Russ Thorne

Album wydany jako jeden z wielu albumów, o przypadkowej mam wrażenie tematyce. Nie czułam pasji tatuowania/do tatuaży osoby piszącej/redagującej, odniosłam też wrażenie, że tłumaczenie jest kulawe, bo zdania są naprawdę jak potłuczone, a mogłam sobie w głowie przełożyć, jak to brzmiało po angielsku. Samo wydanie ładne, twarda oprawka, śliski papier, miło się to trzyma w rękach i ogląda, ale tutaj się zalety już kończą. Tekst jest o niczym, jak ktoś ma chociażby jeden tatuaż to się zanudzi, jak ktoś jest zainteresowany zrobieniem, to kompletnie niczego ta książka nie zmieni, a może ze względu na okropny dobór zdjęć zniechęci do jakichkolwiek działań w tym temacie. Tekst czysta się źle ze względu na format, ciężka, nieporęczna książka, ale to album, takie wydania traktuję inaczej, wiadomo. Okropny to jest nawet dobór czcionki w tym "dziele". Pomijając treść pisaną, to treść graficzna jest tragiczna, aż ciężko w to uwierzyć, naprawdę. Zdjęcia są niedopasowane do treści i w całej książce nie znalazłam ani jednego fajnego tatuażu, a niektóre są komputerowo naniesione na ciała modeli, co widać, jak nie wiem co, żenua. To tak jakby ktoś zebrał zdjęcia dziwnych tatuaży i losowe teksty z Google o tatuażach. Ogólnie nie polecam, chyba, że ktoś czyta wszystko o tatuażach co wpadnie mu w ręce, bo ma zajawkę, ja to rozumiem, też tak mam z niektórymi tematami. Dla kolekcjonerów książek i albumów o tatuażach to też będzie interesująca pozycja, bo jakoś bardzo dużo ich na rynku nie ma, więc do postawienia na półce - tak, do czytania i inspirowania się - nie. Wyzwanie czytelnicze LC marzec 2021: Przeczytam książkę kierując się tagami z bazy LC: #tatuaż (8).