Być może

Książki Pani Lucyny Olejniczak zazwyczaj mają nakreślony jakiś rys historyczny, a w tym przypadku jest to Powstanie Listopadowe, na tle którego toczą się losy dwójki głównych bohaterów: Elizy i Stanisława Bielskich, dzieci bogatego właściciela browaru. Ich perypetie toczą się w większości niezależnie od siebie, gdyż każde z nich wybrało inną drogę życiową, aczkolwiek z racji tego, że są rodziną, koleje ich losu na różnych etapach życia będą się ze sobą stykać. WARSZAWA Warto dodać, iż matka tej dwójki rodzeństwa zmarła przy porodzie młodszego dziecka czyli Stanisława, co jest chyba powodem tego, że ojciec traktuje go gorzej niż Elizę i uważa go za czarną owcę rodziny, dając mu często odczuć swoją niechęć. Chłopak angażuje się w różne niebezpieczne działalności, co nie pozostanie bez wpływu na jego życie. Z kolei Eliza jest zdolną pianistką i z muzyką oraz koncertowaniem wiąże swoje życiowe plany. Jednak żyją w bardzo niespokojnych czasach, efektem czego jest Powstanie Listopadowe, które w znaczący sposób zaważy na życiu rodziny. Ojciec tej dwójki, Leon Bielski w obawie przed tym, iż wkrótce Moskale zdobędą Warszawę, wysyła córkę do kuzyna w Londynie, zaś Stanisław osiądzie w Wojtarowiczach na Litwie, gdzie podejmie pracę jako guwernant małego Michasia. LONDYN/WOJTAROWICZE Eliza jakoś sobie radzi w tej Anglii, chociaż żyje bardzo skromnie z udzielanych lekcji gry na fortepianie. Pewnego dnia na jej oczach pod kołami wozu konnego zginie dziewczyna zwana Iskierką. W ostatnich chwilach życia poprosi ją o to aby wydostała z sierocińca jej córeczkę Nelly i zapewniła jej opiekę. Przy całej tej sytuacji obecny jest Amerykanin, student medycyny -Mark, który udziela Iskierce pierwszej pomocy, a potem razem z Elizą będzie pomagał wydostać z ochronki Nelly i zawiąże się między nimi bliższa znajomość. Czy wyniknie z tego coś więcej? Eliza obraca się w świecie muzyki i w jej życiu pojawi się pewien bardzo znany kompozytor, który będzie chciał pomóc jej w realizacji muzycznych marzeń i między nimi również coś zaiskrzy. W którą więc stronę zwróci się serce dziewczyny? Studenta medycyny czy sławnego kompozytora? Sprawy jeszcze bardziej skomplikują się u Stanisława, który nawiąże płomienny romans ze starszą od siebie Telimeną Grodzką, żoną swojego srogiego i nieobliczalnego pracodawcy, który lubi sobie wypić i ma mocną rękę oraz gwałtowny charakter, a także jest wyjątkowo brutalny w stosunku do kobiet. A tymczasem w Londynie grasuje seryjny morderca kobiet, zapewne Kuba Rozpruwacz, co budzi trwogę mieszkańców miasta, gdyż morderca jest nieuchwytny i morduje w wyjątkowo bestialski sposób. Przy okazji warto też zwrócić uwagę na losy Nelly, bardzo rezolutnej i temperamentnej dziewczynki. Chociaż sierota, to jednak na swój sposób umie sobie radzić w życiu, ale ma też zdolność do sprowadzania na siebie kłopotów. Pierwsza część serii PANI NA WRZOSOWISKU to rzeczywiście preludium do dalszych wydarzeń, gdyż w tej pierwszej części autorka zaznajamia nas z bohaterami, z realiami życia w tamtych czasach i prowadzi wydarzenia w taki sposób, iż czytelnik ma świadomość się, iż to wszystko tak naprawdę dopiero się rozkręca, a wystrzeli z całą mocą w dwóch kolejnych tomach. Momentami akcja nieco się dłużyła, jednak czuć ten charakterystyczny dla autorki klimat historii Polski i Europy, która wplata się w losy bohaterów, wpływając na ich drogę życiową. Tym razem nie było tak porywająco jak w przypadku serii "Lilie królowej", ale z pewnością ta pierwsza część wypadła obiecująco w stosunku do dwóch kolejnych tomów, w których mam nadzieję wszystko pięknie się rozwinie i dostarczy nam mnóstwa wrażeń i emocji.

Nad przytułkiem kolejny raz zbierają się czarne chmury. Seria dziwnych wydarzeń, wciąż nawracające kontrole, dodatkowo pani doktor nadeptuje wysoko postawionym osobom na odciski... Czy tym razem przytułek sobie poradzi? Kolejna pięknie napisana część historii. Ta seria pięknie pokazuje, jak dziwnie plotą się ludzkie losy.

Wzruszająca opowieść o dwóch dorastających dziewczynach pochodzących z dwóch różnych światów , biedy i bogactwa , którym przyszło żyć w trudnych czasach . Jest rok 1914r . To opowieść o biedzie , pedofili , dyskryminacji kobiet , handel kobietami i prostytucja. Czekam na drugą część .

Pamięć bywa zdradliwa. Czasem chroni nas przed tym, co zbyt bolesne, zamykając wspomnienia gdzieś głęboko... tak głęboko, że zaczynamy żyć cudzym życiem, nie do końca rozumiejąc samych siebie. Właśnie w takim momencie poznajemy bohaterkę tej historii, kiedy pamięć przestaje być oparciem, a zaczyna być zagadką. Bo przecież każdy z nas nosi w sobie historię... nie tylko swoją, ale i tych, którzy byli przed nami. I czasem to ona decyduje o tym, kim jesteśmy. Ta powieść od pierwszych stron uderza emocjami, ale robi to w sposób cichy, niemal intymny. Poznajemy Anielę – kobietę, która trafia do szpitala psychiatrycznego w stanie, który trudno opisać jednym słowem. Rozbita, zagubiona, odcięta od własnej przeszłości. Poznając Anielę, zaczyna się coś więcej niż tylko opowieść o jej leczeniu. Czytając, zaczełam podróż w głąb pamięci, która okazała się pełna bólu, przemilczeń i tajemnic. Najbardziej poruszyło mnie to, w jaki sposób autorka poprowadziła historię dwutorowo. Z jednej strony mamy teraźniejszość – delikatny, momentami bardzo kruchy proces odzyskiwania przez Anielę samej siebie, przy wsparciu doktora Adama. Z drugiej – przeszłość, która nie jest tylko tłem, ale żywą, pulsującą częścią tej opowieści. Losy rodziny Zisselsów, ich ucieczka, nadzieja na bezpieczne życie w Gdańsku, a potem brutalne zderzenie z wojenną rzeczywistością… To wszystko buduje historię, od której nie da się oderwać. I właśnie w tych fragmentach historycznych znalazłam jedne z najmocniejszych momentów książki. Sceny rozłąki, strachu, walki o przetrwanie, jak również, te cichsze, bardziej osobiste chwile, kiedy bohaterowie próbują ocalić resztki normalności. Jak wiele można znieść, zanim człowiek zacznie pękać? I czy trauma naprawdę kiedyś znika, czy tylko zmienia swoje miejsce i formę? Aniela jako bohaterka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Jest postacią zbudowaną z emocji, niedopowiedzeń, wewnętrznych ran. Jej historia to nie tylko walka o zdrowie, ale przede wszystkim próba zrozumienia samej siebie. Patrząc na nią, nie sposób nie zadać sobie pytania, ile z nas też nosi w sobie coś, czego nie potrafi nazwać? To, co wyróżnia tę książkę, to ciężki klimat, melancholijny, momentami wręcz duszny. Czuć w nim echo przeszłości, które nie daje o sobie zapomnieć. To nie jest lekka lektura. To historia, która wymaga skupienia, zatrzymania się, wejścia głębiej. Ale właśnie dzięki temu tak mocno działa na emocje. Podczas czytania towarzyszyło mi wiele uczuć, które bogacą tą opowieść. Poznałam smutek, bezsilność, ale też coś na kształt cichej nadziei. Bo mimo całego bólu, który przewija się przez kolejne strony, ta książka daje coś jeszcze... próbę zrozumienia. Pokazuje, że czasem, żeby iść dalej, trzeba najpierw cofnąć się do początku. Najbardziej poruszyło mnie to, jak autorka pokazała dziedziczenie traumy. To nie jest tylko historia jednej osoby czy jednej rodziny. To opowieść o tym, jak przeszłość potrafi żyć w kolejnych pokoleniach, nawet jeśli nikt o niej nie mówi. Dla mnie ta książka była czymś więcej niż historią. To było doświadczenie. Ciche, przejmujące, zostające gdzieś pod skórą na długo. Uwielbiam takie historie i zanurzam się w nich z rozkoszą.

📚DZIEDZICTWO ELFÓW. TOM I 🖋Agnieszka Janiszewska @wydawnictwo_zaczytani 🔸🔹🔸🔹🔸🔹 „Dziedzictwo elfów. Tom I” Agnieszki Janiszewskiej to powieść, która nie krzyczy akcją, lecz wciąga czytelnika ciszą, niedopowiedzeniami i gęstą atmosferą. To historia, w której emocje kryją się między wersami, a przeszłość zamiast odejść uparcie domaga się głosu. Autorka zabiera nas do lat sześćdziesiątych XIX wieku, do dworu w Zalesic, który na pierwszy rzut oka zachwyca elegancją i spokojem, lecz bardzo szybko odsłania swoje drugie, znacznie mroczniejsze oblicze. Przybycie młodej guwernantki Magdaleny staje się iskrą, która powoli rozpala tlące się od lat konflikty, urazy i tajemnice. To co miało pozostać zapomniane, zaczyna wychodzić na światło dzienne, a każdy kolejny rozdział coraz mocniej uświadamia, że w tym domu nic nie jest takie, jakim się wydaje. Ogromną siłą tej powieści są bohaterowie, a szczególnie kobiety. Każda z nich jest inna, wyrazista, pełna sprzeczności i wewnętrznych rozterek. Magdalena, Amelia, Rozalia czy kobiety starszego pokolenia to postacie z krwi i kości, które są uwikłane w konwenanse, rodzinne zależności i własne lęki. Ich milczenie często mówi więcej niż słowa, a decyzje nawet te pozornie drobne mają dalekosiężne konsekwencje. To opowieść o kobietach, które muszą żyć w cieniu oczekiwań, a jednocześnie próbują zachować resztki wolności i godności. Na uwagę zasługuje również tło historyczne. Wydarzenia epoki nie dominują fabuły, lecz subtelnie ją dopełniają, tworząc wiarygodny i sugestywny obraz czasu niepokoju, represji i narastającego napięcia. Widać tu ogromną wiedzę i dbałość o detale, które sprawiają, że świat przedstawiony jest niezwykle autentyczny. Tytułowe „elfy” nie mają nic wspólnego z klasyczną fantastyką, bo są raczej symbolem tego, co ulotne, niewypowiedziane, dziedziczone z pokolenia na pokolenie: tajemnic, traum, uczuć i wyborów. I właśnie ta metaforyczna warstwa czyni książkę jeszcze bardziej intrygującą. „Dziedzictwo elfów. Tom I” to pięknie napisana, klimatyczna saga rodzinna, która wymaga od czytelnika uważności, ale odwdzięcza się głębokimi emocjami i historią, która długo nie pozwala o sobie zapomnieć. Idealna propozycja dla miłośników powieści obyczajowych z historią w tle, dla tych, którzy cenią nastrój, psychologiczną głębię i opowieści snute spokojnym, ale hipnotyzującym rytmem. Jeśli lubicie książki, które zostają w sercu na dłużej to Zalesice z pewnością Was wchłoną. Za egzemplarz oraz możliwość współpracy reklamowej dziękujemy wydawnictwu @wydawnictwo_zaczytani #dziedzictwoelfów #agnieszkajaniszewska #polskaliteratura #sagarodzinna #powieśćobyczajowa #historiawtle #dwór #tajemnice #kobiecehistorie #książkowelove #czytambopolskie #bookstagram #recenzjaksiazki

„Słowiańskie serce” Anny Krzysteczko przeczytałam w ramach booktouru zorganizowanego przez autorkę oraz @anett.sku. W akcji biorą udział obie części serii słowiańskiej, a ta powieść stanowi jej pierwszy tom. Główną bohaterką powieści jest energiczna i pełna temperamentu Żywka. Dziewczynę, poturbowaną i z noworodkiem u boku, odnajduje zakonnik Samuel. Kierując się dobrym sercem, odsyła ją do chaty kobiety, która niedawno straciła własne dziecko. Szybko okazuje się jednak, że zamiast pomocy pojawia się chciwość, gdyż kobieta przywłaszcza sobie niemowlę, uznając je za własnego syna, a Żywki chce się po prostu pozbyć. Wtedy ponownie do akcji musi wkroczyć Samuel (Sambor). Wydarzenia nabierają tempa, a ich konsekwencje są na tyle poważne, że mężczyzna ostatecznie rezygnuje ze stanu duchownego. Autorka bardzo dobrze oddała klimat średniowiecznej osady. Na uwagę zasługują dawne nazwy krewnych, dziś już niemal zapomniane, takie jak „jątrew” czy „wnęk”. Równie realistycznie została przedstawiona mentalność ludzi, pełna przesądów, dawnych wierzeń przeplatających się z początkiem chrześcijaństwa i surowych zasad życia. Żywka to bohaterka z krwi i kości: impulsywna, zazdrosna, niepokorna. Potrafi urządzić mężowi scenę, ale też okazuje czułość wobec zwierząt. Jednocześnie wobec kobiet, które uzna za rywalki, bywa bezlitosna. To postać pełna sprzeczności, a przez to bardzo autentyczna, prawdziwie słowiańska w swoim charakterze. Ciekawym dodatkiem są autentyczne wierszyki i przyśpiewki ludowe, momentami dość rubaszne, które nadają historii kolorytu. To powieść, która w przystępny i barwny sposób przybliża życie, zwyczaje i codzienność dawnych Słowian.

Poprzedni tom zakończył się ogromną nadzieją na to, że mimo braku perspektyww na odzyskanie niepodległości, jest szansa aby choć w rodzinie Rzążewskich nastanie dobry czas. Autorka jednak postanowiła wejść w drugą część z przytupem i od pierwszych stron zafundowała napiecie. Otoż Józia na ślubie własnej siostry zostaje aresztowana przez żołnierzy rosyjskich, co stanowilo na owe czasy ogromny precedens, a i świeżo poślubiona mężatka Zosia dowiaduje się kim tak naprawdę jest jej małżonek i nie jest to wcale dobry człowiek. Dramatyczne wydarzenia rodzinne pogłębił fakt, że Zosia okazała się być brzemienną z poprzednią wielka miłoscią, a Krzysztof jej brat postanowił pomścić siostrę. W skomplikowane losy rodzinne wpleciona jest mocno sytuacja polityczna tamtego okresu. Nasilajace się aresztowania konarszczyków, a nawet kobiet zaangażowanych w ruch wolnościowy,brutalne przesłuchania więźniów sprawiają, ze trudno się oderwać od lektury. Dobrze i ciekawie pokazana strona historyczna powieści bardzo pomaga w zrozumieniu i ludzi i tamtych czasów. Oczywiscie nie brak tu i zabawnych momentów, bo bez nich ksiażka stawałaby się cieżka w odbiorze. Pod wrazeniem jestem także dopracowania szczegółów dotyczących choćby zwyczajów na dworach czy strojów kobiet, co świadczy o spędzeniu autorki wielu godzin nad sprawdzeniem infromacji. Świetna lektura i już czekam na kolejny i niestety ostatni tom historii Rzążewskich.

Co tu dużo mówić, uwielbiam sagi. A „Dziedzictwo elfów” Agnieszki Janiszewskiej zdecydowanie należy do takich, które warto przeczytać. Czas akcji przypada na powstanie styczniowe, a na tym historycznym tle poznajemy burzliwe losy rodziny Zalewskiej i majątku Zalesice. Tu stare konfrontuje się z nowym, tu młodość sprzeciwia się dojrzałości, tu konwenanse ktoś utrzymuje, ktoś łamie. Toczy się gra o Polskę, ale i gra pozorów. Tu, do tej dusznej atmosfery, trafia guwernantka Magdalena. To jej ucieczka od trudnych relacji w domu, od znienawidzonego ojczyma. I mimo że przebywa w Zalesicach krótko, to jej losy na zawsze zostają związane z tą rodziną. Niby nie ma tu szybkich zwrotów akcji, a jednak dużo się dzieje. Bohaterowie są prawdziwi, z krwi i kości. Najbardziej oczywiście przyciągnęła mnie pozycja kobiet w tamtych czasach, to z jakimi trudnościami musiały się mierzyć, do jakiej roli zmuszało ich życie tylko dlatego, że właśnie kobietami były. Cała saga świetna, jednak finałowy to, nie tylko ze względu na zaskakujące zakończenie, to już mistrzostwo.

To była bardzo miła podróż razem z Mirą, tytułową Widunką, oraz Rochem – wędrownym dziadem. Autorka zabiera nas w świat słowiańskich osad, dawnych wierzeń i prastarej puszczy, tworząc historię lekką, ale jednocześnie niosącą ważne przesłanie. Momentami książka kojarzyła mi się z baśnią – taką trochę magiczną, trochę nostalgiczną. Nie jest to jednak tylko opowieść przygodowa. W tle pojawiają się tematy wolności, wyborów i walki z „bo tak było od zawsze”. Bardzo polubiłam bohaterów i z ciekawością będę sięgać po kolejne części. To była naprawdę przyjemna, spokojna, a jednocześnie wciągająca lektura.

„Pięść i porcelana to czwarta część „Zakrytych luster”. Wzruszająca powieść, gdzie historia splata się z codziennym życiem ziemiańskiej rodziny. Zosia jest kobietą samodzielną, zaradną, odważną i chętną do pomocy. Dzielnie radziła sobie z prowadzeniem majątku, służbą i brała na siebie dodatkowe obowiązki. Była świadkiem odchodzenia osób, które najbardziej kochała i za którymi tęskniła. Z niecierpliwością czekała na powrót syna i męża.

Lubicie książki o starych królestwach, zapomnianych bóstwach i wielkich przygodach? „Tam gdzie gaśnie świt” to opowieść, w której znajdziecie to wszystko – historię, legendę i drogę ku własnym korzeniom. Akcja przenosi nas na dwór króla Władysław Jagiełło, w chwili gdy umiera królowa Jadwiga Andegaweńska. Wśród dworskiego poruszenia poznajemy jej ulubioną dwórkę, młodą kobietę, która w obliczu tych wydarzeń zaczyna odkrywać prawdę o swojej przeszłości. To właśnie ona staje się przewodniczką czytelnika po świecie pełnym dawnych wierzeń, tajemnic i miejsc, do których prowadzi ją los. Bardzo podobało mi się, że jedną z najważniejszych ról odgrywa tu kobieta – silna, odważna i ciekawa świata. Jej podróż jest nie tylko fizyczną wędrówką do miejsca pochodzenia, lecz także drogą do poznania siebie i własnych korzeni. Towarzyszą jej stare opowieści, echa dawnych czasów oraz prastare słowiańskie bóstwa, które nadają tej historii wyjątkowego klimatu. Autorka w piękny sposób odtwarza realia epoki. Opisy są barwne, pełne detali, a język bogaty i stylizowany tak, że można niemal poczuć atmosferę średniowiecznego dworu i dzikiej natury. Szczególnie spodobało mi się wplecenie wierzeń i dawnych legend – dzięki nim historia nabiera głębi i tajemniczości. Choć momentami miałam wrażenie, że niektóre fragmenty nieco się dłużą, nie odbierało mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie – pozwalało na spokojniejsze zanurzenie się w opowieści i świecie, który został tu stworzony z dużą starannością. To książka dla tych, którzy lubią historię przeplataną magią i przygodą. Ja z przyjemnością wrócę do tego świata w kolejnym tomie.

Znów przenosimy się do XIX wieku, gdzie jedna młoda kobieta-doktor wraz ze swoimi pomocnicami w pracy "u podstaw" próbuje zmieniać świat. Kobiety pracujące w przytułku położniczym muszą walczyć o prawa nie tylko swoje, ale i biednych położnic, a nierzadko - ich niewinnych dzieci... Bardzo lubię tę serię: mamy tu i próbę językowego dopasowania się do epoki, opis XIX-wiecznej Warszawy, charakterne kobiece postaci (i kilka męskich, momentami wysuwających się na pierwszy plan) - wszystko to, co w dobrej, historycznej powieści obyczajowej lubimy.

„Słowiańska krew” to drugi tom cyklu, w którym Żywka, zgodnie ze swoim imieniem, wciąż pokazuje swój ognisty temperament. Nadal towarzyszymy jej i Samborowi w ich burzliwej historii miłosnej, a w tle rozgrywa się bogaty świat dawnych obyczajów i wydarzeń. Od weselnych pojedynków na prześmiewcze przyśpiewki, przez ból po stracie dziecka, aż po walkę o ojcowiznę Siemka, losy bohaterów nie pozwalają się nudzić ani na chwilę. Podobnie jak emocje w życiu Żywki, przenikają się tu różne sfery duchowości: pogańskie obrzędy, takie jak wywoływanie duchów podczas Dziadów, splatają się z modlitwami do Boga. Ten kontrast został pokazany naturalnie i oddaje przemiany zachodzące w ówczesnym świecie. Od początku do końca w życiu bohaterów dużo się dzieje, a akcja płynie wartko i bez przestojów. To historia, którą czyta się szybko i z dużą przyjemnością.

„Więzi i powrozy” to trzeci tom „Zakrytych luster”. Powstanie styczniowe, mimo, że nie przyniosło zwycięstwa, to nie odebrało nadziei na odzyskanie wolności. Chociaż kara za zryw jest dotkliwa: więzienie, egzekucje, zsyłki, prześladowania, podpalenia, wygnanie i strach, to silne kobiety, nie poddają się. Zaczynają brać coraz większą odpowiedzialność za swoje losy. Uczą się podejmować własne decyzje, łączą siłę z wrażliwością i dbają o więzi z bliskimi.

Drugi tom powieści Marii Paszyńskiej o Jagiellonach pokazuje nam, jak trudne były czasy panowania Kazimierza. Długoletnią i wyczerpującą na wszystkich polach wojnę z zakonem, ale również rozterki osobiste tego zasłużonego dla Polski władcy autorka opisuje, posługując się dużą wiedzą o tej epoce. Z kronik wynika, że mimo pierwszych niechęci do Elżbiety, ich małżeństwo było udane i zgodne. Tego nie podjęła autorka, nie dając szans w swojej książce na pozytywne zakończenie wątku Rakuszanki i Jagiellończyka.

Zanim zaczęłam czytanie to oczywiście rzut oka na streszczenie i pomyslałam no może być ciekawie. No i było, bo można tu znaleźć i świetnie opisaną historię rodu Rzążewskich, a w szczególności ich córek Józefy i Zofii, i znakomity wątek walki o wolność Polski i postać powstańca Szymona Konarskiego i krynoliny i miłostki, czego chcieć więcej. To tak w skrócie, bo fabuła jest bardziej skomplikowana. Autorka w bardzo ciekawy sposób podeszła do pokazania jakże okrutnego zaboru rosyjskiego, prześladowania jakichkolwiek przejawów wolnościowych i jednocześnie niezwykłego hartu ducha zwłaszcza wśrod młodych ludzi. To także pokaznie środowiska szlacheckiego, gdzie wpajane były patriotyzm, odwaga, szlachetność, ale i duma z bycia Polakiem. Wątek siostr i ich wyborów życiowych mocno porusza z jednej strony ogromną odwagą Józi i jej zaangazowaniem się w walkę o niepodległość, z drugiej strony desperackim pragnieniem zamążpójścia Zofii. Odmalowane przez autorkę sceny są tak realistyczne, że czuje się na własnej skórze i strach bohaterów, i pierwsze ogromne porywy serca i szelest pięknych sukien i niezwykły klimat wnętrz. Niewątpliwie ogromna przyjemność czytania dla wielbicieli i tej epoki i takiego eleganckiego stylu pisania jaki posiada autorka.

Od kiedy przeczytałam Sagę o Ludziach Lodu stałam się fanką tego typu literatury. Wydaje się, że w sagach specjalizują się narody skandynawskie i to oni barwnie opisują wielopokoleniowe dzieje swoich krajanów. Okazuje się, że w Polsce mamy autora, który pod pseudonimem Marian Piotr Rawinis tworzy liczne powieści historyczne, obyczajowe czy sensacyjne, w tym "Sagę rodu z Lipowej" i "Sagę Podlaską", którą miałam przyjemność przeczytać. Pierwszy tom "Dworku pod malwami" i opisuje niezwykłe losy wielopokoleniowej rodziny Kalinowskich z Dworu Kalinówki, pielęgnujących szlacheckie korzenie i tradycje. Z noty wydawcy możemy się dowiedzieć, że będziemy poznawać losy poszczególnych przedstawicieli rodu na tle burzliwych wydarzeń historycznych. W pierwszym tomie akcja rozpoczyna się w sierpniu 1909 r. w Białymstoku, w zaborze rosyjskim. Autor przedstawia nam seniorkę rodziny, Katarzynę Kalinowską, jej syna Michała i dwoje wnucząt Ignasia i Stasia. I jak to zwykle z początku bywa, najpierw poznajemy zwyczaje rodziny, ich sąsiadów, służbę, interesy, koneksje. "Dworek pod malwami" dopiero nakreśla kierunek w jakim podążają bohaterowie, zarysowuje ich charaktery, pozwala zorientować się jakie stosunki panują między członkami rodziny. Książka jest również skarbnicą wiedzy dotyczącej dworskich i wiejskich zwyczajów na początku XX wieku. Możemy przyglądnąć się jak kiedyś czczono i miłowano ziemię, jak liczono się ze słowem rodzica, jak ważny był honor, tradycja i obyczaje. Saga to również a może przede wszystkim historia miłości. W "Dworku pod malwami" znajdziemy różne jej oblicza. Miłość rodzicielska, miłość od pierwszego wejrzenia, pierwsza miłość, mezalians, rozwiązłość...Jest w czym wybierać. M.P. Rawinis pisząc o namiętności nie używa zbyt wielu słów ale te, które stosuje trafiają do wyobraźni. Czuć w nich barwę i pasję. W "Dworku pod malwami" został również rozpoczęty wątek Rudolfa Krantza, starszego detektywa Ochrany (carskiej policji politycznej),który zarzucił swoje sieci na Stasia Kalinowskiego. Jestem ogromnie ciekawa jak rozwinie się dalej ta historia, jakie będą dalsze losy rodu Kalinowskich ich przyjaciół oraz wrogów. Galeria bohaterów jest bogata i każdy w niej znajdzie swojego faworyta. M.P.Rawinis zaskoczył mnie postacią Katarzyny. To kobieta o twardych zasadach, trzyma rodzinę krótko, rządzi całym Dworem. To o tyle zaskakujące, że w tamtych czasach to mężczyzna był głową rodziny. Seniorka rodu podporządkowuje sobie syna, który pod jej dyktando załatwia interesy, prowadzi gospodarstwo. "O tym, do kogo można pojechać, a do kogo nie wypada, kogo można zaprosić, a kogo nie należy, decydowała matka pana Michała. On bez dyskusji przyjmował jej postanowienia". Pani Katarzyna chce mieć wpływ na każdy aspekt życia swojej rodziny. Wybiera dziedzica, podjudza patriotyzm we wnukach, wybiera żonę dla syna. Nic nie można przed nią ukryć, wie o wszystkim. Nie jest łatwo ja lubić, ja nawet nie próbowałam. Z kolei Michał to przystojny, postawny, bogaty bawidamek. Żyje chwilą, przyjemnością. Ma duże potrzeby seksualne i nie waha się ich zaspokajać, oczywiście w tajemnicy przed starszą panią. Bez problemów uznaje przewodnictwo matki, jest mu nawet na rękę. W pewnym momencie postanawia się zbuntować. Niestety swoim postępowaniem przysparza bólu i kłopotów dwóm młodym dziewczynom. Jego również trudno jest polubić. Ignaś, chorowity ale rozkochany w gospodarce i ziemi osiemnastolatek. Mdły, bez wyrazu i zapomina się o nim zaraz po przeczytaniu. Staś, szesnastolatek, inteligentny ale z gorącą głową. Swoimi wybrykami zwraca uwagę Rudolfa Krantza, co może mu przynieść jedynie kłopoty. To bardzo fajny chłopiec i będę mu kibicowała podczas czytania kolejnych tomów sagi. Ciekawymi postaciami są również panna Justyna i Franciszka. Obie dziewczyny są ofiarami buntu Michała. Jedna z nich to bogata dziedziczka wystawiona na pośmiewisko, druga jest biedną chłopką zabraną na salony... Podobał mi się styl i język jakim posługuje się autor. Wyczuwa się w nich powiew dawnych lat. Jedyny minus przyznaję za jednolitość słownictwa w dialogach. Franciszka jest analfabetką, podpisuje się krzyżykiem a mówi jak wyedukowana panna z dworu. Tak samo inni chłopi. To zróżnicowanie nadało by większego realizmu i smaku opisywanej historii. Nie mniej książkę czyta się wyjątkowo szybko, z wypiekami na twarzy i z chęcią poznania dalszych losów bohaterów. Polecam miłośnikom barwnych i pasjonujących rodzinnych opowieści oraz czytelnikom ciekawym podlaskiej historii i obyczajów.

Przenieśmy się w czasie - koniec lat 30. XIX w., czyli okres na który przypada rewolucja lipcowa we Francji, powstanie listopadowe, powstanie belgijskie, a jedną z przodujących osób była Wiktoria Hanowerska. Okres, gdzie Warszawa swój byt toczyła pod zaborem rosyjskim, a Wrocław (dawniej Breslau) stanowił Królestwo Prus. W owych totalnie różnych światach upływałe kolejne lata sióstr, Praksedy i Anieli Krukowieckich. Od kołyski wychowywane pod rygorystycznym okiem, gdzie luksus przelewał się przez pałacowe okiennice. Prakseda i Aniela nie należały do rodzeństwa, które słynie ze wsparcia, uczuć, wzajemnej adoracji - ich matki pochodziły z różnych środowisk, a co za tym idzie dziewczęta posiadały totalnie odmmienny sposób postrzegania świata oraz towarzyski status. Arystokratka kontra mezalians... Kiedy Prakseda otrzymuje propozycję przeprowadzki do matki nie waha się ani sekundy, ponieważ owocem tego jest uwolnienie się od nieznośnej siostry i ciotki. Niestety scenariusz ulega zmianom, dziewczyna wyjeżdża, ale w towarzystwie uporczywych kobiet. Bohaterka w otoczeniu artystów nabiera wiatru w żagle. Grubą kreską oddziela nieprzyjemną przeszłość, która kojarzyła jej się tylko z mieszczańskim środowiskiem, które od lat było besztane, niedoceniana i wyśmiewane. Dla Anieli ów świat, w którym się znalazła stanowi kontynuację dotychczasowego życia. W pogoni za tradycją poślubia hrabiego, ku dotrzymaniu rodzinnej obrzędowości. Oddając swoją rękę wraz z małżonkiem, który kroczy u jej boku przejmuje na barki wszystkie jego tajemnice, sekrety, o których wie jeszcze mniej niż o jego osobie. Pierwszy tom serii „Ścieżki nadziei” ukazuje obraz siostrzanej relacji, która od początku zostaje zachwiana, a wzajemna niechęć wciąż się nawarstwia. Rywalizacja pomiędzy nimi przyczynia się w dramatyczne skutki. Ciągły bieg ku wyższości i pnięcie się po arystokratycznych szczeblach jest efektem tego, iż Prakseda i Aniela wbijają sobie kolejne sztylety. Ot ciekawostka, książkę zaczęłam w wersji papierowej, ale nie mogłam wczuć się w ten dosadny i historyczny klimat, uruchomiłam audiobooka i był to strzał w dziesiatkę, nie wiem kiedy w słuchawkach wybrzmiał epilog. „Noworoczne panny” to zdecydowanie powieść, która dominuje w rodzinne tradycje i odmienne kultury. Jeżeli szukacie historii unoszącej się w powiewach czarnej peleryny, osiadającej na koronkowych parasolkach i dostojnych kapeluszach pełnych kunsztu to ten wybór lektury będzie odpowiedni.