Mistrzowie życia

Sedno życia – Katarzyna Kielecka Ja już to wiem; będę sięgać po książki Katarzyny Kieleckiej! A Ty❓ 💖Ta powieść, to moje drugie spotkanie z autorką. I jak wspomniałam: nie ostatnie. Katarzyna Kielecka ma doskonałe i wciągające pióro. Pisze powieści obyczajowe, ale… po raz kolejny zaskoczyła mnie niesamowita zdolnością wchodzenia w przysłowiowe buty kobiet, choć nie tylko. Sedno życia, to powieść napisana z humorem, dystansem a jednak znajomością psychiki kobiety odrzuconej przez ojca i brata. Choć czy faktycznie brat również nie akceptuje Edyty❓ 💖Zakompleksiona i zdystansowana do życia, ale nade wszystko do siebie kobieta, niezwykle powoli odkrywa co jest ważne dla niej samej w życiu. Jak ma oceniać siebie nie kierując się wpajanymi przez ojca ocenami. Autorka wykreowała doskonałych bohaterów. Nietuzinkowych, z poczuciem humoru, różniących się wieloma cechami, dzięki czemu czytelnik ma przed sobą całą gamę barwnych postaw ludzkich. 🚩„Sukienki były krótkie wyraźnie eksponowały kolana.. Tu akurat nie mogłam się czepiać. Nawet mnie to rozbawiło: smukłe i silne nogi plus zdrowe i mocne zęby- całkiem jak dorodna klacz. Prawdziwa gratka dla koniokrada.” Już na początku historii autorka chce, abyś się uśmiechał czytelniku❗ 🚩„Najgorsze do przyjęcia było to, co szalało nad niskim czołem. Niewiele odbiegało od kołtuna. Miałam długie i gęste włosy, które jednak nie dawały mi szans na upięcie w gładki koczek. Za dużo tego, za bardzo wiło się w każdą stronę, zbyt intensywnie żyło własnym życiem niczym stado oszalałych sprężyn. Koczkodan to ja. I jeszcze, jakby wszystkiego było za mało, te pokręcone mendy połyskiwały miedzią!” 💖Czyż nie cudowny, ciepły, radośnie swobodny opis wyglądu bohaterki? Od razu ją polubisz czytelniku! Sfrustrowana kobieta otrzymuje od brata propozycję pracy w banku, kiedy poniosła sromotne fiasko w pracy nauczycielskiej. „Jak ja nienawidzę tej roboty! – zrzędziłam w drodze do domu, lecz słyszała mnie tylko toyota. – Cholera, nie znoszę jej prawie tak, jak pracy w szkole. Powinnam zostać pasterzem owiec na jakiejś trudno dostępnej hali, a najlepiej kozicą górską. Kozicą samotnicą.” Nie dość, że już pałasz czytelniku miłością do tej niesubordynowanej kobiety, to jeszcze uśmiechasz się pod nosem, oczami wyobraźni widząc Edytę skaczącą i pobekującą niczym opisana kozica. Czyż nie? 💖A takie stwierdzenie zasłyszała nasza bohaterka o sobie, kiedy przechodziła obok pomieszczenia socjalnego:” Błyskotliwa i z poczuciem humoru. W dodatku jest na czym oko zawiesić. Ciekawe, dlaczego zwykle jest taka nadęta?” 💖No i przepadasz z kretesem czytelniku. Masz wszelkie dane, aby w głowie mieć obraz butnej, pięknej kobiety, która nie zdaje sobie sprawy z własnych wartości. Przypadek sprawia, że Edyta dowiaduje się o własnej chorobie nowotworowej. I tutaj Edyta wykazuje się niezwykłym dystansem do siebie. 🚩„Wprawdzie zutylizowano moje jajniki, jajowody i wszelkie szanse na zostanie matką, istniała jednak nadzieja, że będę żyć. Ucieszyłam się, bo macierzyństwo miałam w nosie, a z życiem czułam się dość mocno związana i to od niemal trzydziestu lat. Byle jakie ono, to fakt, ale przyzwyczaiłam się do trwania na tym padole i nie chciało mi się zmieniać lokalizacji.” 💖Podczas leczenia Edyta wpada na przyjaciółkę z dawnych, szkolnych lat, Agatę. Obie poddają się zabiegom chemii. Odnawiają swa brutalnie przecięta nić przyjaźni i stają się sobie ponownie niezwykle bliskie. Agata ma synka, którego wychowuje samotnie. Dzięki Grzesiowi Edyta uczy się cierpliwości, uważności i zrozumienia postrzegania świata oczami dziecka. Uczy się jak leczyć duszę radosnym, niepohamowanym śmiechem, nawet jak oswajać strach przed życiem. 💖Autorka nie stroni od opisów przyrody czy porody, ale jej opisy wciągają i pozwalają czytelnikowi „zobaczyć”, poczuć, posmakować. To dar. 💖Autorka nie stroni również od trudnych zagadnień związanych z lękami przed śmiercią, przeżywaniem żałoby oraz zrozumieniem sensu życia. Katarzyna Kielecka uzmysławia nam zasady, jakimi kierujemy się podczas procesu wychowanie dzieci, choć nikt tego nas nie uczy. Pokazuje, co jest dla nas samych ważne w życiu. Co nami kieruje, co nas cieszy, a co spędza sen z powiek. Całość przeplatana autentycznymi opisami zabawnych sytuacji, w jakie los wplątuje naszą bohaterkę. 🚩„Usiadłam na stołku i czekałam na napój. Znów zaszumiało i dla odmiany na wyświetlaczu odczytałam lakoniczny komunikat, że bez opróżnienia pojemnika na fusy raju nie dostąpię. Zdusiłam w sobie przekleństwo i nieco już niecierpliwie spełniłam życzenie maszyny. Kolejny raz opadłam na stołek i puknęłam guzik zdecydowanie mocniej. Ekspres chyba uparł się , żeby się ze mną pokłócić , bo po chwili wyświetlił hiobową wieść o tym, że skończyła mu się kawa.” 💖Reasumując jeśli sięgniesz po te powieść przejdziesz przez całą gamę emocji. Książka jest warta przeczytania. Serdecznie polecam❗💖

"Dzieci różnie odbierają rzeczywistość. Źle sformuowane zdanie, czy jakaś pretensja mogą spowodować, że w głowie dziecka zakiełkuje myśl, która nie ma nic wspólnego z intencją rodzica, a jednak wydrąży taką wyrwę, że młody człowiek będzie nosić w sobie traumę przez wiele lat." Książka mogłaby mieć tytuł "Dziecko z plasteliny", lub podtytuł "Antyporadnik, czyli jak zostać toksycznym rodzicem". Matka głównej bohaterki zachowuje się tak, jakby taki antyporadnik przeczytała. Ze wszystkich matczynych sił próbuje bowiem ukształtować swoją córkę na swój obraz i podobieństwo swoje. Perfekcyjna i władcza lepi, naciąga, zgniata, a w swoim mniemaniu tworzy dziecko idealne. W rezultacie ponosi porażkę wychowawczą, a córka wycofuje się w swoje pełne lęków wnętrze. Pierwsza połowa książki bardzo mi się podobała. Dobrze zarysowane postaci, solidne rysy psychologiczne. Widać, że autorka interesuje się psychologią. Natomiast druga część podobała mi się zdecydowanie mniej. Zbyt przesłodzona i schematyczna, przez co trochę bajkowa i mniej ciekawa. Ogólnie jednak książka bardzo wartościowa i godna poświęconego jej czasu.

więcej na:https://elzbietarogalska.blogspot.com/2021/11/ksiazka-gdy-opady-emocje-anety.html Moim zdaniem to bardzo dobry pierwszy tom. Wprowadza w temat ale jeszcze wszystkiego nie wyjaśnia. Dobrze wykreowane relacje międzyludzkie. Lekka książka ale z przekazem.

Uwielbiam autorkę i jej powieści. Urodziłam się w Łodzi tak jak Gabryś bohater powieści i może przez to więcej nas łączy. Dorosły Gabriel wspomina lata dziecinne gdy jak mały Gabryś doświadczył przemocy w rodzinie. Gabryś miał jednak jedno, on miał marzenia które pomogły mu przetrwać ten tragiczny czas dzieciństwa. Cudowna opowieść o sile miłości i determinacji.

Książka z historią wziętą z życia. Podziwiam Wandę, główną bohaterkę, za jej rozsądek i mądre postępowanie wobec swoich dorosłych dzieci, które nie zawsze postępowały wobec niej, tak jakby tego oczekiwała. Zawsze gotowa do pomocy, pełna empatii i zrozumienia, zaradna i silna w trudnych chwilach.

Nie często wystawiam 10 gwiazdek, by tak jednak się stało fabuła, myśl, musi ze mną pozostać i tak nieoczekiwanie stało się z tą pozycją. "Wschody i zachody słońca" to piękna historia, główna bohaterka Hanka może mocno zauroczyć swoim charakterem, jest wciąż pogodna, mimo wielu zakrętów życiowych, jej zawziętość determinacja oraz bezkompromisowość, a przy tym mądrość życiowa jest fascynująca. Pojawienie się "Jadzi" to świetny kontrast dwóch pań. Dwie osoby, dwa pokolenia, dwa światy, dwa odmienne spojrzenia, a mimo to razem są bardzo potrzebne w tej opowieści, obie coś zyskają. W tej książce znajdziesz trochę smutku, trochę nadzieji, trochę humoru, trochę międzyludzkich relacji, znajdziesz w niej również wątki wojenne, retrospekcję, poważne tematy. Książka dotyka wiele ważnych aspektów i to mi się w niej podoba. Myślę że zauroczy cię i skłoni do refleksji oraz pozostanie z Tobą na dłużej.

Szemrane interesy, nieuczciwe transakcje to domena Tomasza, uczciwość to domena Damiana. Właśnie tych dwóch panów w połączeniu z synem bogatego, łódzkiego Żyda. Do agencji przychodzi starsza kobieta aby sprzedać jej rodzinna posesję. Będzie się działo, polecam.

O nieeeee!!!! Co to była za historia!!!! A zakończenie!!!! Przydałby się drugi tom 🙈Pani autorko jak mogła mnie pani zostawiać z takim zakończeniem?!?!? Cała książka jest dość smutna, pokazuje nam przede wszystkim to jak bardzo środowisko potrafi być ślepe na sprawy innych ludzi. Na sąsiadów, znajomych z pracy, najbliższych, dzieci... Znajdziemy tu jednak również i nadzieję. Nadzieję na lepsze jutro.... o ile jutro nadejdzie.... Książka naprawdę warta przeczytania! Daje 8/10 i idę sobie wymyślić swoje własne zakończenie! Zaczytanego książkoholicy 📖❤️

"Listy do Duszki" Ewy Formelli, wciągnęły mnie bez reszty w świat Wolnego Miasta Gdańska, tuż przed wybuchem II wojny światowej. Opisana historia miłości Stefanii i Heinricha chwyciła mnie za serce. Muszę przyznać, że autorka wykonała niesamowitą pracę, opierając swoją opowieść na wspomnieniach. Dzięki temu czułam, jakbym sama przeniosła się w tamte czasy i doświadczała wszystkiego razem z bohaterami. Gdańsk z lat 1937-1938 ożył na kartach powieści – czułam atmosferę zbliżającej się katastrofy, ale też podziwiałam piękno miasta i jego mieszkańców. Formella z niezwykłą wrażliwością oddała ducha epoki, pozwalając mi śledzić losy Stefanii i Heinricha. Ta miłość, która rozkwitła między bohaterami, była z góry skazana na istnienie w tajemnicy ze względu na pochodzenie dziewczyny. I to właśnie ta tajemnica dodawała jej niesamowitej głębi i tragizmu. Rozumiałam ich strach, ich pragnienie ukrycia swoich uczuć przed światem, który w tamtych czasach stawał się coraz bardziej wrogi i nieprzewidywalny. Czułam ich ból, kiedy z każdym dniem wojna zbliżała się nieuchronnie, a wraz z nią perspektywa rozstania. Ostatnie spotkanie, zakończone dramatyczną wiadomością o ciąży Stefanii, o której Heinrich nigdy się nie dowie, złamało mi serce. To było tak wzruszające i jednocześnie tak okrutne. Poczułam głęboką sympatię do Stefanii. Jej wewnętrzna siła, z jaką mierzyła się z trudną rzeczywistością, była dla mnie inspirująca. Jej lęk przed konfrontacją z rodzicami Heinricha, mimo że mieszkali po drugiej stronie ulicy, był tak namacalny, że niemal go sama doświadczałam. Wyobrażałam sobie jej ból i samotność, kiedy Heinrich wyjechał na ćwiczenia wojskowe i słuch po nim zaginął. Autorka w niezwykle subtelny sposób pokazała wewnętrzne rozterki bohaterki, jej nadzieje i obawy. Ewa Formella stworzyła dzieło, które porusza najczulsze struny. Czytając "Listy do Duszki", nie sposób nie zastanowić się nad tym, jak wiele ludzkich historii zostało zniszczonych przez wojnę i ideologie. To także przypomnienie o tym, jak ważne jest pielęgnowanie relacji i docenianie każdej chwili, zwłaszcza w obliczu niepewności. Powieść jest świadectwem siły miłości, która potrafi przetrwać najtrudniejsze próby, choć często okupiona jest ogromnym cierpieniem. To niezwykła podróż w przeszłość, która uczy i zmusza do refleksji. Jestem przekonana, że każdy, kto sięgnie po tę książkę, znajdzie w niej coś dla siebie – czy to wzruszającą historię miłosną, czy głębokie przemyślenia na temat ludzkiego losu w obliczu historycznych zawirowań. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz książka tak bardzo mnie pochłonęła i poruszyła do głębi. "Listy do Duszki" to dla mnie coś więcej niż tylko romans historyczny. To opowieść o miłości w obliczu nienawiści, o nadziei w beznadziejnych czasach i o sile ludzkiego ducha. Zachęcam do przeczytania każdego, kto szuka wzruszającej i przemyślanej lektury, osadzonej w realiach historycznych. Ja z każdą stroną czułam się coraz bardziej związana z losami bohaterów, a ich historia na długo zostanie w mojej pamięci. To książka, która pokazuje, jak kruche może być szczęście i jak wiele można stracić w obliczu historii, która nie ma litości. Zdecydowanie polecam ją wszystkim, którzy cenią sobie głębokie emocje i poruszające narracje, a także pragną zgłębić historię z perspektywy osobistych doświadczeń.

Wiktoria główna bohaterka nie ma łatwo w życiu od wychowywania syna starszego już musi borykać się z trudnościami życia codziennego. Pracuje w przedszkolu i kiedy pojawia się nowa pani dyrektor pojawiają się również najgorsze cechy w ludziach... by przypodobać. Trudne chwile. Mobbing w pracy odejście z przedszkola. Jej matka też nie łatwa kobieta. Zaczyna jednak prace w warzywniaku i tam dopiero poznaje cudownych i wartościowych ludzi którzy są cudownie wrażliwi. Kiedy Sebastian jej syn ma wypadek wszystko inne idzie na dalszy plan. Czy potrafi życie ułożyć na nowo? Czy syn wyzdrowieje i świat znów do niej się uśmiechnie ?

"Winne wzgórze" Doroty Krammek to trzytomowa opowieść o drawskiej prowincji i ich mieszkańcach. Powiat drawski, Czaplinek i Winne Wzgórze to miejsca w województwie zachodniopomorskim, gdzie rozgrywa się akcja powieści. Jej głównymi bohaterami są ludzie, którzy z powodów losowych znależli się właśnie tam, wśród pięknych, tajemniczych jezior, gęstych lasów i zagubionych małych wsi i miasteczek. Połączyło ich niespieszne, choć pełne emocji życie na prowincji,  trudności w adaptacji do nowych warunków życia, wspólne cele i relacje. Dorota i Arek to właściciele czaplinieckiej restauracji, którzy uczą się siebie i próbują utrzymać na powierzchni swój biznes i swoje małżeństwo. Liliana, po odejściu z warszawskiej korporacji, uczy się żyć na nowo i odnajdować w życiu cel. A także otwiera na miłość. Tadeusz, wiecznie niezadowolony gbur i nieustępliwy perfekcjonista, niespodziewanie odnajduje tu swoją rodzinę, a z nią spokój i łagodność. Lekkie, wciągające, letnie lektury, które przybliżają też uroki i czar ziemi drawskiej.  Polecam🙂

Do niewielkiej miejscowości nazywanej przez lokalsów Winnym Wzgórzem przyjeżdża kilkoro ludzi. Wszyscy zaczynają coś nowego w życiu. Dorota i jej mąż przeprowadzają się z rodziną do Czaplinka, gdzie angażują się w prowadzenie restauracji, przy czym on jest w restauracji codziennie, a ona z domu i wspiera męża. Kłopot w tym, że pomiędzy nimi staje menadżerka Karolina. Liliana czasowo rezygnuje z pracy w korporacji, by zająć się chorą babcią. Nie jest jednak w stanie całkowicie uwolnić się od pracy i przesiaduje w restauracji w Czaplinku, by stąd popracować i wysyłać maile. Przy okazji poznaje przystojnego i początkowo obcesowego ortopedę. Z czasem zmienia zdanie o nim. W okolicy zamieszkuje też Tadeusz. Całe życie pracował w korporacji. Nie widział świata poza pracą. Coraz bardziej tył, bo ruchu w swoim życiu miał niewiele. Innych ludzi traktował z góry i przedmiotowo. Pracodawca jednak zmusił go do przejścia na przymusową emeryturę. Tadeusz wyprowadza się więc do domku na wsi, który dawno temu kupili ze swoją partnerką. Kobieta niedawno zmarła i Tadeusz został sam. Życie na wsi i brak zajęcia sprawiają, że mężczyzna zaczyna poznawać uroki świata. Takich książek chcę więcej! "Winne wzgórze" jest napisane ładnym i zgrabnym językiem, więc książkę wręcz się pochłania. A poza tym porusza wątki, z którymi większość czytelników może się identyfikować. Jednym z nich jest opieka nad kimś chorym, kto wymaga od nas dużej uwagi, sił i cierpliwości. By jednak nie zwariować, dziewczyna pozostawia dla siebie część życia, do którego jest przyzwyczajona i organizuje mieszkanie babci, by stało się bardziej funkcjonalne. Dziewczyna w przeciwieństwie do babci jest bardziej otwarta i życzliwa dla ludzi, czym szybko zjednuje sobie sympatię u sąsiadów i ludzi, których spotyka na co dzień. Jest tez wątek zaufania w małżeństwie i radzenia sobie z trudnymi sprawami, szczególnie wówczas, gdy oboje małżonkowie mają inne zdanie na temat brania kredytu. No i wątek samotności w jesieni życia, gdy do tej pory tego życia praktycznie się nie znało i trzeba się go nauczyć. Polecam!

Historia Wojtka obrazuje, jak katowany przez ojca chłopiec radzi a właściwie nie radzi sobie z dorosłym życiem. Przystojny, ułożony dyrektor banku jest martwym uczuciowo mężczyzną. I gdyby nie przypadkowa ciąża i córeczka, której nie chciał nie obudziłby się z uczuciowej katatonii. Jest to nieźle opisane, miejscami może trochę przegadane, ale nie jest źle. Warto przeczytać. Polecam.

Wielka miłość Baśki i Michała. "Ona ogień, on woda. On wyważony, ona wariatka.On mistrz kuchni, dlaniej była to czarna magia, choć Baśka teraz nieźle się wyrobiła. On prawie pedant, ona jeden wielki chaos. A jednak połączyła ich naprawdę wileka miłość. Taka, jak to się mówi, aż po grób." Ta miłość trwała jeszcze dłużej, nawet, gdy Michał był już w grobie. Baśka długo nie mogła żyć bez niego. Oprócz miłości Michała i Baśki jest też druga wielka miłość, jaką przez wiele lat ukrywa Łukasz. Nie tylko miłość jest tu gloryfikowana, jest też przyjażń między grupą osób, którzy mogą na siebie liczyc. Brakowało mi trochę opisu jak ta przyjaźn się zawiązała, bo nie łączyła ich wspólna praca, szkoła , zainteresowania a nawet byłi w różnym wieku. Postacie są dobrze scharakteryzowane, każdy jest w pewien sposób inny, mają swoje wady i zalety. Książka choć długa, to cały czas coś siędzieje, nie ma dłużyzn i zbędnych wtrąceń.

Nie czytałam pierszej częśći "Rodzinnych szarad", ale nie przeszadzało mi to w zrozumieniu akcji i poznaniu bohaterów. Powieść o trudnych relacjach międzyludzkich zmusza do przemyśleń. Życie głównej bohaterki Wandy nie jest monotonne. Matka 2 córek i syna, opiekunka prawna wnuczki ma życie pełne wrażeń. Stara się fizycznie jak i radą pomagać swoim dzieciom. Dba również o swoją dalszą rodzinę i przyjcióki. Jest mądrą kobietą, godną do naśladowania. Problemy opisane w książce to samo życie. Jedna córka nie wie kto jest ojcem jej dzieci, druga ma problemy małżeńskie, syn wiąże się z dużą starszą kobietą. Wanda cieszy się każdą dobrą zmianą w ich życiu, potrafi dostrzec ich starania.

Edyta Świętek to popularna autorka skupiająca się na tworzeniu powieści obyczajowych z wątkami romantycznymi czy też z historią w tle. „Dom lalek” jest naszym pierwszym papierowym spotkaniem. Anita to niedoceniana szara myszka z niską samooceną co ma podstawy m.in. w jej wyglądzie czy trudnościach społecznych. Jednak zajmuje się zawodem, który wymaga dużej pewności siebie - jest trenerem personalnym. Pewnego dnia poznaje Mikołaja, mężczyznę idealnego. Pozornie. I znów wpadamy w schemat? Nic bardziej mylnego. Historia, w której nie wszyscy są lśniący, piękni i bogaci. Tutaj przoduje brzydota nie tylko zewnętrzna, ale także wewnętrzna. Pojawia się motyw prześladowania. Dodatkowo autorka szarpnęła się na poryte zakończenie co skutkowało u mnie niekontrolowanym wybuchem śmiechu. W trakcie czytania również podśmiechiwałam. Przyjemna lekka lektura, która jest idealną odskocznią od trudnych tematów. Bardzo dobry pomysł na historię, świetne wykonanie z efektem wow. Dasz się zaskoczyć?😏

W drugiej części trylogii poznajemy losy Magdy przyjaciółki Marceliny. Znajomi z liceum spotykają się na czterdziestych urodzinach Marceliny. Podczas tej imprezy jej przyjaciółka Magda trafia do szpitala. Koleżanka i partner jej starają się ją wspierać w trudnych chwilach. Historia przejmująca,zaskoczyła mnie pozytywnie ta książka,pióro pisarki ciekawe,drugi tom trylogii opisuje innego bohatera powieści. Bohaterki bardzo sympatyczne,świetne. To była cudna książka.

"TYLKO MORZE ZAPAMIĘTA" -Cykl:[ Dąbki](https://lubimyczytac.pl/cykl/32381/dabki) TOM 1 - MONIKA A. OLEKSA Nowy cykl na, który wpadłam jest niezwykły. Opowieść o mężczyźnie i jego przyjaciołach w małych miejscowościach jakim jest Dąbki i okoliczne miasteczka. Morze, szum fal, piasek piękne pejzaże opisane, są dodatkowym smaczkiem. Do tego poznajemy pracę rybaków, rybołówstwo. Maks to mężczyzna, który kocha tylko jedną kobietę, tą kobietą jest Beata, młodziutka dziewczyna, która widzi ideał w chłopaka. Jednak on nie wie tak naprawdę czego chce, dlatego wyjeżdża za granicę i tam podejmuje na kutrze pracę. kiedy dociera do niego tęsknota, wraca do Polski, ale powód tak naprawdę jest inny, choroba jego kochanej mamy. Książka przeplata fabułę między tym co było i jest obecnie Maks postanawia przenieść mamę do szpitala w Koszalinie, by ją ratować. Z pomocą przychodzi mu żona przyjaciela. Jaką rolę odegra Irena w tej opowieści, młoda dziewczyna, musicie sami przeczytać. Polecam też chusteczki, jest to dość wzruszająca opowieść. OCENA 09/10 130/25 (13/11) ) OBYCZAJ 119/25 ILOŚC STRON: 480 DATA I WYD 17.10.2018R DATA II WYD 21.08.2024R czas przewidziany czytania: 08 h 00 min. Czas słuchania: xxxx Lektorzy: brak lektora syntezator Anastazja skończona 26.11.2025 czytana i (słuchana))

Zdrada męża i utrata pracy to wydarzenia, które mogą przewrócić życie do góry nogami. Tak właśnie dzieje się w przypadku Aliny. Jej nowe życie rozpoczyna się w malowniczej wiosce u podnóża Tatr, gdzie ma szansę zacząć wszystko od nowa. Nieświadomie wkracza do krainy legend i niezwykłych historii z przeszłości, stając się ich częścią. Spotyka też niezwykłego mężczyznę. Marcin ukrywa jednak przed nią tajemnicę, która może zaważyć na ich wspólnej przyszłości… Czy kolejny mężczyzna ją zdradził i okłamał? Czy grozi jej niebezpieczeństwo? Czy stara legenda znajdzie swoje zakończenie? Bardzo przyjemna lektura. Mnóstwo legend i opowieści, a do tego odrobina magii i mistyki.

To była naprawdę nieszablonowa pozycja. Wręcz zakręcona, ale dość oryginalna według mnie. Postaci na plus, wydarzenia też były spójne i wciągające. Postać pani Mileny była zaskakująca - terapeutka, choć po godzinach trochę detektyw incognito. Szalone, ale to sprawiło, że książkę się pochłania z ciekawością - co dalej?? Sceneria pensjonatu na wyspie bardzo melancholijna i barwna. Postaci Klary i Marty oraz opis ich dzieciństwa wzbudziły moją sympatię. Tragedia, jakiej doświadczyła Marta była powodem terapii Marty. Były chaotyczne i mocno niemożliwe chwile, jednak mnie to nie przeszkadzało, bo traktowałam to jako element zabawy. Naprawdę, solidnie napisana opowieść obyczajowa i psychologiczna zarazem. Zakończenie było szczerze zwrotem akcji, którego gdzieś tam mogłabym się spodziewać, jednak nie do końca. I historia się wyjaśniła :) Nagle prolog zaczął mieć sens. Dla mnie była to przyjemna lektura, nie uważam jej za stratę czasu ;)