Alessandra Hazard

Alessandra, co z tobą xD Uwielbiam tę autorkę i czytam wszystko, co wyjdzie spod jej pióra, jednak zauważam w jej ostatniej twórczości tendencję spadkową. W porównaniu do innych, ta książka była bardzo zła. - Strasznie mnie wynudziła, nie było żadnych wydarzeń, tylko opis relacji głównych bohaterów. W innych moich ulubionych książkach przedstawiła jakiś wątek, który mogliśmy śledzić i który prowadził fabułę do przodu. - Bohaterowie byli nieciekawi, w ogóle nie obchodziły mnie ich losy i nie kibicowałam im. Szkoda. Poza tym zachowywali się absurdalnie i miałam ich dosyć. Ale tak mi na nich nie zależało, że przynajmniej się nie denerwowałam podczas lektury, tylko przewracałam oczami. - Podjęła się co najmniej trzech kontrowersyjnych i niepokojących tematów, ale zamiast ugrać je w interesujący i intrygujący sposób, potraktowała je jak fetysze. - Temat grupowej napaści seksualnej, który potraktowała bardzo lekko i powierzchownie. Brakowało mi refleksji, terapii, radzenia sobie z traumą. Okropne wydarzenie z przeszłości jakby w ogóle nie miało znaczenia i nie zaprzątało myśli głównego bohatera. - Brak postaci pobocznych, liczyłam, że będą sceny z Roycem i Haydnem. - Pisana na siłę. Aby zgadzała się liczba stron zastosowano masę powtórzeń i fillerowe rozdziały przepełnione wewnętrznymi monologami. + Ładna okładka :,) W końcu nie dali chłopa ze stocka. Mam nadzieję, że autorka wróci do swojej formy, być może przechodzi lekkie wypalenie.