Taka karma czy głupie serce

"Lirogon“ to przemyślana, głęboko poruszająca historia miłosna. Historia dzikiego serca, które bije w każdym z nas. Warto sięgnąć po ten tytuł, gdyż gwarantuje wiele zaskakujących zwrotów akcji. Bohaterowie są malowniczo przedstawieni, a autorka postarała się, choć akcja nie toczy się błyskawicznie, o wiele emocji i dreszczyku dla każdego czytelnika. Pozycja wnosi wiele nowego i pokazuje świat mediów z całkiem innej strony - ze strony widza, który przypadkiem znajduje się w centrum uwagi. Polecam serdecznie 👍🥰📖

Ciekawa historia i oryginalny pomysł na fabułę. Jednak napisana bez finezji, bez próby pozostawienia czytelnikowi pola do domysłu: wszystko wyłożone kawę na ławę. Jako przerywnik pomiędzy ambitniejszymi pozycjami, może być. Jako książka na wakacje lub w okresie Bożego Narodzenia, może być także.

Stylistycznie trochę słabo. Czy historia mało wiarygodna? Być może,chociaż życie pisze różne scenariusze. Najbardziej naciągany wydał mi się sposób przekazania tajemnicy niż sama tajemnica. Nie rozumiem niechęci do Anny,mi się wydawała całkiem w porządku. Książka mimo wszystko jest wciągająca.

Do wiosny jeszcze trochę, do lata jeszcze dalej. Patrząc za okno nie wiadomo czy mamy jesień, czy zimę. Dlatego ja postanowiłam poprawić sobie nastrój wybierając książkę o jakże gorącym tytule "Moje Greckie Lato" autorstwa Isabelle Broom. Molly będąc małą dziewczynką przeżyła osobisty dramat. Niestety mimo upływu lat wydarzenia z przeszłości w dalszym ciągu nie dają jej spokoju. To co się stało znacznie wpłynęło na jej dorosłe już życie. Skonstruowała wokół siebie wysoki mur, którego nawet ona sama nie potrafi sforsować. Stroni od innych ludzi, ale chyba najbardziej niepokojące jest to, w jaki sposób traktuje Ruperta, mężczyznę którego ponoć kocha. Pewnego dnia Molly otrzymuje tajemniczy list. Za jego sprawą wszystko, co do tej pory z takim trudem zbudowała wywraca się do góry nogami. Okazuje się, że ciotka, której nigdy nie poznała przepisała jej w spadku dom na greckiej wyspie. Zaintrygowana tym faktem bierze kilka dni urlopu w pracy, pakuje walizki, żegna się z Rupertem i wyrusza w podróż do Grecji. Będąc już na miejscu poznaje wielu sympatycznych i bardzo życzliwych mieszkańców wyspy. Wśród nich był Aidan, przystojny Irlandzczyk, który zaoferował Molly swoją pomoc. Z czasem nowo poznany mężczyzna staje się dla niej kimś znacznie bliższym niż tylko osobistym przewodnikiem po wyspie. Gdy przez przypadek w trakcie przeglądania rzeczy po zmarłej ciotce znajduje starą mapę narysowaną przez dwie dziewczynki, to właśnie on pomaga jej w znalezieniu odpowiedzi na wiele pytań dotyczących przeszłości i rodzinnych tajemnic. Molly w pewnym momencie dostrzega jak bardzo się zmieniła w trakcie pobytu w Grecji. Jaką decyzję podejmie Molly? Czy zostanie na greckiej wyspie po tym, co udało jej się odkryć, czy jednak wróci do swojego dotychczasowego życia u boku Ruperta? A może to Aidan jest tym mężczyzną z którym będzie naprawdę szczęśliwa? Właśnie takiej książki teraz potrzebowałam. Lekkiej i przyjemnej w odbiorze. Przy której mogłam odpocząć i nie myśleć o problemach. Czytając "Moje Greckie Lato" bardzo miło spędziłam czas. Owszem, jest to tzw. czytadełko, ale z ciekawie opisaną historią. Główną bohaterką jest Holly Wright, młoda kobieta, która jako dziecko przeżyła ogromną tragedię. Wychowana została bez ojca, a jej matka zmagała się z chorobą alkoholową. Nie dziwi, więc fakt, że tak trudna przeszłość, musiała odbić się na jej psychice. Patrząc z boku jej życie jest normalne i ustabilizowane. Ma pracę, chłopaka, ale jak jest na prawdę tylko ona wie. Molly od długiego już czasu walczy sama ze sobą. Jak do tej pory nikomu nie zwierzała się ze swoich przeżyć. Dlatego list od ciotki, o której istnieniu nie miała pojęcia można potraktować jak wybawienie. Decyzja o spontanicznym wyjeździe była najlepszą jaką mogła podjąć. Molly w nowym miejscu, wśród nowo poznanych ludzi odżyła. Zresztą sama zauważyła, jak bardzo się zmieniła. Molly pojawiła się na Zakynthos przede wszystkim po to, żeby zobaczyć dom, którego niespodziewanie stała się właścicielką. Nieruchomość skrywała w sobie wiele tajemnic, które nasza główna bohaterka miała zamiar odkryć. Molly nie miała pojęcia, że jej mama miała siostrę bliźniaczkę, którą była zmarła ciotka. Miała za to jakieś dziwne przeczucie, że już kiedyś tu była, tylko nie potrafiła sobie tego przypomnieć. Ogromnie zainteresował mnie wątek dotyczący starej mapy, którą Molly znalazła w trakcie porządków. Od razu można było zauważyć, że została narysowana ręką dziecka. Jak się później okazało autorkami była jej mama i ciotka. Obie stworzyły nierozłączny duet. Dlatego zastanawiające jest to, co takiego musiało się wydarzyć, że dwie osoby, które były tak ze sobą zżyte nagle zrezygnowały z jakichkolwiek kontaktów. Z pewnością jest tego jakaś przyczyna i Molly postawiła sobie za zadanie ją znaleźć. Miała nadzieję, że odnaleziona mapa chociaż w małym stopniu jej w tym pomoże. Razem z Aidanem wyruszyła w podróż do przeszłości. Zakynthos to jedna z piękniejszych greckich wysp. Nigdy tam nie byłam, ale dzięki książce odbyłam swoją podróż siedząc wygodnie w fotelu. Wspólnie z Molly mogłam podziwiać piękno krajobrazów. Autorka przedstawiła je w cudowny sposób, który jeszcze bardziej zachęca do odwiedzenia wyspy. Warto również wspomnieć o mieszkańcach. Mili, sympatyczni i bardzo pomocni ludzie, którzy nigdzie się nie śpieszą i żyją chwilą. Lubią sobie pogawędzić z turystami i częstować ich tradycyjnymi potrawami. Aspekt kulinarny również pojawił się w książce. Początek znajomości Molly i Aidana, mężczyzny, który jak się okazało mieszkał po sąsiedzku nie należał do zbytnio udanych. Jednak z czasem jakoś udało im się dojść do porozumienia. Molly czuła się bardzo dobrze w jego towarzystwie i miło spędzali ze sobą czas. Nic nie wskazywało na to, że między nimi może coś zaiskrzyć. W końcu Molly ma chłopaka. Tylko czy ten związek ją uszczęśliwia? Miałabym ku temu kilka wątpliwości. Wątek miłosny autorka poprowadziła w fajny i co najważniejsze w inteligentny sposób. Nie ma tutaj gorących scen i opisów. Jest za to powoli rodzące się uczucie między dwojgiem ludzi z przeszłością. Razem stworzyli udaną parę i mocno trzymałam za nich kciuki. "Moje Greckie Lato" to jedna z tych książek, którą co niektórzy mogą potraktować po macoszemu. Taka tam banalna historyjka o kobiecie, która się pogubiła i teraz szuka swojej drogi. Ja jednak dostrzegłam w niej coś więcej. Zostały w niej poruszone ważne i zarazem trudne tematy. Choroba alkoholowa jest jednym z nich. Molly będąc małą dziewczynką widziała co dzieje się z jej matką. Tęskniła za wspólnymi zabawami, wycieczkami, wygłupami. To ona któregoś dnia znalazła ją upojoną alkoholem i śpiącą na fotelu. Tylko tym razem już z tego snu się nie wybudziła. "Moje Greckie Lato" to ciekawie napisana książka, która umili wam ten zimowy czas. Oczywiście świetnie sprawdzi się także w czasie letnich urlopów. Kto wie, może dzięki niej wybierzecie się na Zakynthos śladami Molly i Aidena. Serdecznie wam ją polecam.

Jestem miło zaskoczona tą powieścią. Sam tytuł wydawał się dość intrygujący i jednocześnie zapowiadał, że książka będzie typowym romansidłem. A jednak okazało się, że autorka w zabawny sposób przedstawiła życie pewnej nauczycielki angielskiego - nota bene Szwedki - w Austrii (dokładniej w Wiedniu). Spodobała mi się fabuła tej książki, gdyż poniekąd mogłam się utożsamiać z Julią - główną bohaterką, dziewczyną dobrze ułożoną i do bólu rozważną. A jednak to ta nudna dziewczyną poznaje bezdomnego Bena, który jest tak różny od niej i próbuje zaszczepić w niej otwartość na przygody, na innych ludzi, próbuje pokazać jej, że w każdym człowieku może być coś dobrego, coś ciekawego i nie należy kogoś przekreślać tylko dlatego, że wygląda jak żebrak lub nie ma odpowiedniego wykształcenia. Kibicowałam tej parze od samego początku a czy był happy end musicie się sami przekonać 😁

Przeczytana ponownie nie zrobiła już na mnie tak pozytywnego wrażenia. Wątki są dość pobieżne, a całość bardzo amerykańsko/nowojorska, aż do przesady. Narobiłam sobie na nią apetytu po innej książce o podobnym tytule i tematyce małej, czarnej sukienki, ale niepotrzebnie czytałam ponownie, popsułam sobie wrażenie. Tylko sukienka została tak samo urocza. 04.09.2022 Dziewięć żyć małej czarnej sukienki - tytuł przetłumaczony dosłownie z oryginału brzmiałby o wiele lepiej. Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest przeurocza, pełna ciepła i optymizmu. Przywodzi na myśl filmy typu: Zakochany Nowy Jork, czy Walentynki w Nowym Jorku (czy coś w tym stylu),gdzie splatają się losy różnych osób, a każdy z bohaterów tworzy osobną opowieść połączoną jednak jakimś wspólnym elementem - tu: sukienką. Książka początkowo wydaje się monotonna, jednak szybko przekonuje, że pomimo wolnego tempa i jakiejś takiej melancholii, jest intrygująca. Kilka cudownie romantycznych historii miłosnych dziejących się jakby mimochodem. Bohaterowie są bardzo przyjaźni, każdy z nich pozytywny i życzy im się, aby wszystko się dobrze ułożyło. Jest delikatny, inteligentny humor, akcja rozplanowana i zgrabnie poprowadzona do samego końca. Jest też ta tytułowa sukienka. Przyznam, że nie jestem zbyt elegancka, przeważnie noszę zwykłe ciuchy, a na hasło 'strojenie się' przewracam oczami, traktując to jako bzdury przeznaczone dla pustych laluni, ale czytając tę powieść, sama zamarzyłam o noszeniu takiej sukienki🙈. Nie można też pominąć bardzo pomysłowej okładki, gdzie na jednolitym, jasnym tle, prosta, czarna sukienka jest jakby naszyta miłym w dotyku materiałem - plus dla wydawnictwa. No i na koniec nie mogłam odpuścić sobie wiele mówiącego cytatu (s. 311): "To dzięki mnie dorosłe kobiety okręcały się przed lustrem jak małe dziewczynki, a młode dziewczyny po raz pierwszy widziały odbicie kobiety. To dzięki mnie mężczyźni obracali za nimi głowy - i młodzieńcy, i starcy. Bo odpowiednia sukienka potrafi tego dokonać. Sprawia, że zwykła kobieta czuje się niezwykła. A wszystkie kobiety są naprawdę niezwykłe. Tyle że nieczęsto mają okazję, by przewiązać się wstążką i zaprezentować światu. Kiedy jednak dostają już taką szansę, sukienka jest najważniejsza."👗🖤 Na tę autorkę trafiłam ponownie z polecajki "Co Emily Henry nosi w bagażu podręcznym" na końcu książki pt. "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" - choć tak jak i poprzednio polecana książka nie została przetłumaczona na polski, tak inna powieść autorki okazała się kolejnym strzałem w dziesiątkę.

Odskocznia miła to była dla mnie i ta historia mądra,wspaniała opowiadająca o Lily kobiecie,która straciła ukochanego męża. Spędza czas ze swoimi córeczkami kochanymi. Pewnego dnia jej siostra zgłasza ją na kurs ogrodnictwa. Lubię takie obyczajówki,a ta książka pogodna,zabawna z ogromnym poczuciem humoru jest napisana. Pióro autorka ma bardzo fajne,a styl pisania lekki. Zrelaksowałam się przy tej ciepłej książce.

Bardzo lekka lektura, chociaż podejmuje poważne tematy życia codziennego. W sam raz na leniwy weekend pod kocem z herbatą. Nie oczekiwałam niczego więcej, ani niczego mniej. Czyta się ją szybko i równie szybko można o niej zapomnieć. ——— „Trzeba grać takimi kartami, jakie daje nam los. I nie zawsze jest łatwo, ale nigdy nie wiadomo, jaką kartę los ma dla Ciebie w zanadrzu. ”

Główną bohaterką powieści jest Aimee, która w dniu swojego ślubu, zamiast stać w białej sukni w kościele, uczestniczy w pogrzebie swojego ukochanego. Po pogrzebie zaczepia ją obca kobieta, która jest przekonana o tym, że James żyje. Początkowo Aimee nie daje wiary słowom nieznajomej i stara się ułożyć swoje życie na nowo. Jednak tląca się w niej nadzieja nie pozwala zapomnieć o przeszłości, kobieta postanawia odkryć prawdę o swoim mężu. Książka startuje z wysokiego c, przygniatając czytelnika ogromem smutnej energii. Aimee nie da się nie współczuć w obliczu takiej tragedii. Podobało mi się, że po tak smutnym wstępie, autorka zdecydowała się wpleść w historię klimat kryminały i sensacji. Może zdradzę zbyt dużo, ale chce wszystkich tych, którzy są przed lekturą uspokoić, że zagadka śmierci Jamesa zostanie rozwiązana. Samo rozwiązanie bardzo mnie zaskoczyło, sama nie do końca wiem, czy pozytywnie, ale to, z jakiego powodu zakończyło się jego życie, jest niecodzienne, choć sam motyw był mi już znany z filmu. Mimo pozytywnych zachwytów oceniam tę powieść 6/10 ze względu na to, że nie do końca do gustu przypadł mi styl autorki. Było coś takiego w konstrukcji zdań, że niektóre fragmenty, mimo tajemnicy wiszącej w tle, źle mi się czytało. Jednak dla samej fabuły, sposobu jej prowadzenia książkę polecam.

Bardzo lekka i przyjemna. Jest moja pierwsza książka tego autora i myślę, że nie ostatnia :) Głowny bohater Giovanni ma wspaniałą żonę i córeczkę, jest on z zawodu pisarzem. Pewnego dnia dostaje wiadomość od tajemniczej dziewczyny, ktora wie o nim wszystko. W życiu pisarza pojawiają się chwilę niepewności i zawahań. Kim jest ta kobieta i czy uda im się spotkać? Każdy czytelnik pozna odpowiedź pod koniec książki :)

Jak dowiedziałam się że prime robi film, stwierdziłam "ale najpierw książka". I kompletnie NIE tego sie spodziewałam. Spodziewałam się lekkiej historyjki w stylu romansu Emily Henry a to jest coś o wiele bardziej wartościowego, takich książek jak ta jest już mało. Tak to romans, ale jaki - to bardziej Jojo Moyes niż Henry. A w bonusie do romansu otrzymujemy jeszcze wartościowe dialogi i historie o odnajdywaniu siebie. Polecam!

Książka bardzo mi się podobała chociaż miałam na poczatku kryzys, ale wzięłam się w garść i teraz bardzo się cieszę. Czytając udzielał mi się nastrój bohaterów, jak nigdy przeżywałam wszystko jak by mnie to dotyczyło. Autorka przedstawia nam cztery osoby i ich życie, w którym napotykają problemy. Bohaterowie biorą udział w specjalnym programie o nazwie Drogie życie, który ma na celu pomóc im wrócić do normalnego życia, pomóc radzić sobie z emocjami. Czy im się uda? Wszystko zależy od nich samych, od ich zaangażowania i chęci. Polecam tą książkę, bardzo fajnie są pokazane problemy różnych ludzi z różnych warstw społecznych. My często widząc ładnie ubrana osobę podświadomie myślimy że ma super życie bez problemów, a po tej książce wiem, że jesteśmy niekiedy w błędzie.

Podoba mi się sposób pisania autorki.. mam wrażenie jakbym dorwała pamiętnik głównej bohaterki lub listy do Gabe’a. Lucy opisuje swojemu byłemu odczucia z każdego dnia, od ich pierwszego spotkania… ale Czy można kochać dwie osoby na raz? Można, ale każdego w naszym życiu będziemy darzyć całkowicie innym uczuciem, szczególnie jak pierwsza miłość odziałowuje na nas swoje piętno. Każdy z partnerów dał jej co innego. Ale co dokładnie jest dla niej najważniejsze? To nie jest książka z typowym “happy endem”, bo w tej sytuacji nie ma dobrej decyzji. Ta książka porusza wiele ważnych kwestii, jak porozumiewanie się w związku, słuchanie, wspieranie oraz dzieleniu pasji. Jedna z lepszych pozycji jakie czytałam.

Konwencja romantyczna w wydaniu Annie Darling to prawdziwa uczta dla wielbicieli literackiego eskapizmu, utrzymana w najlepszym stylu współczesnego „comfort book”. Powieść „Mała księgarnia samotnych serc” czerpie pełnymi garściami z tradycji gatunku, łącząc w sobie urok staroświeckich księgarni, brytyjski humor oraz nieuchronne przyciąganie się przeciwieństw. Największą zaletą fabuły jest jej bezpretensjonalność i ciepło; autorka buduje świat, w którym książki są lekarstwem na każdą bolączkę, a miłość czai się za kolejnym regałem. Choć sama historia opiera się na klasycznym motywie „od nienawiści do miłości”, Darling udaje się tchnąć w ten schemat nową energię, czyniąc z księgarni „Victorian Bookshop” pełnoprawnego bohatera opowieści. Moja ocena to solidne 7/10. To idealna lektura dla tych, którzy wierzą, że życie smakuje najlepiej z filiżanką herbaty i dobrym romansem w dłoni. Analiza postaci głównych bohaterów ujawnia fundament, na którym opiera się sukces tej książki. Posy Bloom to protagonistka, którą trudno nie polubić – radosna, nieco roztrzepana marzycielka, która nagle staje przed wyzwaniem uratowania podupadającego biznesu po śmierci swojej mentorki. Z kolei Sebastian, wnuk zmarłej właścicielki, to podręcznikowy przykład mrukliwego arystokraty o lodowatym sercu. Ich relacja to starcie dwóch skrajnych światopoglądów: jej entuzjazmu wobec literatury pięknej oraz jego chłodnego, biznesowego pragmatyzmu. Autorka z dużą dozą psychologicznej zręczności pokazuje, jak pod maską sarkazmu i profesjonalizmu Sebastiana kryją się lęki podobne do tych, które nosi w sobie Posy. Wyczuwalna w tekście kunsztowna więź z przeszłością obojga bohaterów nadaje ich obecnym wyborom większego ciężaru emocjonalnego. Sposób, w jaki Annie Darling kreśli losy tej pary, umiejętnie wplatając je w autentyczne realia londyńskiego Bloomsbury, zasługuje na uznanie. Autorka z dużą dozą fantazji literackiej bawi się nawiązaniami do klasyki literatury, zwłaszcza do Jane Austen, co sprawia, że „Mała księgarnia...” staje się gratką dla moli książkowych. Choć sama historia jest fikcyjna, mechanizmy rodzącej się bliskości i przełamywania wzajemnych uprzedzeń są opisane w sposób niezwykle uroczy i wiarygodny. Dlaczego oceniam tę książkę na siedem punktów? Przede wszystkim za klimat, który otula czytelnika jak ciepły koc. Do wyższej noty zabrakło mi nieco więcej odwagi w przełamywaniu gatunkowych klisz – niektóre zwroty akcji są dość przewidywalne, a kunsztowna więź między niektórymi wątkami pobocznymi mogłaby być silniejsza. Niemniej jednak, powieść ta nadaje całości wyjątkowej głębi dzięki pasji, z jaką Darling pisze o znaczeniu książek w naszym życiu. To lekka, błyskotliwa i niezwykle satysfakcjonująca opowieść o tym, że czasem największa miłość wymaga od nas walki nie tylko o drugą osobę, ale i o marzenia, które wydawały się nierealne.

Sięgając po "Dwoje do pary", nastawiałam się na przeciętną komedię romantyczną. I poniekąd miałam rację - pod wieloma względami była to typowa brytyjska komedia, gdzie wiele komediowych sytuacji głównie odnosi się do sfery seksualnej, co zbyt często wypadało słabo. Sama relacja między głównymi bohaterami budziła we mnie sprzeczne odczucia i nie wróżyłam dla nich świetlanej przyszłości. Z biegiem akcji zaczynałam się do nich przekonywać, jednak całkowicie nie pozbyłam się wątpliwości. Jednak o dziwo sama lektura okazała się lepsza, niż się spodziewałam, bo pojawiło się kilka ważnych wątków, które wywoływały większe emocje. Jest w tym ból, cierpienie i liczne życiowe tragedie, które przecież się zdarzają, ale to nie zmienia faktu, że są traumatyczne. „Dwoje do pary” jest przy tym książką lekką i nawet przez cięższe wątki się szybko przepływa. Choć dalej jest to przeciętna książka, nie mogę powiedzieć, że jest zła i nie żałuję czasu poświęconego na jej lekturę. Była słodko-gorzka, ale w głównej mierze przyjemna rozrywka.

,,(...) twoją bratnią duszą może być każdy. Niekoniecznie musi to być ktoś, z kim łączy cię więź miłosna, tylko ktoś, z kim masz taką więź, która wydaję się być niezniszczalna i wyjątkowa." Jeśli chciałbyś przenieść się na chwilę do ciepłej Hiszpanii, ogrzać się jej słoneczną aurą i poznać jej uroki, to koniecznie przeczytaj tą książkę! Satysfakcja gwarantowana. Bohaterka o imieniu Hannah, wraz z ekipą z pracy wyrusza do miasteczka Mojacar, aby nakręcić film dokumentalny. Zna to miejsce od dzieciństwa, ale nie zna jego magii. W gorącej Hiszpanii bohaterowie zmagali się z wieloma przygodami i zawirowaniami miłosnymi. Krótki pobyt wprowadził zmiany w ich życiu, a dla Hannah była to możliwość odbudowy relacji rodzinnych. Historia jest bardzo intrygująca, wciągająca i zabawna. Nie można się przy niej nudzić. Zakończenie jest zaskakujące i nieprzewidywalne. Cały czas miałam uśmiech na twarzy i magia hiszpańskiego miasteczka podziałała także na mnie. Szczerze polecam!

Siadając do tej recenzji nie wiem co napisać... Przepełnia mnie tyle emocji, że nie wiem od której zacząć... Nie miałam pojęcia, że lektura tej książki wpędzi mnie w zadumę i przeniesie do innego świata... świata bólu i tęsknoty, ale również nadziei i miłości... Autorka serwuje tą powieścią emocjonalny rollercoaster, do którego radzę Wam się przygotować, bo po lekturze nic nie będzie już takie samo... Grace i Tom mają wszystko co chcieli: dom, szczęśliwe małżeństwo, cudowną córeczkę Chloe... Nie zdają sobie natomiast sprawy, że wszystko bywa ulotne i już niedługo stracą coś, co było fundamentem ich szczęścia i małżeństwa... Zbliża się operacja wycięcia migdałków u trzyletniej Chloe. Rodzice chcą przerwać łańcuch ciągłych infekcji u małej, dlatego zdecydowali się na zabieg mimo wątpliwości i strachu z tyłu głowy. Po operacji cała trójka wraca do domu i wtedy kiedy wydaje się, że już wszystko będzie szło ku dobremu, wydarza się niewyobrażalna tragedia... Sepsa. Śmierć. Pustka. Ból. Żaden rodzic nie chciałby przez to przechodzić. Pochowanie własnego dziecka jest dla mnie czymś co nie powinno mieć w ogóle miejsca. Książka skłania nas ku wielu refleksjom... Nic nie jest dane nam na zawsze. Czy możemy być pewni jutra? Co zrobilibyśmy w podobnej sytuacji? Przeczuwam, że poprawnej odpowiedzi na te pytania nie ma... Grace i Tom w jednej chwili są kochającym się szczęśliwym małżeństwem, a w drugiej stają się obcymi dla siebie osobami. Każdy z nich przeżywa swój koniec świata. I mimo iż może się wydawać, że przeżywają wspólną tragedię i powinni być dla siebie wsparciem, to tak nie jest. Matka Chloe próbuje nie utonąć, próbuje utrzymać się na powierzchni. W samotności... Zapomina o mężu, który przecież też stracił dziecko... Cały dom przypomina jej o tej tragedii.. Korytarz na półpiętrze na którym widziała martwą córeczkę i pochylającego się nad nią męża... Nie mogła znieść tego okropnego uczucia - tej pustki i bólu. Za każdym razem dostawała obuchem w głowę, a łzy mimowolnie znajdywały ujście... Dlatego postanawia wyjechać, aby odnaleźć sens... I znajduje go w Walii, gdzie poznaje mężczyznę o imieniu Huw, dzięki któremu machina emocji znów zacznie działać poprawnie... Każdy przeżywa swój mały koniec świata po swojemu. Nie ma jednego szablonu i jednego poprawnego rozwiązania. Tak naprawdę nigdy nie zrozumiemy co przeżywa drugi człowiek, gdyż każdy posiada swoje unikalne emocje, uczucia i doświadczenia... Ta książka dobitnie to pokazuje i daje nadzieję. Książka jest drogowskazem. Jest przestrogą i radą, na co zwracać uwagę u dorosłego jak i u dziecka, aby nie dopuścić do tragedii jaka przydarzyła się małej Chloe... Do tragedii jaką jest śmierć z powodu sepsy.

Książkę przeczytałam, jak to się mówi, szału na mnie nie zrobiła. Poruszone są trudne tematy, ale wydaje mi się, że trochę przegięcie z 17-letnim chłopakiem o takiej przeszłości. Nie wiem.. może tylko ja mam taki pogląd, ale wydaje mi się że ok 12-letnie dziecko, jak nasz bohater, nie wchodzi w nałogi narkomanii i alkoholizmu. To tylko książka, ale i tak zdania nie zmienię. Jaka rodzina musiałaby być, żeby dopuścić dziecko do takiego stanu? Nie wyobrażam sobie.. Poza tym rodzina głównego bohatera jest przedstawiona zwyczajnie, nie jest to żadna patologia. Ojciec pracuje, jest bankierem, bardziej przejmuje się pracą niż dziećmi, jest dla nich tak surowy jak zapewne w stosunku do pracowników. Typowy surowy obraz człowieka o tzw. mocnym charakterze. Ale gdzie jest matka w tej historii? Wiemy o ojcu Tima co nieco, o tym jak traktuje własnego syna i że przez niego Tim ma taką a nie inną przeszłość, ale nie wiemy czym się zajmuje jego matka. Tu też nie chce jakoś naciskać na postać matki, bo mogłam jakoś nie zwrócić uwagi na jej zawód w całym tym chaosie panującym w powieści, ale mimo wszystko gdzie ona była? Książka dobra, ale czytałam lepsze. Ciężkie tematy są poruszone i przedstawione w dobry sposób.

Historia pewnego zdjęcia. Książka, która ma w sobie wszystko to, co lubię w tego typu opowieściach. Tajemnice i sekrety z przeszłości, które powoli są odkrywane by na końcu wiedzieć już wszystko. Retrospekcje, a tutaj konkretnie dwie równolegle toczące się historie miłosne: jedna z przeszłości, druga teraźniejsza. Obie rzecz jasna powiązane ze sobą. Zwroty akcji, wielu bohaterów. Pięknie napisana i wciągająca od pierwszych chwil. Książkę oceniam na 7 gwiazdek, ale długo po przeczytaniu pozostała we mnie, więc za wartości artystyczne dodaję jedną gwiazdkę. To moja pierwsza książka tej autorki i na pewno przeczytam następne.

Kobieta o imieniu Lukrecja dochodzi czterdziestki jest singielką. Przenosi się z Włoch do swojego miasta ulubionego Warszawy. Perypetie i przygody głównej bohaterki świetne,ciekawe. Jest to przyjemna,urocza lektura o poszukiwaniu miłości,a także o przyjaźni. Zapadła mi w pamięć książka.