Ahmad Suradji. Szaman i jego magiczny eliksir

Wysłuchane jako audiobook Książka 7/10 Lektor 7/10 (Bartosz Głowacki) Jeżeli spodziewacie się opisów zbrodni (masowy morderca, 9 ofiar) to sobie odpuście. Ta książka pokazuje z jednej strony współczesną Japonię i jej problemy z życiem (mieszkanie 13 m2) a z drugiej strony mentalność Japończyków. Audiobook to 1h30m. Ale bardzo dużo się z niego dowiedziałem Polecam

Bardzo dobrze i wnikliwie przedstawienie nie tylko samych zbrodni i winnych, ale również wyjaśnienie praw i sytuacji socjologiczno-politycznej tamtych czasów. Wydaje się może zbyt krótka, ale tak naprawdę mamy tutaj opis typowo jednej sprawy. Dla mnie na plus, bo nie czułam się przytłoczona kolejnymi sprawami.

Psychopaci i seryjni mordercy, ludzie a może potwory w ludzkiej skórze ? Mimo że czynią okrutne rzeczy nie zmienia to faktu że czytanie o nich jak i o ich zbrodniach to do dziś jeden z najlepiej sprzedających się gatunków . O Lopezie czytałam po raz pierwszy Milton po raz kolejny udowadnia że jest świetną dziennikarką . Nie zmienia to faktu że książka jak i sam wywiad z Lopezem nie tyle porusza co obrzydza … bestia wypluta z człowieczeństwa , zero empatii brak emocji powodują że na samą myśl zostania sam na sam z kimś takim człowiekowi robi się po prostu zimno …. Czytelnicy o słabych nerwach i wrażliwi lepiej niech pomijają tę lekturę , sama miałam ogromny problem aby przedostać się z tym tytułem do końca , pomimo że gatunki true crime wcale nie są mi obce , czy polecam ? Zdecydowanie ale jak wspomniałam tu może nastąpić wstrząs emocjonalny.

Czy obecność demonów jest potwierdzona? Czy każde niewyjaśnienie jest zasługą ukrytego demona? Cóż na te pytania poniekąd znajdujemy odpowiedź, a zarazem dopiero nas ta historia otwiera na multum podobnych pytań. Wysłuchana historia w aplikacji storytelpl jest świetnie nagrana, klimat rozmów, dźwięków robi duże wrażenie. Jakbym słuchała dokument o nietypowych sytuacjach. Jedyny minus jaki dostrzegam to było za krótkie, ja po proszę o dłuższe historie i więcej tak dobrze zrealizowanych audiobooków.

Po raz pierwszy zetknąłem się z tak obszernym ujęciem rodzimej, słowiańskiej mitologii i muszę przyznać, że okazała się dla mnie całkowicie satysfakcjonująca. Sama książka zawiera tak naprawdę trzy lub cztery opowiadania/mity na poziomie dobrym lub bardzo dobrym, podczas gdy reszta jest po prostu poprawna albo w porządku. Na szczęście nawet ze słabszych partii udało mi się wynieść wiele ciekawych informacji, o których wcześniej nie miałem pojęcia. Szacun dla autora za realizm i brak hamulców w niektórych momentach – przedstawienie bogów i demonów jako maksymalnie realnych i przerażających naprawdę się udało. Lecę po drugą część.

Myślę, że ten tom był lepszy niż poprzednie i podobał mi się jeszcze bardziej. W zasadzie nie było żadnego nudnego opowiadania - jedyne, które mi się nie podobało to "Głowszczyzna" i to ze względu na niesympatycznego głównego bohatera. Cała reszta trzymała plus minus ten sam poziom. Wydaje mi się, że w tym tomie więcej było dobrze poprowadzonych kobiecych bohaterek niż w dwóch poprzednich i świetnie mi się słuchało takich bardziej "kobiecych" historii. Parę razy się szczerze zaśmiałam, bo również fragmenty komediowe były dobrze poprowadzone i budziły rzeczywiste rozbawienie.

Książka odświeżyła moja pamięć o głośnych sprawach (Papała, Jaroszewiczowie) ale uświadomiła także że ofiarami niewyjaśnionych morderstw padali również zwykli ludzie, dzieci(!) ludzie związani ze sztuką, filmem. M Podczas lektury miałem przejmujące uczucie że smutku że zbrodniarz uciekł spod topora kata, a rodzina pozostała z otwartą raną smutku i bólu.

O wiele lepsza niż pierwsza część. Mniej opowiadań ale za to dłuższych i bardziej rozwiniętych co przeklada sie na rozwój postac, ich intencji oraz na ogólną jakość. Dodatkowo bardziej mrocznie a niektóre wątki aż mroziły człowieka co w moim przypadku rzadko się zdarza. A na sam koniec idealne połączenie konsekwencji decyzji podejmowanych przez bohaterów wraz z oddziaływaniem czy tez ,,karaniem,, przez bóstwa/demony.

Patolog, lekarz medycyny sądowej i koroner to wbrew pozorom nie są synonimy. Choć wszystkie te osoby zajmują się wyjaśnieniem okoliczności i przyczyn śmierci osób, co do których zaistniało podejrzenie, że nie zmarły śmiercią naturalną ale koroner nie musi mieć wykształcenia kierunkowego. Ot, taka ciekawostka. O blaskach i cieniach tego zawodu w książce "Oko w oko ze śmiercią" opowiada dr. Louis Cataldie. Opowieść ta równie dobrze mogłaby się nazywać "Z pamiętnika młodego koronera", gdyż opowiada on o początkach swojej kariery, która trwała latami a jej kulminacyjnym punktem była tytaniczna praca podczas ustalania przyczyny śmierci dziesiątek ofiar huraganu Katrina, który w 2005 roku praktycznie zrównał z ziemią Nowy Orlean w stanie Luizjana. Zaangażowanie, empatia i poczucie misji to cechy, które doskonale oddają charakter dr. Louisa Cataldie. Jako koroner uczestniczył on w wielu śledztwach, będąc świadkiem najgorszych zbrodni. Przekładał swoją pracę nad życie prywatne: zawsze w gotowości, zawsze pod telefonem. Ofiary morderstw, zaniedbań, pożarów czy innych klęsk żywiołowych zawsze były dla niego priorytetem. Książka to opisy wybranych spraw, w które na przestrzeni lat był zaangażowany. To najczęściej krótkie (ja bym nawet powiedziała zdawkowe) historie, z których mi najbardziej utknęła w głowie ta, w której ofiara żyła w domu pełnym szczurów. Opowieścią, która przewija się przez całą książkę jest historia seryjnego mordercy Derricka Todda Lee, którego przez lata terroryzował okolice Baton Rouge i Lafayette w Luizjanie, dopuszczając się morderstwa co najmniej siedmiu kobiet. Autor uczestniczył w śledztwach jako koroner, dokładając starań aby jego praca przyczyniła się do złapania zwyrodnialca. Nie zachwyciła mnie ta książka. Zabrakło mi w niej pewnej spójności i ciągłości jeśli chodzi o fabułę. Radykalność poglądów dr. Louisa Cataldie, zadeklarowanego zwolennika kary śmierci, również budziła mój wewnętrzny sprzeciw. Nie pomogła również interpretacja książki. Głos lektora brzmiał jak głos wirtualnego asystenta na infolinii. Audiobook (czytał Konrad Biel)

Jestem pod wrażeniem tej książki, po pierwsze historia zrzuciła mnie na kolana. Bo jakim trzeba być człowiekiem chirurgiem plastycznym, aby kobietę znieczuloną i wprowadzoną w narkozę wykorzystać seksualnie. Pierwsza historia rozpoczynająca jego potworną drogę, zaczęła się od młodej koleżanki jego syna. Co musi się stać, że człowiek całe życie jest dobrym profesjonalistą, aby nagle zmienić się w potwora. Książka jest ciekawa z powodu tematu, mimo że ma kilka niedociągnięć według mnie to i tak ją polecam, uważam, że trzeba ją przeczytać. Gdyż ja po niej znacznie dłużej analizuję zachowania innych osób, za nim znowu zaufam lekarzom. Nawet u dentystów częściej mam otwarte oczy niż w przeszłości.

"Trumiarz" Aleksandra Puszkina podobał mi się najbardziej. "Zagłada domu Usherów" Edgara Allana Poego była mi już znana i wydaje mi się, że ogólnie jest najpopularniejsza z tego zestawu. Czwarte opowiadanie "Gospoda pod dwiema wiedźmami" Josepha Conrada ciekawiło mnie już mniej, lecz uplasowało się na trzecim miejscu w tym zastawieniu. Natomiast "Bobok" Fiodora Dostojewskiego nie podobał mi się wcale. Wszystko jest tak naprawę na takim średnim poziomie.

Fascynująca (i przerażająca) lektura, ukazująca realia polskiej wsi niespełna sto lat temu, opisane przez autorkę ze zgryźliwym sarkazmem i dużym poczuciem humoru. Jest to wznowienie pracy napisanej na konkurs ZUS w latach trzydziestych. Trzeba zaznaczyć, że nie jest to właściwie pamiętnik, raczej zbiór migawek z pracy lekarza na prowincji: właśnie dlatego przydałby się książce jakiś wstęp, przybliżenie sylwetki autorki tekstu, jej biografii. Czyta się szybko, to książeczka raczej niż książka.

Christopher Berry-Dee to postać doskonale znana miłośnikom literatury z gatunku true crime. Brytyjski kryminolog śledczy zbudował swoją markę na rozmowach z najgroźniejszymi mordercami świata, obiecując czytelnikom wgląd w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki. W książce poświęconej Aileen Wuornos, słynnej „Damie Śmierci”, autor ponownie podejmuje próbę dekonstrukcji zła. Choć temat jest fascynujący, finalny efekt zasługuje na rzetelne 6/10. Jest to pozycja, która dostarcza wielu faktów, ale jednocześnie budzi sporo kontrowersji natury etycznej i warsztatowej. Największą zaletą publikacji jest skrupulatność w gromadzeniu materiału dowodowego. Berry-Dee nie ogranicza się jedynie do opisu siedmiu morderstw dokonanych na Florydzie na przełomie 1989 i 1990 roku. Autor sięga głębiej, analizując traumatyczne dzieciństwo Aileen, naznaczone przemocą, odrzuceniem i wczesną prostytucją. Dzięki temu czytelnik otrzymuje szeroki kontekst społeczny, który pozwala zrozumieć, jak systemowe zaniedbania i osobiste dramaty ukształtowały przyszłą zabójczynię. Fragmenty dotyczące korespondencji z Aileen oraz opisy jej zachowania w celi śmierci są bez wątpienia najbardziej angażującymi elementami książki. Pozwalają one ujrzeć w Wuornos człowieka – skrzywdzonego, nieobliczalnego i pełnego nienawiści, ale jednak ludzką istotę, a nie tylko nagłówek z brukowca. Głównym problemem jest postawa samego autora. Christopher Berry-Dee ma skłonność do silnego egocentryzmu, często stawiając siebie i swoje doświadczenia w centrum narracji. Czytelnik może odnieść wrażenie, że autor bardziej celebruje swój status „powiernika morderców” niż obiektywnie analizuje fakty. Styl pisania bywa sensacyjny, momentami wręcz ocierający się o tabloidowy język, co gryzie się z powagą poruszanych tematów. Ponadto, autor wykazuje się pewną dozą uprzedzeń, które przebijają przez opisy relacji Aileen z kobietami czy jej stylu życia. Brakuje tu chłodnego, naukowego dystansu, który obiecuje podtytuł „Zrozumieć seryjną zabójczynię”. Warto również zauważyć, że książka momentami staje się wtórna. Berry-Dee wielokrotnie powtarza te same tezy, co sprawia, że środkowa część publikacji nieco się dłuży. Dla osób, które widziały film „Monster” z Charlize Theron lub dokumenty Nicka Broomfielda, wiele informacji zawartych w książce nie będzie nowością. Autor nie wnosi przełomowych dowodów ani radykalnie nowej perspektywy psychologicznej, ograniczając się do solidnego, ale momentami stronniczego streszczenia znanych już faktów. Podsumowując, „Monster: Aileen Wuornos” to pozycja poprawna, która spełni oczekiwania osób dopiero zaczynających swoją przygodę z historią Wuornos. Dostarcza ona solidnej dawki wiedzy o życiu i zbrodniach jednej z niewielu seryjnych morderczyń, jednak robi to w sposób mało wyrafinowany pod względem literackim. To lektura mocna, brutalna i niewątpliwie mroczna, ale obarczona subiektywizmem autora, który dla bardziej wymagających czytelników true crime może być irytujący. Berry-Dee dostarcza materiału do przemyśleń nad naturą zła i sprawiedliwości, ale sam proces „rozumienia” zabójczyni pozostawia w dużej mierze w rękach czytelnika, nie oferując głębi, której można by oczekiwać po ekspercie tej klasy.

Książka „Nad trumną. Wyznania pracowników branży pogrzebowej” Todd Harra, Kenneth McKenzie. Historia osób zarabiających na śmierci oraz ludzi, których dotknęła śmierć kogoś bliskiego. Opowieści zostały zebrane w całość z USA, bo to tylko tam śmierć i podejście do tego tematu jest innym wymiarem. Zdecydowanie nie dla osób, które właśnie kogoś straciły. Niektóre opowieści dawały do myślenia, inne szokowały, intrygowały. Nad niektórymi dosłownie można przewracać oczami. Były także takie, które zmuszały do refleksji. Specyficzny humor amerykanów i podejście do tego tematu było wyczuwalne. Ich z pewnością śmieszyły pewne porównania, a mnie wprawiały w osłupienie. Lektura lekka, nic nie wnoszącą do naszego życia. Takie dziwne historie zmiksowane, a nawet uwypuklone absurdy z życia grabarza. To zawód jak wiele innych.

Wstrząsający dokument w którym autorka przedstawia nam postać Leszka Pękalskiego,podejrzanego o kilkadziesiąt gwałtów, nekrofilii i zabójstw. Pękalskiego ostatecznie skazano za jedno zabójstwo,przyznał się jednak do około siedemdziesięciu zbrodni. Autorka nie goni za tanią sensacją tylko w rzeczowy sposób przedstawia nam historię życia Pękalskiego,opracowaną na podstawie rozmów z policjantami,psychologami sądowymi,rodziną i samym oskarżonym. Pani Omilianowicz zadaje w swojej książce trudne pytania na które często nie ma sensownej odpowiedzi. Dla osób zainteresowanych psychologią zbrodni i przemocy będzie to bardzo ciekawe opracowanie. Za karkołomny pomysł uważam natomiast przeplatanie dokumentu fragmentami w których autorka próbuje wcielać się w myśli Pękalskiego i jego ofiar.

"Pielęgniarka. Historia zbrodni, które wstrząsnęły Skandynawią" autorstwa Kristiana Corfixena opowiada o autentycznych wydarzeniach, które miały miejsce w duńskim szpitalu. Jedna z pielęgniarek, Christine, została podejrzana o celowe podawanie pacjentom substancji zagrażających życiu. Koleżanka z pracy, Pernille Kurzman, dostrzegając dziwne zbiegi okoliczności, zdecydowała się zgłosić sprawę policji, podejrzewając, że Christine może być odpowiedzialna za śmierć wielu pacjentów. Po zgłoszeniu inni pracownicy także zaczęli potwierdzać, że na zmianach, w których uczestniczyła Christine, również dochodziło do niewyjaśnionych zgonów. Mimo że kobieta nigdy nie przyznała się do winy, sąd skazał ją początkowo na dożywocie. Wyrok został jednak złagodzony do 12 lat więzienia, które Christine opuści w 2028 roku. W pracy była postrzegana jako wzorowa pielęgniarka – kompetentna, opanowana i niezastąpiona w trudnych sytuacjach. Zawsze pojawiała się tam, gdzie coś zaczynało dziać się z pacjentem, nawet jeśli nie była za niego odpowiedzialna. To jej nadzwyczajna obecność na miejscu wielu tragicznych zdarzeń wzbudziła podejrzenia koleżanek. Historia przedstawiona przez Kristiana Corfixena jest wstrząsająca nie tylko ze względu na zbrodnie, jakie miały miejsce, ale także przez sposób, w jaki system zdrowotny i współpracownicy długo nie dostrzegali niepokojących sygnałów. Autor z dużą precyzją ukazuje, jak stopniowo narastały podejrzenia wobec Christine, a jej profesjonalizm, który początkowo budził podziw, zaczął być postrzegany w zupełnie innym świetle. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron, ponieważ opowiada o czymś, co wydarzyło się naprawdę. To opowieść o zaufaniu, które zostało nadużyte, o cienkiej granicy między troską o życie pacjenta a manipulacją, która prowadziła do tragedii. Po lekturze zadałam sobie pytania o odpowiedzialność, zaufanie i etykę zawodową grupy odpowiadającej za nasze zdrowie i życie. Zauważyłam, że łatwo można przeoczyć symptomy zła, gdy są one ukryte za fasadą profesjonalizmu. "Pielęgniarka" to nie tylko trzymająca w napięciu historia kryminalna, ale również przestroga przed tym, jak system może zawodzić, kiedy brakuje czujności i odwagi do podjęcia działania.

Przesłuchane. Generalnie ok. Dużo anegdot i bardzo ciekawych informacji. To jednak bardzo skompilowana wiedza, a książeczka dość krótka. Ja jednak wolę bardziej dokładne i wyczerpujące temat opracowania. Niemniej, wartość dodana, można śmiało słuchać. Mocne 6.

Bardzo interesująco opowiedziana historia lekarza-stażysty w szpitalu psychiatrycznym. Masa refleksji o ciężkim losie ludzi w jakiś sposób upośledzonych umysłowo. Jego zmagania samego ze sobą. To był świetny pokaz człowieczeństwa lekarzy pracujących z ciężkimi przypadkami chorych psychicznie, pomocy tym ludziom jak również zrozumieniu swoich reakcji na zło, które Ci ludzie czynią sobie i innym. Warto!!!

Napisana lekko baśniowym językiem historia jednego z moich ulubionych reżyserów- Tima Burtona. Mówię "historia", bo tak naprawdę ciężko nazwać tę książkę biografią. Mamy tu bardziej przelot przez myśli, fantazję, pragnienia i najważniejsze punkty w życiu Burtona pisane jego filmami oraz związkiem z Heleną Bonham Carter. Jeśli spodziewacie się pogłębionej analizy czy szczegółów z życia, bardzo się rozczarujecie. Książkę należy traktować raczej jako uroczą ciekawostkę, wówczas staje się przyjemną historią "w sam raz na raz", po której uśmiechniemy się ciepło, może nawet zapragniemy wrócić do jakiegoś filmu Burtona i pójdziemy dalej.