Powroty

Ciekawa historia, jednak w ostatnim czasie czytałam kilka innych o podobnej tematyce bardziej wciągających, stąd niższa ocena (polecam wszystkie 3 części cyklu Córki cieni Ewy Cielesz)

Ciekawa historia, jednak w ostatnim czasie czytałam kilka innych o podobnej tematyce bardziej wciągających, stąd niższa ocena (polecam wszystkie 3 części cyklu Córki cieni Ewy Cielesz)

Rodzina Barbary się rozpada, co sprawia, że chce zmienić swoje życie. Rezygnuje z bycia dyrektorką szkoły, przeprowadza się do niewielkiego miasteczka i zaczyna pracę jako nauczycielka w technikum. Chce zacząć wszystko od nowa, po prostu cieszyć się życiem, swoją codziennością i zamierza to zrobić. Jednak pewien program telewizyjny wiele zmienia. Do kobiety wracają wspomnienia, a niestety nie są one piękne i kolorowe. To były trudne czasy pierwsze lata po wojnie, w ich domu panowała skrajna nędza, ojciec był agresywny, a matka zastraszona. Barbara postanawia „wyruszyć do przeszłości”, odkryć rodzinne tajemnice i przepracować traumę z tym wszystkim związaną. Czy jej się uda? Co odkryje? Co jeszcze się stanie? Czy Barbara odnajdzie swoje miejsce na ziemi? Czy odnajdzie szczęście?

Książkę czytamy z kilku perspektyw, co moim zdaniem wiele wnosi. Poznajemy czasy obecne, przeszłość Barbary, a także historię matki kobiety. Mnie książka się podobała i to bardzo. Po mimo że mamy kilka perspektyw, „przeskoki” między nimi są na tyle „sprawne”, że nie ma najmniejszego problemu, w zrozumieniu wszystkiego.
Historia ciekawa, wciągająca, wywołująca wiele emocji. Momentami byłam mocno wzruszona, a jednocześnie były momenty, w których nie schodził mi uśmiech z twarzy. Akcja sprawnie poprowadzona, znalazłam w niej ciekawe zwroty. Książkę czytało się dość szybko, dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, wywołujący emocje w czytelniku. Niestety tym razem nie mogę Wam zdradzić nic więcej niż w zarysie historii. Powiem tylko, że warto poznać ich bliżej.

„Powroty” to ciekawa książka, która wywołuje emocje podczas czytania. Ze swojej strony z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2025/01/Powrotywydawnictwonoveares.html

Rodzina Barbary się rozpada, co sprawia, że chce zmienić swoje życie. Rezygnuje z bycia dyrektorką szkoły, przeprowadza się do niewielkiego miasteczka i zaczyna pracę jako nauczycielka w technikum. Chce zacząć wszystko od nowa, po prostu cieszyć się życiem, swoją codziennością i zamierza to zrobić. Jednak pewien program telewizyjny wiele zmienia. Do kobiety wracają...

Bardzo ciekawa opowieść o losach rodziny, która musiała opuścić kresy i przyjechać na ziemię odzyskane. Polecam .

Bardzo ciekawa opowieść o losach rodziny, która musiała opuścić kresy i przyjechać na ziemię odzyskane. Polecam .

"Powroty" Maria Tuszyńska.

Kto z nas nie wspomina cudownych lat dzieciństwa, gdy wakacje spędzał u Babci na wsi? Nie wszyscy byli takimi szczęściarzami, ale wybrańcy do dziś mają wspaniałe wspomnienia. Czy wszyscy jednak uświadamiamy sobie, jakie fakty często kryły się w życiorysie naszych babek i prababek? I czy wszyscy wiedzą, że wbrew opiniom obiegowym, które głoszą tezę, że pod strzechą była bieda, ale wszyscy się kochali tkwi stereotypowy fałsz?
Udowodniła nam to już książka Joanny Kuciel-Frydryszak „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, reportaż o kobietach żyjących na wsi.

Nie bez kozery wspominam książkę Joanny Kuciel-Frydryszak, albowiem recenzowana przeze mnie tutaj powieść Marii Tuszyńskiej „Powroty” zachwyciła mnie równie mocno, jak „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, albo nawet jeszcze bardziej. Skoro już porównuję te dwie książki, to chciałabym zwrócić uwagę na istotną różnicę między nimi, albowiem „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, to reportaż z suchymi faktami i świadectwem wielu kobiet żyjących na wsi, natomiast „Powroty”, to powieść osobista autorki, pełna emocji i uczuć, które wręcz wylewają się gorącą lawą z kart książki.

Ale teraz zajmę się już tylko książką Marii Tuszyńskiej „Powroty”, którą szczerze polecam. Ta powieść obyczajowa z elementami romansu opowiada nam historię jednej rodziny na dwóch płaszczyznach czasowych. Relacje głównej bohaterki, Barbary, która opowiada nam wspomnienia jej matki Julii z czasów jej młodości, które przypadały na okres wojenny i kilka lat przed i po wojnie oraz dzieli się z nami własnymi przeżyciami z dzieciństwa, przeplatają się tu z czasami współczesnymi, gdy Barbara próbuje odkryć rodzinne tajemnice podążając śladami swoich przodków.

A dzieciństwo Barbary i jej rodzeństwa nie było usłane płatkami róż. Żyli niemal w skrajnej nędzy, musieli ciężko pracować pomagając swoim rodzicom w zdobywaniu środków na utrzymanie. I nie zawsze się udawało. Bieda pociągała za sobą choroby oraz agresywne konflikty i to wśród najbliższych sobie ludzi. Rodzice Barbary, Julia, z domu Byra i Wojciech Sobkowie, założyli rodzinę na terenach Roztocza, niedaleko Tomaszowa Lubelskiego. Po wojnie przenieśli się na północny-zachód, na Ziemie Odzyskane, na Pomorze Zachodnie, gdzie przejęli poniemieckie gospodarstwo rolne. Były to ciężkie czasy, gdy każdy nowy osiedleniec wyrywał, co się da z majątków pozostawionych przez Niemców dla siebie i swojej rodziny, ale ludzie również dzielili się rzeczami na miarę własnych możliwości. Skąpstwo i pazerność niektórych, a z drugiej strony naiwna uczciwość wpędzała wiele rodzin w kolejną biedę. I także rodzinę Barbary.

„Wiele zła kryło się za zamkniętymi drzwiami domów, wiele cierpienia.” Tak też było w domu Sobków i ich krewnych oraz sąsiadów. Czytając niektóre fragmenty chce się zatrzasnąć książkę i wymazać z pamięci opisy okrucieństwa wobec bliskich, łzy same się cisną do oczu. Pokora i poddaństwo Julii, egoizm i okrucieństwo Wojtka wobec żony i dzieci miało swoje podłoże w ich rodzinach, z których pochodzili. „Skończyłaś osiem lat, to powinnaś na siebie zarobić’, te słowa obecnie przerażają, a kiedyś były normą. Praca ponad siły, brak stałych dochodów, głód, zwłaszcza na przednówku, brak opału zimą, ciężkie choroby, takie jak tyfus, gruźlica i brak lekarzy często szybciej zabijały, niż wojna. „Bieda drugą biedę do uciechy zaprasza…”. Tylko bardzo silne organizmy miały w tamtych czasach szansę przetrwać. Siła i determinacja, żądza życia.

Autorka bardzo obrazowo opisuje czasy dzieciństwa Barbary i jej rodzeństwa, zmagania rodziców, traumatyczne momenty, ciężkie chwile, ale również jaśniejsze strony ich przeszłości, wzajemnej opieki i troski pomiędzy matką i jej dziećmi. Jest tu również kilka wątków opisujących miłość młodzieńczą. A co za tym idzie, pojawiają się tajemnice dobrze strzeżone, które bohaterka pragnie poznać, aby w pełni zrozumieć przeszłość swojej rodziny i wyjaśnić nieporozumienia i zagadki z niej wynikające. Czy jej się to uda?

Generalnie powieść Marii Tuszyńskiej „Powroty” jest o życiu, pełnym rozpaczy, nieszczęść i biedy, pełnym wstrząsających, łamiących serca momentów, ale i nadziei, trudnej miłości i wybaczaniu, troski i wsparciu, jak to w rodzinach bywa. Czyli właśnie… o życiu.

Książkę otrzymałam z serwisu Sztukater

"Powroty" Maria Tuszyńska.

Kto z nas nie wspomina cudownych lat dzieciństwa, gdy wakacje spędzał u Babci na wsi? Nie wszyscy byli takimi szczęściarzami, ale wybrańcy do dziś mają wspaniałe wspomnienia. Czy wszyscy jednak uświadamiamy sobie, jakie fakty często kryły się w życiorysie naszych babek i prababek? I czy wszyscy wiedzą, że wbrew opiniom obiegowym, które głoszą...

Wciągająca książka, w której autorka umieściła duszę swojej rodziny, opisując niełatwe życie swojej matki. Pani Maria swoimi opisami wciąga nas w rzeczywistość dawnego wiejskiego życia, pokazując codzienne wyzwania z jakimi musiała się mierzyć jej rodzina. Książka jest wstrząsająca, a nawet łamiąca serce kiedy autorka poznaje sekrety przeszłości. Warto zatrzymać się przy tej opowieści, poświęcić jej czas i zagłębić się w jej treść.

Wciągająca książka, w której autorka umieściła duszę swojej rodziny, opisując niełatwe życie swojej matki. Pani Maria swoimi opisami wciąga nas w rzeczywistość dawnego wiejskiego życia, pokazując codzienne wyzwania z jakimi musiała się mierzyć jej rodzina. Książka jest wstrząsająca, a nawet łamiąca serce kiedy autorka poznaje sekrety przeszłości. Warto zatrzymać się przy...

Przeczytałem zapowiedź wydawniczą i… postanowiłem przeczytać „Powroty” Mari Tuszyńskiej wydanej przez Wydawnictwo Novae Res. No bo i czasy wojenne, Roztocze, które kocham, Poznań i Wielkopolska oraz wspomnienia w czasach współczesnych wywołane pewnym mocnym impulsem. Sporo jest z tych elementów, które lubię, ale inaczej poukładanych niż ja wymyśliłem sobie to w głowie, To tak, jak z ciastkiem w cukierni, który smakuje inaczej, niż wydawało nam się, że powinien smakować. Pewnie zatem zastanawiacie się, czy książka zadowoliła mój czytelniczy apetyt. Tak, bo mimo początkowego rozczarowanie, że to nie to ciastko, w trakcie jedzenia mi zasmakowało i z wypiekami na twarzy dążyłem do ostatniego kęsa, do ostatniej strony.


Barbara nauczycielka, był dyrektorka szkoły z tych, które byśmy sobie marzyli, żeby uczyły nasze dzieci, postanawia zmienić otoczenia i wyprowadza się do bliżej nieokreślonej miejscowości nad jeziorem w Wielkopolsce. Tam zaczyna wieść spokojne, bardzo usystematyzowane życie, łącznie z przyjazdami rodziny na wakacje i jej wyjazdami na kanikułę.


No, ale jak to w życiu bywa, nagle wszystko się zmienia. Próbując przełączyć kanał telewizyjny, trafia na program o starej części cmentarza na wschodzie Polski, skąd pochodziła jej rodzina. Odżywają wspomnienia o przodkach i nieodparta chęć wyjaśnienia spraw, które zwykle zwą się tajemnicami rodzinnymi. Barbara wciela się w detektywa i wyrusza na poszukiwania. Odnajduje ślady swoich przodków, poznaje członków rodziny, o których nie miała nawet mglistego pojęcia, no i oczywiście rozwiązuje supeł tajemnych spraw związanych z jej familią, które jej mama chowała głęboko w swoim sercu. Kiedy Barbara skleja fakty, przychodzi czas na jej konfrontację oraz jej rodzeństwa z matką, która ma ponad 90 lat. Pojawia się pytanie, czy szperać w tym co było nieznane, by pozostawić to w sferze tego, co przez lata się usankcjonowało, czy uderzyć piorunem z nieba nie patrząc na konsekwencje. Jak zrobiła Barbara i co odkryła, znajdziecie na kartach tej książki, która została napisana wartkim językiem, momentami pachnącym literaturą sensacyjną, a przecież to tylko rodzinna opowieść, jakich wiele wśród nas, choć szczególna. Czy Wy też nie skrywacie, albo nie skrywają przed wami rodzinnych tajemnic…

Przeczytałem zapowiedź wydawniczą i… postanowiłem przeczytać „Powroty” Mari Tuszyńskiej wydanej przez Wydawnictwo Novae Res. No bo i czasy wojenne, Roztocze, które kocham, Poznań i Wielkopolska oraz wspomnienia w czasach współczesnych wywołane pewnym mocnym impulsem. Sporo jest z tych elementów, które lubię, ale inaczej poukładanych niż ja wymyśliłem sobie to w głowie, To...

Przeczytałem te książkę jako znajomy Autorki. Opowiadania o życiu matki w większości są prawdziwe- to niesamowite tak czytac o przeżyciach dawnej sąsiadki. Napisane pięknym językiem, że znajomością i kunsztem literackim, polecam serdecznie każdemu kto chciałby poczytać o czasach naszych rodziców którzy po wojnie zmagali się z trudami powojennych czasów.

Przeczytałem te książkę jako znajomy Autorki. Opowiadania o życiu matki w większości są prawdziwe- to niesamowite tak czytac o przeżyciach dawnej sąsiadki. Napisane pięknym językiem, że znajomością i kunsztem literackim, polecam serdecznie każdemu kto chciałby poczytać o czasach naszych rodziców którzy po wojnie zmagali się z trudami powojennych czasów.

Przeczytałem. Poruszająca, wzruszająca, opowieść. Autorka umiejętnie przedstawia życie bohaterki, jej matki, bliskich. Trudno znaleźć książkę, która w tak realistyczny sposób przedstawia codzienność biednej wiejskiej rodziny, zarówno w czasie wojny jak i po jej zakończeniu. Przedstawienie życia w skrajnej biedzie, życiowych tragicznych decyzji Julii, wstrząsających wydarzeń, na których wpływ miała wojna, codzienność życia w komunistycznej rzeczywistości. Autorka pięknie opisuje otaczającą rzeczywistość bohaterów powieści. Piękne, wręcz poetyckie opisy przyrody. Bardzo polecam, piękna opowieść. Brawo Pani Mario.

Przeczytałem. Poruszająca, wzruszająca, opowieść. Autorka umiejętnie przedstawia życie bohaterki, jej matki, bliskich. Trudno znaleźć książkę, która w tak realistyczny sposób przedstawia codzienność biednej wiejskiej rodziny, zarówno w czasie wojny jak i po jej zakończeniu. Przedstawienie życia w skrajnej biedzie, życiowych tragicznych decyzji Julii, wstrząsających...

Ciekawa opowieść rodzinna o przeszłości i ukrywanych tajemnicach. Barbara podróżuje w przeszłość swoich przodków, wspominając smutek, utratę wielkiej miłości i biedę, którą ciężko pojąć w naszych czasach. Bardzo polecam osobom zainteresowanym kulturą wsi z XIX i XX wieku, a także każdemu kto czuje potrzebę szukania swoich korzeni. Książka jest wciągająca, momentami wzruszająca i dość ciężko się od niej oderwać.

Ciekawa opowieść rodzinna o przeszłości i ukrywanych tajemnicach. Barbara podróżuje w przeszłość swoich przodków, wspominając smutek, utratę wielkiej miłości i biedę, którą ciężko pojąć w naszych czasach. Bardzo polecam osobom zainteresowanym kulturą wsi z XIX i XX wieku, a także każdemu kto czuje potrzebę szukania swoich korzeni. Książka jest wciągająca, momentami...

Wstrząsająca opowieść o wojnie, miłości i wybaczeniu

Rodzina Barbary, dyrektorki szkoły się rozpadła, nie łatwo jest się podnieść po takim zdarzeniu. Chcąc zacząć od nowa przeprasza się w inne miejsce i zaczyna uczyć w technikum.

Stara się żyć szarym, codziennym życiem, aż po obejrzeniu pewnego programu wracają do niej wspomnienia z trudnego dzieciństwa, biedy po wojnie czy agresywnego ojca. Choć jest już dorosła, daje się że nie przepracowała jeszcze tym ran i traum.

A na to nigdy nie jest za późno, więc udaje się do miejsca pochodzenia bliskich i próbuje odkryć prawdę na temat rodziny.

To historia o rodzinie, o tym jak wydarzenia z przeszłości na nas wpływają, że czasem jest dobrze poznać prawdę i lepiej zrozumieć przeszłość. Oraz, że nigdy nie jest na to za późno.

Wstrząsająca opowieść o wojnie, miłości i wybaczeniu

Rodzina Barbary, dyrektorki szkoły się rozpadła, nie łatwo jest się podnieść po takim zdarzeniu. Chcąc zacząć od nowa przeprasza się w inne miejsce i zaczyna uczyć w technikum.

Stara się żyć szarym, codziennym życiem, aż po obejrzeniu pewnego programu wracają do niej wspomnienia z trudnego dzieciństwa, biedy po wojnie...