Cytat dnia
Jednak wolimy wszyscy umrzeć i zapomnieć o życiu w tym kraju, niż w dalszym ciągu iść drogę przez mękę. Oto dlaqczego postanowiliśmy bez wah...
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Oskarżenie. Opowieści totalitarne Bandi 
⭐️⭐️⭐️⭐️ Znaleziona gdzieś na książkowym stoisku, a okazała się mocniejsza niż reportaż z Czarnego. Przemycone opowiadania północnokoreańskiego pisarza, Bandiego. Ten pisze oczywiście pod pseudonimem, który oznacza - świetlik. Jak to okno rzucające cień światła na rzeczywistość, tak i on próbuje przekazać światu jak żyją jego rodacy i marzy o upadku dyktatury.
Opowiadania z codzienności - starsze małżeństwo jadące pociągiem, chłopiec bojący się pana z obrazka, pracujące małżeństwa, dyrektorzy fabryk, zwykli ludzie. Jednak czyhający na każdym kroku agenci - sprawdzający, czy odwiedzili już dzisiaj piknik Kim Ir Sena? Donoszący o ulatniającym się z domu dwukrotnie za dnia dymie z paleniska albo o butelce alkoholu, która wypadła z kieszeni podczas dnia śmierci Wodza. Głód, zimno, bieda. Zbierający rośliny, by mieć co włożyć do garnka, podczas gdy dyktator podróżuje na zmianę koleją i samochodem - zależnie od tego, skąd ma ładniejszy widok na ocean. Deportacje rodzin oraz wiszące już na kilka pokoleń naprzód miano zdrajców lub wrogów Partii, uniemożliwiające nawet dzieciom funkcjonowanie w tym kastowym systemie.
Wielki smutek ogarnia podczas czytania tych opowiadań. Wierzyć się nie chce, że kraj mógł aż tak się podzielić, a ludzie aż tak zaślepić - tu ojciec jest skłonny zastrzelić syna w imię Partii. Kiedy zasłonięte zasłony są już oznaką wrogości, a niedopowiedziane lub błędnie zinterpretowane słówka mogą pogrążyć całą rodzinę.
Oskarżenie. Opowieści totalitarne Bandi
Smutna, przerażająca rzeczywistość opisana w sposób czasami lekko humorystyczny, specyficzny. Może nie była to moja najlepsza lektura, ale nie traktuję tej książki jak zwykłej powieści. Jest to zbiór opowiadań będący swego rodzaju wołaniem o pomoc, zaczątkiem misji uświadomienia ludzi o piekle dziejącym się tuż obok nas. Sam fakt, że miałam możliwość w ogóle przeczytać coś, co wyszło spod rąk osoby mieszkającej w Korei Północnej jest dla mnie niesamowity. Brakowało mi jedynie większego rozbudowania sfery emocjonalnej, ponieważ nie do końca potrafiłam się wczuć w bohaterów, natomiast jak można wymagać przedstawienia emocji od osoby, która wychowywała się w kraju, gdzie śmiech i płacz w nieodpowiednim momencie są karane, a ich brak w innych okolicznościach stanowi o zbrodni wobec Partii?
