Profil użytkownika: Wiktoria

- Halt- rzekł Horace.- Pomyślałem sobie... Zwiadowcy wymienili rozbawione spojrzenia. - Niebezpieczne zajęcie - odparli równocześnie.

- Halt- rzekł Horace.- Pomyślałem sobie... Zwiadowcy wymienili rozbawione spojrzenia. - Niebezpieczne zajęcie - odparli równocześnie.

Halt nie odezwał się ani słowem. Jednak gdy Will spojrzał na swego mistrza, napotkał wzrok ponurego zwiadowcy, który po prostu skinął głową. A Will wiedział, że znaczyło to więcej niż całe tyrady pochwał z ust kogoś innego."

Halt nie odezwał się ani słowem. Jednak gdy Will spojrzał na swego mistrza, napotkał wzrok ponurego zwiadowcy, który po prostu skinął głową....

- Jak możesz zasnąć w takiej chwili? - spytała, lecz odpowiedziało jej tylko ciche chrapanie. Zerknęła podejrzliwie na Willa. - Blefujesz - stwierdziła. - Skąd, śpię jak zabity - odpowiedział głos spod kaptura.

- Jak możesz zasnąć w takiej chwili? - spytała, lecz odpowiedziało jej tylko ciche chrapanie. Zerknęła podejrzliwie na Willa. - Blefujesz - ...

- Halt? - odezwał się nieśmiało. Usłyszał westchnienie jadącego obok niego niskiego, krępego mężczyzny - Już myślałem, że złapałeś tu jakąś cudzoziemską chorobę - zauważył Halt - Od trzech minut nie zadałeś żadnego pytania. Horace od razu pożałował, że otworzył usta, ale brnął dalej: - No... bo jedna z tych dziewczyn - zwiadowca natychmiast spojrzał na niego bystro - no, tego... miała krótką spódnicę. Chwila milczenia - I co? - ponaglił Halt (...) - No... - rzekł niepewnie - chciałem tylko wiedzieć czy to tutaj normalne. (...) - Może jest kurierką? - zaproponował odpowiedź (...) - No właśnie. Jeśli wiadomość jest naprawdę pilna, trzeba biec, żeby ją przekazać, prawda? (...) - No właśnie, właśnie. Długa spódnica byłaby przeszkodą, przyznasz? Zwłaszcza, kiedy biega się często - znów rzucił Horace'owi krótkie spojrzenie, by sprawdzić, czy chłopak nie zorientował się aby, żeby Halt kpi sobie z niego w żywe oczy. Jednak twarz młodego rycerza wyrażała tylko szczere zainteresowanie oraz chęć poznania prawdy.

- Halt? - odezwał się nieśmiało. Usłyszał westchnienie jadącego obok niego niskiego, krępego mężczyzny - Już myślałem, że złapałeś tu jakąś ...

- Oto sir Horace z Zakonu Feuille de Chene [...] - Zaraz, a może Crepe de Chene? Ba, nieważne. - Co to znaczy? [...] - Powiedziałem, że jesteś sir Horace z Zakonu Dębowego Liścia - wytłumaczył Halt, po czym dodał mniej pewnym głosem: - O ile się nie pomyliłem. Być może nazwałem ten zakon imieniem Dębowego Naleśnika.

- Oto sir Horace z Zakonu Feuille de Chene [...] - Zaraz, a może Crepe de Chene? Ba, nieważne. - Co to znaczy? [...] - Powiedziałem, że jes...

Pewnie tak-przyznał Will. Do rozmowy znów wtrącił się Horace: -A co jeśli trafi się topornik?- spytał. Gilan zerknął ku niemu, jakby tym razem nie miał przygotowanej odpowiedzi. -Topornik?- powtórzył. -No właśnie- rzekł Horace. - Człowiek uzbrojony w topór. Czy wasze noże przydają się na coś w starciu z przeciwnikiem, który wyposażony jest w topór bojowy? Gilan zawahał się. -Nie radziłbym nikomu stawać przeciw bojowemu toporowi, mając do dyspozycji tylko dwa noże. -To co mam robić? - spytał Will. Gilan spoglądał to na jednego, to na drugiego z chłopców. Miał dziwne wrażenie, że ktoś usiłuje sobie z niego zakpić. -Masz go zastrzelić - stwierdził krótko. Will pokręcił głową i rozłożył bezradnie ręce. -Ale nie mogę - przypomniał. - Pękła cięciwa. -No to uciekaj, schowaj się gdzieś - rzucił Gilan przez zaciśnięta zęby. -A przepaść? - zaoponował Horace. - Za plecami ma urwisko, a przed sobą groźnego topornika. -I co teraz ze mną? - nalegał Will. Gilan westchnął ciężko i popatrzył na nich obu, spoglądając im po kolei w oczy. -Skacz do przepaści. Tak będzie prościej i schludniej.

Pewnie tak-przyznał Will. Do rozmowy znów wtrącił się Horace: -A co jeśli trafi się topornik?- spytał. Gilan zerknął ku niemu, jakby tym raz...