Pozostała tylko nadzieja

To moja druga książka Lynn Austin i z pewnością nie ostatnia gdyż po raz kolejny jestem pod wielkim wrażeniem. Autorka tym razem dotyka tak poważnego tematu jak schyłek niewolnictwa w USA oraz wojny secesyjnej. Dokładnie pokazane jest jak niewolnicy są traktowani, nie raz gorzej niż zwierzęta. Nadludzka praca, warunki do życia paskudne oraz bycie czyjąś własnością. Co mnie bardzo oburzyło to niestety przyjmowanie niewolnictwa jako wolę Boga. "Świeca w ciemności" wzbudza do refleksji a podczas czytania nie raz i nie dwa emocje wręcz we mnie buzowały. Pocieszające jest to, że tacy ludzie jak Caroline - główna bohaterka również istnieli. Położyła na szali wszystko co miała aby pomóc i wyzwolić niewolników. Zaryzykowała swoją miłość, pozycję jak i życie dla sprawy. Nie mogę tutaj nie wspomnieć, że autorka pokazuje ogromną i głęboką wiarę w Boga, uczy nas jak powinniśmy zawierzyć Panu gdyż On nas poprowadzi.

Nie tak dobra jak „Potęga nadziei”, ale również zdecydowanie warta polecenia. Marta jak zawsze świetna. Mistrzowsko nakreślona bohaterka. Od początku do końca konsekwentna, z charakterem, ta sama, a jednak dynamiczna i rozwijająca się, do końca niekryształowa, a jednak mądra. Niestety smutno mi było, gdy czytałam, co porobiło się z Hildemarą, za którą mocno trzymałam kciuki w pierwszej części. Hildie i Trip to bohaterowie, których mi bardzo żal, bo autorka zepsuła ich w drugiej części. O ile rodzina Marty miała swoje trudności, ale była tam miłość, choć zaprawiona goryczą, o tyle Trip i Hildie zbudowali po prostu toksyczną rodzinę. Postacie Carolyn i Dawn na plus. Tu nie było cukierkowości widocznej w niektórych książkach tej autorki. Tu było po prostu życie. Życie, w którym oczywiście interweniuje Bóg, ale trudne i realne. Świetna analiza tego, jak grzechy i zranienia przenoszą się w rodzinie po kobiecej linii. Przebaczenie sobie i innym pięknie przerobione w tej książce. Również mechanizmy ucieczki od bólu i to, jak Bóg ze zła może wyprowadzić dobro. Zakończenie piękne. Cegła, ale pochłonęłam szybciutko, bo świetnie się czyta.

Książka opowiada historię trudnej miłości matki i córki, pokazując ją z perspektywy ich obu. Ciekawe jak różnie obie strony odierają swoje postępowanie i jak wiele niezrozumienia i odrzucenia to powoduje. Interesująca historia rodziny opowiedziana z punktu widzenia dwóch kobbiet.

Króliki Pana Boga Autor: Grzegorz Kozera Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) Książka dobra — a momentami wręcz bardzo dobra. To mocna, wyrazista opowieść osadzona w szarej, przytłaczającej rzeczywistości, która od pierwszych stron buduje specyficzny, ciężki klimat. Autor bardzo sprawnie oddaje atmosferę opisywanych czasów, nie uciekając od trudnych tematów i nie próbując ich łagodzić. Narracja jest wciągająca i prowadzona w sposób, który angażuje czytelnika, a jednocześnie pozostawia przestrzeń do własnych refleksji. Szczególnie uderzające są momenty bardziej naturalistyczne — niekiedy surowe i bezpośrednie, ale dzięki temu wiarygodne i mocno oddziałujące. Książka nie idealizuje rzeczywistości, lecz pokazuje ją taką, jaka jest: złożoną, często brutalną i daleką od jednoznacznych ocen. Dużym atutem tej publikacji jest jej emocjonalna siła. To jedna z tych książek, które nie pozostawiają czytelnika obojętnym — zmuszają do zatrzymania się i przemyślenia pewnych kwestii, nawet jeśli nie wszystkie wnioski są oczywiste czy komfortowe. Język autora jest dobrze dopasowany do tematyki — oszczędny, momentami surowy, ale jednocześnie sugestywny. Dzięki temu całość zachowuje spójność i nie traci na autentyczności. To książka, która zostaje w głowie na dłużej. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć. 📖 19:44 · 22.03.2026 · 28/2026 · (A)

"MOCNIEJSZA NŻ ŚMIERĆ" - LIDIA CZYŻ Książki Lidii Czyż są zawsze na faktach i mają element wiary, więc jak ktoś nie lubi to odradzam. Jak komuś nie przeszkadza to polecam. Bohater opowieści to Radek, mężczyzna, który opowiada swoje życie, od dzieciństwa po dorosłość, a nawet dojrzałość. Radek miał tatę i mamę, tyle, że tatę rzadko, bo albo kończył studia, albo pracował daleko. Ojciec był dobrym i spokojnym człowiekiem, jedyna jego wada, że mało widział i mało go ogólnie było. Za to mama była i również nie była, bo była fizycznie, ale nie mentalnie. Nie wychowywała, nie uczyła, nie opiekowała się, nie pokazała jak jest kochać, troszczyć się. Jej miłość to ...butelka wina, trunków alkoholowych z górnej półki, dlatego tak łatwo tuszowała swój nałóg. Niestety cierpial na tym Radek, a później jego brat. Radek oprócz tego, że nie miał lekko w domu, to gdy spotkał dziewczynkę Julie w III klasie gimnazjum i zaprzyjaźnił się z nią, a nawet pokochał, to los pokazał jaki potrafi być okrutny. Jak zwykłe nieporozumienie, nie dogadanie się, brak komunikacji i wyrażania swojego punktu widzenia, brak wsparcia w rozwiązywaniu takich problemów, prowadzi do olbrzymiej tragedii dwoje młodych ludzi. Co się stanie sami przeczytajcie. Mną ta książka wstrząsnęła, dlatego też po książki autorki, nie sięgam zbyt często. Jest jej najnowsza książka spisana na podstawie między innymi listach jakie Radek napisał do ...księdza. Smutna bardzo opowieść, tym smutniejsza, że wprost z życia, a nie tylko wymyślona ot tak. Polecam przeczytać lub wysłuchać, jest niemal na każdej platformie. OCENA 08/10 10/24 ( 10/01)/ OBYCZAJ 06/24 ilość stron: 276 DATA wyd: 17.05.2023 czas przewidziany czytania: 07 h 44 min. Czas słuchania: 05 h 06 min lektorzy empik: Plewako-Szczerbiński Krzysztof Anastazja Skończona 19.01.2024 (słucha)

„Dajmy sobie nową szansę” autorstwa Beata Agopsowicz to powieść, która dotyka serca swoją prostotą i prawdą o ludzkich słabościach. To historia o tym, że nawet wtedy, gdy wydaje się, że wszystko zostało stracone, wciąż można odbudować to, co rozpadło się na kawałki. Autorka splata losy kilku bohaterów, którzy na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Konrad samotnie wychowuje trójkę dzieci po odejściu żony i powoli traci wiarę w to, że jeszcze kiedyś będzie szczęśliwy. Agata zmaga się z trudną przeszłością i poczuciem winy, które popycha ją do desperackich decyzji. Iwona – perfekcyjna żona, matka i ceniona architekt – zaczyna obserwować, jak jej poukładane życie rozpada się niczym źle zaprojektowany dom. Ryszard po latach błędów musi zmierzyć się z konsekwencjami swoich wyborów, a Antoni u kresu życia próbuje naprawić to, co kiedyś bezpowrotnie zniszczył. To, co najbardziej porusza, to sposób, w jaki Beata Agopsowicz pokazuje kruchość relacji małżeńskich i rodzinnych. Małżeństwo w tej powieści nie jest bajką – to codzienna praca, wybaczanie, cierpliwość i odwaga, by spojrzeć prawdzie w oczy. Autorka – jako pedagog i mediator rodzinny – w niezwykle wiarygodny sposób oddaje emocje towarzyszące zdradzie, rozczarowaniu, poczuciu winy i tęsknocie za bliskością. W książce silnie wybrzmiewa temat przebaczenia – sobie i innym. Pojawia się także motyw wiary i zaufania Bogu, który prowadzi bohaterów przez kolejne, pozornie przypadkowe wydarzenia. To opowieść o tym, że w życiu nie ma przypadków, a każda trudność może stać się początkiem czegoś nowego. Podczas czytania towarzyszyło mi wzruszenie i refleksja. Były momenty, kiedy czułam złość na bohaterów za ich decyzje, ale też ogromne współczucie i zrozumienie. Ta historia momentami boli, bo jest bardzo prawdziwa – można się w niej przejrzeć jak w lustrze. Jednocześnie daje ukojenie i nadzieję. Pokazuje, że nawet najbardziej popękane relacje można próbować posklejać, jeśli tylko obie strony tego chcą. Gatunkowo to powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem duchowym i refleksyjnym. Idealna dla czytelników, którzy cenią historie o rodzinie, małżeństwie i drugich szansach. Dla tych, którzy lubią książki skłaniające do przemyśleń i zostawiające w sercu coś więcej niż tylko chwilowe emocje. „Dajmy sobie nową szansę” to ciepła, mądra i pełna nadziei opowieść o tym, że nigdy nie jest za późno na zmianę. To książka, która przypomina, jak ważne są rozmowa, przebaczenie i odwaga, by zawalczyć o miłość. Z całego serca polecam każdemu, kto wierzy, że nawet po największej burzy może wyjść słońce.

Wydawnictwo Dobry Owoc faktycznie wydało dobry owoc w postaci książki "Rozdarta zasłona". Jej Autorką jest młodziutka Pakistanka, Gulshan Esther. Osobiście relacjonuje historię swego życia- daje przejmujące świadectwo uzdrowienia i nawrócenia z islamu na chrześcijaństwo. Odważnym, szczerym aktem miłości do Boga, silną wiarą i życzliwym stosunkiem do ludzi, diametralnie zmienia swoje całe dotychczasowe życie. Inspirująca, bardzo ciekawa lektura. Korzystałam z audiobooka w dobrej interpretacji młodej aktorki, Anny Próchniak.

📚"Zapach cytrusów" autorstwa Katarzyny Kieleckiej to kontynuacja powieści "Cytrusowy raj", która ponownie wprowadza czytelników w życie Ady i Bartka, stawiając ich przed nowymi wyzwaniami i emocjami 📚Kiedy sięgnęłam po „Zapach cytrusów”, nie spodziewałam się, że ta historia zostanie we mnie tak głęboko. Myślałam, że to będzie kolejna opowieść o miłości, trudnych wyborach i ludzkich losach – i owszem, była, ale jednocześnie była czymś znacznie więcej. Ta książka pachnie nie tylko cytrusami, ale też życiem – tym surowym, czasem gorzkim, ale pełnym nadziei. 📚Kielecka ma dar – potrafi opisywać emocje tak, jakby znała każdego z nas. Jej bohaterowie są prawdziwi, nieidealni, pogubieni, ale dzięki temu bardzo ludzcy. Ada i Bartek, których poznaliśmy już wcześniej, tutaj dojrzewają, mierzą się z rzeczywistością, która nie zawsze jest łatwa do przyjęcia. I choć mogliby uciekać, postanawiają walczyć – o siebie, o przyszłość, o szczęście. 📚Szczególnie poruszył mnie wątek Stefana – mężczyzny, który po latach wychodzi z więzienia i musi na nowo nauczyć się świata. To historia o samotności, wyobcowaniu, ale też o nadziei, że nawet po największym upadku można się podnieść. Jego postać to chyba jedno z najjaśniejszych świateł tej książki – nie dlatego, że wszystko mu się udaje, ale dlatego, że się nie poddaje. 📚To, co cenię w tej książce najbardziej, to szczerość. Autorka nie owija w bawełnę. Pokazuje trudne relacje rodzinne, żal, poczucie winy, tęsknotę. Ale też pokazuje, że człowiek może się zmieniać – że przeszłość nie musi być wyrokiem, a miłość to nie zawsze coś łatwego i romantycznego. Czasem to wybór, czasem decyzja, by zostać, zrozumieć, przebaczyć. 📚I mimo że historia chwilami boli, to zostawia po sobie ciepło. Bo gdzieś między tym wszystkim jest nadzieja. Jest cytrusowy zapach czegoś świeżego, nowego, oczyszczającego. Jak powiew wiatru w dusznym pokoju. 📚Jeśli szukasz książki, która poruszy twoje emocje, która przypomni ci o sile przebaczenia, o drugim początku, o tym, że w życiu najważniejsze są relacje – sięgnij po „Zapach cytrusów”. To nie jest tylko książka – to opowieść, która może w tobie coś zmienić.

Berlin, późne lato” to książka, która powoli wciąga czytelnika w duszny, melancholijny klimat miasta stojącego na granicy zmian. Autor z dużą wrażliwością pokazuje codzienność bohaterów, w której zwykłe chwile mają często większe znaczenie niż wielkie wydarzenia. Szczególnie urzeka sposób budowania napięcia – subtelny, niemal niewidoczny, a jednak wyczuwalny na każdej stronie. To opowieść o relacjach, samotności i próbie odnalezienia siebie w świecie, który nieustannie przyspiesza. Po lekturze zostaje uczucie lekkiego niedosytu, ale też refleksja, która dojrzewa jeszcze długo po zamknięciu książki. To książka klimatyczna i dobrze napisana, choć nie dla każdego – bardziej dla tych, którzy lubią spokojną, refleksyjną narrację niż dynamiczną akcję.

Nie nazwałbym tej książki romansem w klasycznej formie. Bardziej jest to książka obyczajowa, jak to pozornie beznadziejna sytuacja otwiera człowieka za zupełnie inne - lepsze - życie. Zakochałem się w bohaterach, a wielość akcji sprawiła, że ciągle z nimi przeżywam ich codzienność. Dla mnie póki co mistrzem drugiego planu jest Jerzyk i Paweł :). Co będzie w następnym tomie? Ta myśl mi towarzyszy od momentu zakończenia książki, a muszę najpierw skończyć inną, ale wrócę do tej serii.

Jeśli lubicie klimat powieści Kate Quinn, ta książka jest zdecydowanie dla Was. Zachwyciłam się nią, śledząc losy Krystyny Górskiej, którą poznajemy jako młoą dziewczynę w latach dwudziestych, która otrzymała wszechstronne wykształcenie, znała kilka języków, dzięki ciotce była obyta w towarzystwie, a która wraz z wybuchem wojny, przekonana o śmierci rodziców salwowała się ucieczką do Anglii. Tam też, pomimo skomplikowanej sytuacji rodzinnej, postanowiła walczyć przeciw nazistom. Długo by opisywać, jak niesamowitą drogę pokonała w swoim życiu, jak musiała zweryfikować swoją prawdziwą tożsamość, ile rodzinnych tajemnic odkryć po drodze, z jakimi ludźmi zetknęła się przez ten cały czas i czego doświadczyła, często ocierając się o śmierć... Na mnie ta powieść zrobiła ogromne wrażenie i polecam z czystym sumieniem.

Kiedy ją brutalnie wyrwano raju dzieciństwa, miała zaledwie 16 lat. W lutym 1940 r. wywieziona została z rodzinnego domu na nieludzkie ziemie Syberii i Kazachstanu. Z ojcem i piątką młodszego rodzeństwa. Najmłodszy był siedmioletni Zygmuś. Ojciec szybko się załamał i zmarł z wycieńczenia i głodu, a ona walczyła o przetrwanie, bo wiedziała, że od niej zależy przeżycie dzieci. Przed powrotem do Polski w 1946 r. złożyła ojcu nad grobem obietnicę… Obietnicę tę, po niemal siedemdziesięciu latach, pragnie spełnić jej wnuk, który w 2013 r. wyrusza śladami Babci do Kazachstanu, by odnaleźć Jej traumatyczne przeżycia i swoich przodków. Ona to Henryka Świderska. On to ks. Arkadiusz Paśnik. Ona wciąż „śni głód”, którego tam przez sześć lat doświadczała. Wciąż boi się ciemności i płacze w bezsenne noce. I choć jest wolna od nienawiści i dawno przebaczyła swoim oprawcom, to lata piekła wciąż w sobie nosi. Dlatego, mając niemal 90 lat, decyduje, że nie może ich zatrzymać tylko dla siebie. „Wiedziałam, że będzie bolało, lecz nakaz, który wołał we mnie, był silniejszy od bólu. Zabici wciąż żyją we mnie. Ofiary tamtego piekła domagały się, abym napisała tę książkę”. Wstrząsające są te „błyski pamięci i ukłucia serca”, które decyduje się uwolnić i utrwalić pani Henryka, dając świadectwo swojego heroizmu, patriotyzmu i … miłości, którą przeżyła „na ziemi spalonej słońcem i cierpieniem”. Ale nie mniej poruszające są zapiski Jej wnuka - ks. Paśnika, który w przejmujący i sugestywny sposób dzieli się swoimi emocjami, które towarzyszyły mu podczas podróży do Kazachstanu. Czujemy więc jego wzruszenie, kiedy wydaje mu się, że „czuje to samo co ona, kiedy tu była”. Jego gniew i bezsilność, kiedy widzi, jak władza sowiecka metodycznie zacierała wszelkie ślady zbrodni i męczeństwa, „by zakneblować usta ofiarom”. I wreszcie jego radość i wdzięczność, kiedy odnajduje „nie tylko zmarłych, ale i żywych”… I choć takie historie trudno emocjonalnie udźwignąć, to myślę, że warto je poznawać. Żeby docenić wolność i wszystkich tych, którzy o nią walczyli. Żeby pielęgnować pamięć. Żeby nie stracić poczucia tożsamości! „Nigdy nie jest bez znaczenia, skąd pochodzimy i jakie są nasze korzenie. Dla mnie Polska to droga do Boga. OJCZYZNA JEST W NAS. Wszędzie ją zabieramy, a w sposób szczególny na zesłanie”.

To chyba pierwsza książka z cyklu Opowieści z Wiary, po którą sięgnęłam. Dobra literatura obyczajowa, ukazująca mocno poplątane historie bohaterów, które powoli zaczynają się prostować. Nie spodziewałam się takiego obrotu losów Kingi. Domyślałam się, że w Krościenku nad Dunajcem wydarzy się coś, co odmieni jej los... Ale żeby aż do tego stopnia.

Powiem, że mnie ta książka praktycznie w 100% pochłonęła. Nie miałem czasu na nic innego, największą radością było wieczorem usiąść i się skupić na niej. Bardzo mi się podobała akcja, nie tylko była wartka, ale jednocześnie dawała poczucie, że i ja jestem jednym z bohaterów. Plastyczność opisywanych sytuacji i retrospekcji sprawiła, że historie bohaterów stały się moimi historiami. Polecam każdemu i wiem, że będę do niej wracał.

„Znajda” to opowieść łącząca historię i teraźniejszość. Życiorysy rodzeństwa obejmujące przeżycia z czasów II wojny światowej, ich dziecięce spojrzenie na świat i piętno jakie wojna pozostawiła przede wszystkim na najmłodszych przeplatają się z prozą współczesnego życia, gdzie w tle pojawiła się pandemia, a następnie konflikt na Ukrainie. Całości dopełnia wyjątkowe zakończenie losów rodzeństwa, które mnie jednak ciut zawiodło ze względu na to, że byłoby mało realistyczne w prawdziwym życiu. Mimo to książkę czyta się z zapartym tchem i nie da się przejść obojętnie wokół losów tych niczemu winnych dzieci.

W trakcie wywiadu P. Hurlak mówi, że się nie będzie wymądrzać i nie chce moralizować, ale robi to ksiądz, który z nią rozmawia, przez nieco tendencyjne pytania. Niektóre są dość osobiste (jakie to ma znaczenie, z iloma mężczyznami rozmówczyni była związana? grunt, że wyciągnęła wnioski i nimi się dzieli). Niekiedy jednak pytania księdza są sensowne, zasadne, choć prowokacyjne. Np. to czy dręczenia demoniczne, których P. Hurlak doświadczała od dzieciństwa, nie były tylko wytworem jej wyobraźni. Wartością tej książki jest świadectwo o spowiedzi – to nie tabletka na objawy choroby i bez konkretnych działań/decyzji łatwo się pogubić. I nic nie zmienić. P. Hurlak mówi, że trzeba strzec pokoju i wolności, jakie daje bycie blisko Boga. Wartościowa jest też uwaga o rozumieniu własnej historii zranień i grzechów w świetle biblijnej historii zbawienia. Świadectwo bardzo na te czasy.

Kończysz szkołę i trzeba się ogarnąć, czyli minione lata 90 handel dobry na wszystko. Młodzi ludzie wkraczają w świat dorosłych, a życie różne przeszkody układa. Miłość -seks-pieniądze czy też alkohol to towarzyszy naszym bohaterom. Tak niewiele stron, a tyle życia opisanego

„Serce na Kaszubach” autorstwa Darii Kaszubowskiej kupiłam po przeczytaniu sagi kaszubskiej, w której znalazłam informację, że jest to opowieść o miłości Trudzi i Brunona. Okazało się jednak, że historia dotyczy nie Trudzi i Brunona, lecz ich wnuka, również o imieniu Brunon, co było dla mnie lekkim rozczarowaniem. Po raz pierwszy sięgnęłam po książkę z serii opowieści z wiary, więc nie do końca wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Powieść ukazuje życie w zgodzie z wartościami Kościoła, a wiara w Boga nie jest przedstawiona w nachalny sposób. Polecam ją feministkom oraz osobom z środowiska LGBT 😉 Cieszę się, że znalazła się w moim zbiorze – to wartościowa pozycja!

Przyjemna lekka książka do czytania. Idealna dla par i młodych małżeństw. Można się zainspirować i skorzystać ze wskazówek które naprawdę wydają się przydatne i sensowne. Niekoniecznie przydatna będzie dla już doświadczonych małżeństw bo pewnie mają przerobione w swoim życiu to o czym jest tu napisane. Osobiście bardzo podobał mi się rozdział związany z Ciążą i porodem. Bo wszystko napisane było szczerze bez koloryzacji, szarej i czasem ciężkiej rzeczywistości jako świeżo upieczonej mamy. Szczególnie polecam kobietom które wszystkie te etapy życia związane z małżeństwem i rodzicielstwem mają przed sobą :)