Koniec naszego świata

Książka mojego dzieciństwa. Dał mi kiedy ja ojciec. Przeczytałem parę razy w różnym wieku co ciekawe zawsze zauważając coś nowego. Na początku to była tylko powieść przygodowa. Później zobaczyłem różne oblicza człowieka, różne motywacje i manipulacje. Szczególnie drugim tom był dla mnie niezłą komunistyczną manipulacją ale mimo wszystko też ciekawą historią.

Wielbiciele przygód czterech pancernych i psa Szarika z przyjemnością sięgną po tę pozycję, ponieważ można by ją zatytułować: " Czterej pancerni - jak to naprawdę było". Przymanowski z właściwą sobie swadą i poczuciem humoru snuje gawędy o żołnierskim życiu w szeregach Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Uważny czytelnik od razu zauważy bohaterów, którzy później stali się pierwowzorami słynnej pancernej czwórki, a ich perypetie również przydarzyły się komuś naprawdę. To słodko-gorzkie opowieści, wywołujące momentami szczery śmiech, momentami wzruszenie, ale też często gorycz świadomości, że ich bohaterowie nie wrócili do domów po wojnie. Polecam wszystkim jako antydepresant - na dobre i smutne dni.

Książki historyczne a zwłaszcza ze sporą dawką dumy narodowej czytam zwykle na raty. Kawałeczek po kawałeczku w międzyczasie, sprawia to że na długo książka obecna jest w moim myśleniu ale najważniejsze że zapewniam sobie regularne dawki poczucia patriotycznego które podbudowuje również moją samoocenę jako Polaka. Napisania wzniosłym językiem, oddaje hołd żołnierzom i ludności cywilnej która poniosła największą ofiarę. Jest książką przede wszystkim o poświęceniu, nie będę szerzej rozpisywał się o jej wpływów na czytelnika ponieważ jest to sprawa indywidualna niezależnie od posiadanej wiedzy historycznej. Tak czy inaczej podnosi na duchu i bez wątpienia wzrusza.

Pozycja dla tych, którzy przeczytali "Okręt". Nie jest to jednak powieść wojenna, a wspomnieniowy rejs kapitana U-96 i autora, cywilnym statkiem handlowym do RPA. W rozmowach mężczyźni wracają do czasów II WŚ i tych tuż po, poruszane są tematy które nie zostały poruszone w "Okręcie", można dowiedzieć się czegoś o losach kapitana i innych bohaterów powieści, o ich poglądach i postrzeganiu służby w Kriegsmarine z perspektywy czasu. Mogę polecić.

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

Książka to wspomnienia zatwardziałego i dumnego z systemu ZSRR komunisty. Takiego człowieka rzeczywiście niezachwianego w przekonaniu o słuszności wszystkich praw rządzących ZSRR. Jest to człowiek pełen poświęcenia dla ustroju i ojczyzny. Bardzo interesująca lektura - choć dla mnie czasem niezrozumiała, ale tego można się spodziewać. Warto sięgnąć po tę książkę. Dlaczego zatem tylko 6 gwiazdek? Ponieważ autor nie pisze w sposób porywający - nie ma "ręki" do pisania, same wspomnienia są spisane po 2000 roku zatem wiele rzeczy autorowi umknęło. Szkoda. Mimo wszystko polecam :)

Postanowiłam odkurzyć biblioteczkę moich rodziców i przeczytać ,, Potępienie Paganiniego" - Anatola Winogradowa napisaną w 1936 roku. Mam trzecie wydanie tej książki z 1962 roku. Lubię czytać biografię znanych osób, szczególnie artystów. Nicolo Paganini genialny skrzypek, urodzony 27 października 1782 roku w Genui w biednej rodzinie. Ojciec hazardzista i alkoholik. Odkrył on, że jego syn Nicolo ma niezwykły talent muzyczny i postanowił na tym zarabiać. No i zaczęła się gehenna w życiu małego chłopca. Niespełna czteroletnie dziecko musiało ćwiczyć nawet po czternaście godzin, aż jakiś fragment utworu zostanie doprowadzony do perfekcji, najczęściej Nicolobotrzymywał marne jedzenie po ćwiczeniach. Zaczęła się też katorżnicza wędrówka ojca z synem na koncerty, na których mały Paganini zarabiał, a ojciec przegrywał lub przepijał te pieniądze. Podobnie ojciec Mozarta wykorzystywał talent swego syna, aby pokazując jego kunszt gry na przeróżnych koncertach, zarabiać na własnym dziecku. No, ale wróćmy do Paganiniego. To znęcanie się ojca nad swoim utalentowanym synem doprowadziło do kresu wytrzymałości Nicole i w końcu udało mu się uciec w wieku czternastu lat z domu. I tak zaczęła się wielka kariera muzyczna tego genialnego artysty. Jego życie nie było wcale łatwe. Przypada ono na okres dominacji Austrii w Italii oraz Wielkiej Rewolucji Francuskiej w 1789 roku. Francuzi mają coraz większe wpływy polityczne na Italię. Zakon Jezuitów walczy natomiast o władzę i bogactwo. Tę walkę prowadzi oczywiście elita, czyli przywódcy zakonu. Zakonnicy, którzy są szarymi braćmi nie mają o tym pojęcia. Walka Jezuitów o dobra, które zgromadził Paganini za swe koncerty, aby zapewnić utrzymanie swemu synowi Achillinowi, a także ,, alimenty" jego matce, trwa przez całe życie artysty. Czy zakon pozbawi tę rodzinę środków do życia - odpowiedź w książce. Paganini nazywany diabłem przez księży, bo według nich, nie jest możliwe, żeby normalny człowiek tak grał, a jego gra ,, zniewoliła" tak wielką publiczność. Paganini zmaga się z wieloma strasznymi oszczerstwami na temat jego życia, rzucanych przez mniej utalentowanych kolegów muzyków no i kościół. Paganini jeździ mimo wielu przeszkód ze swoimi koncertami. W owym czasie na Półwyspie Apenińskim znajduje się co najmniej dwadzieścia państw. Austriacy wprowadzają bardzo skomplikowany system paszportowy, co też utrudnia podróże Paganini emu. Autor nie mógł opisać życia Paganiniego bez wątków historycznych, ponieważ mają one wielkie znaczenie dla życia artysty. Są tu też polskie akcenty: polski muzyk Lipiński gra z Paganinim w Warszawie. Przecinają się też drogi Szopena, jak głoszą niektórzy: ,,obdarowanego szatańskim talentem obecnego stulecia", z Paganinim "opętanego przez ducha dzisiejszego stulecia", który oddał duszę diabłu. Ot dzisiaj powiedzielibyśmy spotyka ich druzgocący hejt. Paganini, członek tzw. karbonariuszy, jak się domyśla kler, jest ciągle inwigilowany, hejtowany, a nawet podtruwany. Jakie było życie tego geniusza skrzypiec możemy przeczytać w tej książce. Moim zdaniem warto po nią sięgnąć.

Mimo, że książka ma już swoje lata, to niewątpliwie jest warta uwagi. Autor bowiem solidnie podchodząc do kwestii śmierci Sikorskiego i analizując okoliczności wydarzeń związanych z wypadkami w Gibraltarze, wyraźnie stara się omawiać fakty i nie posuwa się w stronę wątpliwie udokumentowanych hipotez. Tym samym książka będzie rozczarowaniem pewnym dla tych, którzy szukają jednoznacznego postawienia tez i snucia hipotez o tym kto i jak mógł doprowadzić w mniej lub bardziej jawny sposób do śmierci polskiego generała. Ale to właśnie dla mnie jej zaleta, bo dość solidnie wykazuje szereg wątpliwości, analizuje okoliczności, przytacza dane i dokumenty kwestionujące oficjalne ustalenia, ale nie pisze spiskowych teorii, więcej stawiając pytań niż dając odpowiedzi. W efekcie odebrałem pracę Davida Irvinga jako interesującą i rzetelnie uwzględniającą stan wiedzy i ustaleń w chwili jej powstania.

Powieść Kuniczaka porusza niełatwy, ale niezwykle ciekawy temat II wojny światowej. Obserwujemy losy kilku bohaterów, znakomicie nakreślonych, pełnych, różnych od siebie (szczególnie widać to w przypadku Antosia),z zaletami i wadami, z przeszłością i marzeniami o przyszłości. Obserwujemy nie tylko zaciekłą walkę o Polskę w pierwszym tysiącu godzin wojny, ale także zmiany bohaterów, ich rozwój bądź staczanie się. (...) C.D. na www.nietylkobestsellery.pl

To wzruszająca historia o ludziach gotowych oddać życie za swoje marzenia o Wolnej i Niezależnej Polsce !!! Trzytomowa epopeja ich losu: walki, chęci uzyskania powojennej stabilizacji w ciągłym zagrożeniu zdrady i aresztowania, ściganych jak zwięrzęta, w końcu aresztowanych i oddanych Rosjanom, skazanych i wywiezionych na Kołymę. Czasami tak sobie myślę, po co to wszystko było ? Tyle niepotrzebnych śmierci, najlepszych synów polskiej ziemi, tyle osobistych tragedii i nieszczęść. Czy po to, żeby w Polsce rządzili i panoszyli się synowie i wnukowie tych, którzy są za to odpowiedzialni ? Zawsze z przyjemnością rekomenduję książki, o polskich bohaterach, o których pamięć czerwoni, różowi, tęczowi i ci... wszyscy zaprzańcy, chcą wymazać z polskiej świadomości !!! Kłaniam się w pas autorowi za spisanie tej historii w sposób, który utkwi ci w pamięci do końca życia !!! Chylę czoło przed majorem kawalerii WP i AK Zygmuntem Edwardem Szendzielarzem " pseud. Łupaszka " zamordowanym 08. 02. 1951 r. przez "polskich" komunistycznych sowieckich pachołków. Chylę czoło przed bohaterem tej trylogii Antonim Rymszą " pseud. "Maks "," Burza ", " Ryszard ". POLAKOM nie muszę polecać !!!

W książce została barwnie i ciekawie, opisana prawdziwa historia która wydarzyła się podczas II Wojny Światowej. Jeśli ktoś jej nie zna, a nie chce się zagłębiać w kwestie historyczne - polecam tę książkę. Została bowiem napisana w bardzo przystępny sposób. Przeczytałem ją jednym tchem. Naprawdę polecam!

Nie wiem czy to sentyment do filmu z 1959, ale to ten rzadki przypadek, gdy ekranizacja wydaje mi się lepsza niż książka. Tutaj jak dla mnie za mocno już pociągnięto wątek Baltazara, aż troche staje sie nachalny, jaki i niepotrzebnie rozciągnięto historię na fragmenty życia Jezusa. Wołałem historię skupioną wokół samego Judy. Messala tutaj został przedstawiony już całkowicie w negatywnym świetle co też pozbawia uroku jego relację z Judą. Jedynym ciekawym wątkiem, którego nie kojarzę z filmu to zauroczenie egipcjanką.

" Bo jeśli za mało książek znasz, to ci wychodzi na twarz " W. Młynarski " Kto czyta książki, żyje podwójnie " U. Eco O tej książce piszę, żeby pokazać w jaki sposób czytanie książek od najmłodszych lat może wpłynąć na rozwój przyszłych zainteresowań i zasad moralnych. Ta książka ( znaleziona u dziadka na strych w dużym wiklinowym koszu na pranie, całym wypełnionym książkami ),to PIERWSZE moje spotkanie z Napoleonem, Polakami walczącymi u jego boku, patriotyzmem, miłością do OJCZYZNY, ale też początku, ciągle pojawiających się u mnie pytań: CO BYŁO DALEJ ? JAK TO SIĘ SKOŃCZYŁO ? GDZIE MOGĘ SIĘ TEGO DOWIEDZIEĆ ? Wszystkie książki autora POLECAM !!!

Książka bardzo gorzka. Fabuła to duża i okropna w smaku pigułka, którą powinni przełknąć wszyscy, którzy mają czelność podważać historyczne fakty. Wstęp zaszokował mnie, że niemiecki krytyk, napisał po wydaniu tej pozycji, że lektura opisuje jak odpowiedzialność za wojnę jest równomiernie rozłożona na Niemców i Polaków. Nie mam pojęci skąd ten dureń wziął taki wniosek, bo na pewno nie w tej książce. Kirst rzeczowo i czytelnie tłumaczy zakulisowe tryby propagandy nazistowskiej i utratę godności przez ludy niemieckie, takie jak Prusacy. Najbardziej tragiczną postacią jest moim zdaniem sierżant Runge, którego siostra wyszła za mąż za polaka. Runge to całkowicie ślepy na matactwa polityczne człowiek, który przekłada "honor ojczyzny" nad wszystko, za co płaci wysoką cenę. Główny bohater ma wobec niego ciekawe spostrzeżenie, otóż Runge często mówił o obowiązku wobec ojczyzny, ale której ojczyzny, to już nie mówił. Wachmistrz Morgenrot, służbista i człowiek tak głęboko siedzący w fałszywej rzeczywistości, że najchętniej rozstrzelałby każdego, kto razem z nim w tej fałszywości nie siedzi. Porucznikowi na wojnie nie zależy, najbardziej chodzi mu o względy ponętnej pani doktor. Podporucznik Brahms nie potrafi być oficerem, spędza on większość czasu na konsumpcji likierów. Kwatermistrz ma fioła na punkcie miniatur pociągów. Medyk Guske, pałęta się pomiędzy nimi wszystkimi i wygląda na zagubionego. Nie pasuje do obrazu, który go otacza. Pozwala sobie na uwagi względem rozkazów przełożonych, próbuje ich ze sobą skłócić i odnajduje na wojnie coś, co na wojnie jest rzadkością. Ciekawym zabiegiem literackim jest również dosłowne zniknięcie głównego bohatera pod koniec książki. Jeszcze czegoś takiego nie czytałem. Bardzo mnie to zaintrygowało i bardzo mi się podobało. Książka ma wiele smaczków historycznych, jak nieoficjalne rozmowy niemieckich generałów poprzez radiostacje, czy śmierć von Fritscha pod Warszawą. Czyta się szybko i przyjemnie, ale wydanie to zawiera wiele błędów, zarówno ortograficznych jak i technicznych, jak na przykład złe zaznaczenie dialogów. Wydaję mi się, że tą książką Kirst próbował pogodzić się z żalem, który mu towarzyszył po wojnie. Z żalem, że nie zdezerterował z Wehrmachtu, kiedy mógł, kiedy miał po temu okazję.

Piękna powieść. Jeszcze jako dziecko oglądałem film którym byłem zauroczony. I ilekroć go oglądałem to zawsze kibicowałem Mendozie aby mu się udało... Powieść pokazana z różnych perspektyw- miłości i zdrady, handlu i wpływów, sumienia i wiary.. Jedno jest pewne.. tam gdzie się zaczynają pieniądze kończą się wszelkie sentymenty.. Bardzo polecam wszystkim.