sem życie pod­su­wa ci guzik re­se­tu. A wtedy mu­sisz wci­snąć go z całej siły.

Jeden raz to ano­ma­lia. Dwa razy to zbieg oko­licz­no­ści. Trzy razy to dowód.

Życie jest do bani. Ludzi spotykają nieszczęścia. Czasem ich to przerasta i postanawiają się wymeldować. Smutne to, ale takie rzeczy stale się przytrafiają.

Po co się wysilać, jeśli nie zamierzasz dać z siebie wszystkiego?

Żal bywa podstępny. Potrafi przyczaić się na długie godziny, aż zdążysz ulec myśleniu magicznemu. A kiedy już poczujesz się dobrze i odsłonisz się, wyskakuje na ciebie jak szkielet w gabinecie śmiechu i cały ból, który uważałeś za miniony, dopada cię ze zdwojoną siłą.

Złe wieści są lepsze niż ich brak.

-Tak - mówię.
To takie proste słowo. Tylko trzy litery. A tyle się za nim kryje.

Kilka kliknięć i jestem na Facebooku - w mdłym bagnie lajków, linków i fatalnej gramatyki.

Ja nie usiłuję zakrywać swoich blizn. Po prostu udaję, że nie istnieją.

Dobre uczynki czynią ten paskudny świat troszeczkę lepszym.

Co było, to było. Rozgrzebywanie przeszłości nikomu nie wychodzi na dobre.

Szczegóły mają to do siebie, że potrafią odwracać uwagę. Jeśli jest ich zbyt wiele, przesłaniają brutalną prawdę o danym wydarzeniu. Stają się krzykliwym naszyjnikiem, zakrywającym bliznę po tracheotomii.

Lu­dzie nie chcą przy­znać, że są wśród nich po­two­ry, więc te be­stie cho­dzą wolno, a błęd­ne koło prze­mo­cy i po­czu­cia winy wciąż się kręci.

Ja nie piję, żeby ranić, karać albo dobrze się czuć.
Piję, żeby zapomnieć. I dlatego przechylam butelkę, przytknąwszy ją do rozchylonych spieczonych warg. Kiedy burbon zderza się z moim językiem i wlewa do gardła, całe napięcie w głowie i mięśniach nagle ustępuje. Rozluźniam się niczym rozkwitający pąk.

Gdy masz przy sobie książkę, nigdy nie jesteś samotna. Nigdy, przenigdy.

Wi­ni­ła, nie­na­wi­dzi­ła i ka­ra­ła sie­bie, bo wła­śnie to wpaja się ko­bie­tom. Żeby się ob­wi­nia­ły. Bo winne są ofia­ry.

Z nowym dniem przy­cho­dzi nowa siła i nowe myśli”.

Obraz węża pożerającego samego siebie symbolizuje odrodzenie i cykliczną naturę wszechświata. Stworzenie wyrasta ze zniszczenia. Życie wyrasta ze śmierci.

Powinnaś zadać sobie pytanie, dlaczego są tacy skryci. Bo z mojego doświadczenia wynika, że jeśli coś wydaje się zbyt piękne, aby było prawdziwe, to dlatego, że tak właśnie jest.

Częsty błąd popełniany przez tych, którzy nie są wyjątkowi: myślą, że są warci uwagi.

[...]
Nieznajomy to po prostu przyjaciel, którego jeszcze nie poznałeś.

Można kogoś kochać, jednocześnie nienawidząc czegoś, co zrobił.

Życie jest cięż­kie, nie ma sensu temu za­prze­czać. Świat czę­sto bywa bru­tal­ny i okrut­ny, a z upły­wem czasu wy­da­je się sta­wać coraz trud­niej­szy. Pre­sja i nie­bez­pie­czeń­stwa, z któ­ry­mi muszą się mie­rzyć dzi­siej­sze dzie­ci, są o wiele gor­sze niż wtedy, gdy ja byłem mały.

[...]
kiedy wpatrujesz się w otchłań ona wpatruje się również w ciebie.

Koszmary to tylko wymysły mózgu, któremu się zdaje, że to Halloween.

Jednak jakimś cudem to my krzyczałyśmy najgłośniej, uciekałyśmy najszybciej, walczyłyśmy najbardziej zawzięcie. Udało nam się przetrwać.

Serce krwawi do czasu.