Profil użytkownika: Izulka

Drogi Czytelniku...

Wiem, że to nie ten czas, nie te święta, lecz zapraszam na kolejną recenzję pozycji o tematyce świąt Bożego Narodzenia.

Wzajemna pomoc? Oczywiście.
Wyjazd? Tak.
Odwaga, siła? Jasne, i są bardzo ważne.
Determinacja? Będzie.
Pewna niezwykła podróż? Jasne.
Strach? Obecny.
Problemy? Niestety.
Samotność? Uhum...
Święta Bożego Narodzenia? Obecne.
Pewna choroba? Będzie.
Strata? Cóż...
Ciągła walka? Niestety.
Pewien wypadek? Tak.
Naprawdę trudne decyzje? Jasne.
Hazard? Znajdzie się...
Cud? A jakże...
Kłótnie? Czasami...
Między innymi właśnie to znajdziemy w książce Katarzyny Michalak pod tytułem „Była sobie radość”.
Jaki osiągnęła efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, odsyłam do lektury, książki oczywiście.

Wspaniale było przenieść się do świata małego psiaka Bajki, Stelli, Bastiana, Loli, Marka, Teresy, Kazimierza, Marty, Tomasza, Agnieszki, Stanisława, Julii, Kasi, Marianny, Milki (Kamili), Michała, Zosi, Pawła, Aleksandra, Leona i innych.

Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze.
Już odpowiadam.

Po pierwsze, bohaterowie. Są dobrze wykreowani, zróżnicowani i interesujący.
Czy kogoś polubiłam? Tak, całkiem sporo person, między innymi Stellę, jej ojca, Bastiana, jego kolegów i oczywiście Biajkę.
Niestety nie mogę tego powiedzieć przykładowo o Loli. Oni mnie bardzo denerwowała (dobra, to wręcz niedopowiedzenie), ja wiele rozumiem, ale...
Dobra, już milczę, nie chcę zdradzać za dużo.

Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że jest to prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Akcja rozkręca się dość szybko. Nie zmienia się to do samego końca. Autorka serwuje nam emocje naprawdę sporymi porcjami. Trochę brakowało mi tu zaskakujących zwrotów akcji (nie o nie tu jednak chodzi), lecz wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony, zwłaszcza Bajka, Stella i Bastian, już nie.

Po trzecie, styl. Książka, tak jak inne powieści autorki, napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego, to uprzyjemnia i przyśpiesza czytanie. Daję za to plusika.

Po czwarte, układ. Historię poznajemy tak naprawdę na dwóch płaszczyznach. Pierwsza to perypetie Stelli i jej rodziny, a druga to przygody Bajki po pewnym wydarzeniu (oczywiście nie zdradzę jakim). Bardzo mi się to podobało. Autorka fajnie to wszystko poprowadziła. Leci za to następny plusik. Oczywiście przez wszystkie strony kibicowałam Bajce (ciągle wierzyłam, że wróci do domu) i Stelli.

Po piąte, święta Bożego Narodzenia. Były tu obecne, choć nie grały pierwszych skrzypiec. Ostatnio w moim życiu nie dzieje się za dobrze, taka historia była mi potrzebna. Dziękuję autorce za to.

Po szóste, zakończenie. Cóż, powiem jedno, cieszę się, że jest właśnie takie. Inne by tu zdecydowanie nie pasowało, z innego byłabym wręcz niezadowolona.

Powieść zdecydowanie jest lekką lekturą do poduszki.

Opowieść pokazuje, że determinacja jest naprawdę potężnym narzędziem w dążeniu do danego celu, jednak i ona ma swoją cenę, często bardzo wysoką...

Książka praktycznie czyta się sama. Historia bardzo mnie wciągnęła, sprawiła, że chciałam być częścią życia naszych bohaterów i nie opuszczać go aż do końca.

Autorce bardzo dziękuję za kolejną przygodę.
Była to jak do tej pory moja ulubiona powieść autorki.

Ogólna ocena - 8/10. :)
POLECAM, POLECAM, POLECAM.

Pozdrawiam, Iza.

Drogi Czytelniku...

Wiem, że to nie ten czas, nie te święta, lecz zapraszam na kolejną recenzję pozycji o tematyce świąt Bożego Narodzenia.

Wzajemna pomoc? Oczywiście.
Wyjazd? Tak.
Odwaga, siła? Jasne, i są bardzo ważne.
Determinacja? Będzie.
Pewna niezwykła podróż? Jasne.
Strach? Obecny...

Rozwiń Zwiń

Drogi Czytelniku...

Na wstępie chcę zaznaczyć, że jest to opowieść skierowana głównie do pełnoletnich miłośników literatury, ponieważ zawiera między innymi sceny erotyczne (nieliczne, lecz jednak...).

Młoda dziewczyna po przejściach? Obecna.
Były agent CIA? Jest.
Strata bliskiej osoby? Niestety...
Obsesja zemsty? Tak.
Ostatnie zadanie? Będzie.
Choroba? Oj, tak.
Tatuaże? Pewnie.
Więzienie? Znajdzie się.
Tajemnice? Będą i to na dużą skalę.
Kłamstwa? Jasne.
Ośrodek leczenia uzależnień? Oczywiście.
Chęć ucieczka? A jakże...
Gra polityczna w tle? Uhum...
Determinacja? Ogromna.
Strach i odwaga? Będą.
Siła? Wielka.
Pragnienia? Spore.
Wysoka cena prawdy? Nieplanowana.
Między innymi właśnie to znajdziemy w najnowszej książce Katarzyny Garczyk pod tytułem „Kłamstwa, które mnie stworzyły”.
Jaki osiągnęła efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, jak zawsze odsyłam do lektury, książki oczywiście.
Jest to pierwszy tom cyklu Skradzione życie.

Miło było przenieść się do świata Jeffreya, Rosalie, Jocelyn, Camille, Williama, Andrew, Marcela, Natalie, Trenta, Olivii, Eleonor, Thomasa, Dave'a i innych.

Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze.
Już odpowiadam.

Po pierwsze, bohaterowie. Są dość dobrze wykreowani, zróżnicowani i dość interesujący. Niestety nie polubiłam tu nikogo, chociaż chciałam Jocelyn. Z nikim nie było mi zwyczajnie tu po drodze... Jest to w tym przypadku plus.
Nie napiszę dlaczego.
Nie chcę zdradzać za dużo.

Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że to nie jest prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Muszę jednak przyznać, że akcja rozkręca się dość szybko. Później aż do samego końca wcale nie jest spokojniej, a na zakończenie... Autorka serwuje nam emocje sporymi porcjami. Nie brakuje tu zaskakujących zwrotów akcji oraz wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony.

Po trzecie, styl. Książka napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To ułatwia, bardzo uprzyjemnia czytanie i sprawia, że czyta się bardzo szybko (jak dla mnie za szybko, książka mogłaby mieć jeszcze ze dwieście stron i co najmniej ze trzy wątki...). Za to daję plusa, ale i malutkiego minusika.

Po czwarte, układ. Historię poznajemy tu z kilku perspektyw, głównie Jeffreya i Jocelyn. Ta narracja tu bardzo pasowała. Bez tego zabiegu historia byłaby niekompletna. Oczywiście przyznaję za to plusa.

Po piąte, zakończenie. Warto, zdecydowanie warto do niego dotrzeć, było nieco zaskakujące, mi się podobało i cieszę się, że właśnie takie było. Nie chciałabym by było inne... Pozostawia lekki niedosyt. Leci za to następny plus.

Powieść mimo wszystko jest lekką lekturą do poduszki.

Opowieść pokazuje, że czasami najtrudniej ocalić siebie, zwłaszcza gdy życie zbudowane jest na kłamstwie.

Książka praktycznie czyta się sama. Historia wciąga i sprawia, że chce się być częścią życia (chociaż naprawdę pokręconego i często niebezpiecznego) naszych bohaterów i nie opuszczać go aż do ostatniej kropki, przynajmniej w tym tomie.

Autorce bardzo dziękuję za tę przygodę. :) Mimo iż była nieco pokręcona, dość fajnie spędziłam przy niej czas. Niestety muszę przyznać, że czegoś mi w niej momentami brakowało... jakby autorka nie wykorzystała pełnego potencjału tej historii, choć było blisko...

Z niecierpliwością czekam na kontynuację, muszę się dowiedzieć jak dalej potoczą się losy Jocelyn.

Ogólna ocena - 9/10. :)
POLECAM, POLECAM, POLECAM.
Warto po nią sięgnąć.

Pozdrawiam, Iza.

Drogi Czytelniku...

Na wstępie chcę zaznaczyć, że jest to opowieść skierowana głównie do pełnoletnich miłośników literatury, ponieważ zawiera między innymi sceny erotyczne (nieliczne, lecz jednak...).

Młoda dziewczyna po przejściach? Obecna.
Były agent CIA? Jest.
Strata bliskiej osoby? N...

Rozwiń Zwiń

Drogi Czytelniku...

Na wstępie chcę zaznaczyć, że jest to opowieść skierowana głównie do pełnoletnich miłośników literatury, ponieważ zawiera między innymi sceny erotyczne.

Młoda, bogata dziewczyna, wokalistka? Obecna.
Niebezpieczny i niepokorny chłopak? Jest.
Silne charaktery? I to nie dwa...
Pokusy? Tak.
Szybka jazda? Będzie.
Przygodny seks? Oj, tak.
Tatuaże? Pewnie.
Adrenalina? Znajdzie się.
Tajemnice? Będą i to na dużą skalę.
Skandal? Oczywiście, ogromny.
Ucieczka? A jakże...
Ciche i spokojne miejsce? Uhum...
Determinacja? Ogromna.
Strach i odwaga? Będą.
Siła? Jasne.
Pragnienia? Oczywiście.
Romans? Nieplanowany.
Między innymi właśnie to znajdziemy w debiutanckiej książce Darii Kryndy pod tytułem „Dark Temptation”.
Jaki osiągnęła efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, jak zawsze odsyłam do lektury, książki oczywiście.

Miło było przenieść się do świata Rosaline, Enzo, Melka, Amandy, Geralda, Abi, Ashley, Giulii, Riccarda, Kyle'a, Adama, Adeli, Grace, Milo, Livia, Jima, Erica, Jessicy, Claudii, Marcusa, Harper, Nicolasa i innych.

Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze.
Już odpowiadam.

Po pierwsze, bohaterowie. Są dość dobrze wykreowani, zróżnicowani i nawet interesujący. Niestety nie polubiłam tu nikogo. Z nikim nie było mi zwyczajnie tu po drodze...
Nie napiszę dlaczego.
Nie chcę zdradzać za dużo.

Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że to nie jest prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Muszę jednak przyznać, że akcja rozkręca się dość szybko. Później aż do samego końca wcale nie jest spokojniej, a pod koniec... Autorka serwuje nam emocje sporymi porcjami. Trochę brakuje tu zaskakujących zwrotów akcji, lecz nie wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony, zwłaszcza Rose.

Po trzecie, styl. Książka napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To ułatwia, bardzo uprzyjemnia czytanie i sprawia, że czyta się bardzo szybko (jak dla mnie za szybko, książka mogłaby mieć jeszcze ze sto lub stron i co najmniej ze trzy wątki...). Za to daję plusa, ale i malutkiego minusika.

Po czwarte, zakończenie. Warto, zdecydowanie warto do niego dotrzeć, choć nie było jakoś specjalnie zaskakujące, lecz mi się podobało i cieszę się, że właśnie takie było. Nie chciałabym by było inne... Leci za to następny plus.

Powieść mimo wszystko jest lekką lekturą do poduszki.

Opowieść pokazuje, że życie to nie bajka, trzeba umieć się odnaleźć w każdej sytuacji.

Książka praktycznie czyta się sama. Historia nawet wciąga i sprawia, że chce się być częścią życia (chociaż naprawdę pokręconego) naszych bohaterów i nie opuszczać go aż do ostatniej kropki.

Autorce dziękuję za tę przygodę. :) Mimo iż była nieco pokręcona, dość fajnie spędziłam przy niej czas. Niestety muszę przyznać, że czegoś mi w niej momentami brakowało... jakby autorka nie wykorzystała pełnego potencjału tej historii, choć było blisko...

Ogólna ocena - 5/6. :)
POLECAM, POLECAM.
Warto po nią sięgnąć.

Pozdrawiam, Iza.

Drogi Czytelniku...

Na wstępie chcę zaznaczyć, że jest to opowieść skierowana głównie do pełnoletnich miłośników literatury, ponieważ zawiera między innymi sceny erotyczne.

Młoda, bogata dziewczyna, wokalistka? Obecna.
Niebezpieczny i niepokorny chłopak? Jest.
Silne charaktery? I to nie ...

Rozwiń Zwiń

Drogi Czytelniku...

Wiem, że nie jest to ten czas, już dawno mamy za sobą święta Bożego Narodzenia, lecz myślę, że ta lektura jest idealna i 'na czasie', po prostu do przeczytania przez cały rok.

Pewien dom opieki? Jest.
Przygotowania do świąt Bożego Narodzenia? Obecne.
Pewna dawna opiekunka? Tak.
Pewni młodzi ludzie? Będą.
Chęć zrobienia czegoś dobrego? Oczywiście.
Próba zebrania razem dawnych bliskich? Pewnie.
Pewna pomoc? Jasne.
Pewna choroba? Niestety.
Smutek? Znajdzie się.
Magia? Na każdym kroku.
Niespodzianki? Bez nich byłoby nudno.
Między innymi właśnie to tym razem znajdziemy w kolejnej wspólnej książce Jolanty Kosowskiej i Marty Jednachowskiej pod tytułem „Kalendarz adwentowy 2. Dwanaście dróg do domu”.
Jaki osiągnęły efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie odsyłam do lektury, książki oczywiście.

Wspaniale było po raz kolejny przenieść się do świata Marceliny, Maurycego, Telemacha, Oiwii, Szymona, Zosi, Olgi, Karola, Natalii, Jagody, Justyny, Marii, Grażyny, Klaudii, Sabiny, Jakuba, Marka, Zuzy, Rozalii, Marcina, Miłosza, Dominika, Jowity, Michaela, Jensa i innych.

Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze.
Już odpowiadam.

Po pierwsze, bohaterowie. Znów są bardzo dobrze wykreowani, zróżnicowani i dość interesujący.
Czy kogoś nadal lubię? Tak, niemal wszystkich (chociaż niektórzy mieli swoje epizody). Dawno tak nie miałam.
Tak, dobrze myślicie, nie podam powodu.
Nie chcę zdradzać za dużo.

Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że nie do końca jest to prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Wprawdzie akcja rozkręca się swoim tempem, jednak niemal przez całą powieść coś się dzieje. Autorka chwilami serwuje nam emocje naprawdę sporymi porcjami. Nie brakowało mi tu zaskakujących zwrotów akcji oraz wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony. Dodam jeszcze, że fabuła wciągnęła mnie niemal od pierwszych stron, była świeża, fajna.

Po trzecie, styl. Książka, tak jak jej poprzedniczka, napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To ułatwiło i bardzo przyśpieszyło czytanie. Leci za to oczywiście plusik. Chciałabym tylko pomarudzić, że książka ta mogłaby być nieco dłuższa... Tak chociaż o pięćdziesiąt stron i mieć jeszcze ze dwa wątki (choć wiem, że mogłoby to być nieco problematyczne).

Po czwarte, magia świąt. Jest tu odczuwalna na każdym kroku z czego bardzo się cieszę. To troszkę odczarowało mi ten trudny ostatnio dla mnie czas. Jestem bardzo za to wdzięczna.

Po piąte, zakończenie i przesłanie. Nie do końca właśnie takiego zakończenia się spodziewałam, coś zupełnie innego otrzymałam w rzeczywistości. Troszkę się zdziwiłam, ale bardzo pozytywnie. Autorki mnie nieco zaskoczyły. To było fajne. Oczywiście daję za to plusa. Jeśli chodzi zaś o przesłanie, znajdziemy je oczywiście. Nie zdradzę o co dokładnie chodzi, chcę by każdy czytelnik sam to odkrył, inaczej to nie miałoby sensu. Muszę za nie dać kolejnego plusa.

Powieść jest lekką lekturą do poduszki.

Opowieść pokazuje, że niemal w każdym człowieku są spore pokłady dobra, czasami tylko trzeba je odkopać... zwłaszcza w takim okresie jak święta Bożego Narodzenia.

Książka, tak jak tom pierwszy, praktycznie czyta się sama. Historia naprawdę mnie wciągnęła, sprawiała, że chciałam być częścią życia naszych bohaterów, choć chwilami nie miałam ochoty docierać do końca (żeby zbyt szybko ich nie opuszczać).

Autorkom bardzo dziękuję za kolejną przygodę. Była naprawdę intrygująca i nietypowa. Z niecierpliwością czekam na kolejne tego typu historie, czekam na trzeci tom przygód naszych podopiecznych.

Ogólna ocena - 5,5/6. :)
POLECAM, POLECAM, POLECAM.
Warto po nią sięgnąć.

Pozdrawiam, Iza.

Drogi Czytelniku...

Wiem, że nie jest to ten czas, już dawno mamy za sobą święta Bożego Narodzenia, lecz myślę, że ta lektura jest idealna i 'na czasie', po prostu do przeczytania przez cały rok.

Pewien dom opieki? Jest.
Przygotowania do świąt Bożego Narodzenia? Obecne.
Pewna dawna opiek...

Rozwiń Zwiń

Drogi Czytelniku...

Młoda, bogata dziewczyna? Obecna.
Niebezpieczny i niepokorny chłopak? Jest.
Silne charaktery? I to nie dwa...
Pozornie poukładane życie? Tak.
Walka? Będzie.
Wyścigi samochodowe? Oj, tak.
Mroczna przeszłość? Pewnie.
Zwątpienie we wpajane od zawsze zasady? Znajdzie się.
Tajemnice? Będą i to na dużą skalę.
Walka? Oczywiście.
Wzajemna pomoc? A jakże...
Zagrożenie życia, niebezpieczeństwa? Wciąż.
Determinacja? Ogromna.
Strach i odwaga? Będą.
Siła? Jasne.
Pragnienia? Uhum...
Między innymi właśnie to znajdziemy w debiutanckiej książce Anny Soboty pod tytułem „Diamentowe serce”.
Jaki osiągnęła efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, jak zawsze odsyłam do lektury, książki oczywiście.

Wspaniale było przenieść się do świata Avery, Deana, Gavina, Ashley, Julie, Chrisa, Masona, Maxa, Mii, Evelyn, Melodie, Williama, Anthonego i innych.

Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze.
Już odpowiadam.

Po pierwsze, bohaterowie. Są dość dobrze wykreowani, zróżnicowani i nawet interesujący. Polubiłam tu wyłącznie Avery oraz Deana.
Niestety nie polubiłam tu jednak nikogo innego. Z innymi było mi zwyczajnie nie po drodze...
Nie napiszę dlaczego.
Nie chcę zdradzać za dużo.

Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że to nie jest prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Muszę jednak przyznać, że akcja rozkręca się dość szybko. Później aż do samego końca wcale nie jest spokojniej, a pod koniec... Autorka serwuje nam emocje sporymi porcjami. Trochę brakuje tu zaskakujących zwrotów akcji, lecz nie wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony, zwłaszcza Avery.

Po trzecie, styl. Książka napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To ułatwia, bardzo uprzyjemnia czytanie i sprawia, że czyta się bardzo szybko (jak dla mnie za szybko, książka mogłaby mieć jeszcze ze sto lub stron i co najmniej ze trzy wątki...). Za to daję plusa, ale i malutkiego minusika.

Po czwarte, zakończenie. Warto, zdecydowanie warto do niego dotrzeć, choć nie było jakoś specjalnie zaskakujące, lecz mi się podobało i cieszę się, że właśnie takie było. Nie chciałabym by było inne... Leci za to następny plus.

Powieść mimo wszystko jest lekką lekturą do poduszki.

Opowieść pokazuje, że nikt nie jest bez skazy.

Książka praktycznie czyta się sama (no może nie w pewnych momentach). Historia nawet wciąga i sprawia, że chce się być częścią życia (chociaż naprawdę pokręconego) naszych bohaterów i nie opuszczać go aż do ostatniej litery.

Autorce dziękuję za tę przygodę. :) Mimo iż była nieco pokręcona, dość fajnie spędziłam przy niej czas. Niestety muszę przyznać, że czegoś mi w niej przez cały czas brakowało... jakby autorka nie wykorzystała pełnego potencjału tej historii...

Ogólna ocena - 7/10. :)
POLECAM.
Warto po nią sięgnąć.

Pozdrawiam, Iza.

Drogi Czytelniku...

Młoda, bogata dziewczyna? Obecna.
Niebezpieczny i niepokorny chłopak? Jest.
Silne charaktery? I to nie dwa...
Pozornie poukładane życie? Tak.
Walka? Będzie.
Wyścigi samochodowe? Oj, tak.
Mroczna przeszłość? Pewnie.
Zwątpienie we wpajane od zawsze zasady? Znajdzie się.
...

Rozwiń Zwiń

Drogi Czytelniku...

Ratowanie świata? Obecne.
Pewna tajemnica kryształu i księgi? Jest.
Pewna stara księga? Jasne.
Pewien turniej? Będzie.
Zdrada? Nie obędzie się bez niej.
Magia? Pewnie.
Sekrety? Oczywiście.
Gildie? Są.
Pewien kronikarz, spisywanie historii? Tak.
Pewna tajemnicza Bariera? A jakże.
Pewna księżniczka? Nie inaczej.
Odwaga? Jest.
Ciekawość? Oczywiście.
Próba szukania swojej drogi? Uhum.
Między innymi właśnie to serwuje nam Dorota Tomaszewska w swojej debiutanckiej książce dla młodszych czytelników pod tytułem „Naugia. Tajemnica bariery”.
Jaki osiągnęła efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, jak zawsze odsyłam do lektury, książki oczywiście.
Mam nadzieję, że jest to pierwszy tom (jeśli powstanie kolejny) cyklu Naugia (nazwa robocza).

Miło było przenieść się do świata Miłka, Kory, Malkolma, Miłosława, Gai, Tessy, Arriela, Melpomeny i innych.

Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze.
Już odpowiadam.

Po pierwsze, bohaterowie. Znów są dobrze wykreowani, dość interesujący i zróżnicowani. Polubiłam tu Miłka, Korę i Tessę. Nie dało się inaczej.
Mimo pozytywnego charakteru niektórzy czasami mnie denerwowali i jakoś było mi z nimi nie po drodze.
Nie napiszę już nic więcej, nie chcę zdradzać za dużo.

Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że to nie jest prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie, jednak w tym przypadku wcale nim być nie musi. Akcja rozkręca się swoim tempem, jednak zawsze się coś działo. Nie było spokojnie ani przez chwilkę. Autorka nie serwował nam emocji dużymi porcjami (no może w pewnych chwilach). Troszkę brakowało mi tu zaskakujących zwrotów akcji (nie były tu takie istotne), lecz nie wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony, zwłaszcza Miłek.

Po trzecie, styl. Książka (co jest oczywiście zrozumiałe i konieczne w przypadku powieści dla młodszych czytelników) jest napisana bardzo lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To zdecydowanie uprzyjemnia i przyśpiesza czytanie. Młodsi czytelnicy na pewno nie będą mieli problemu z przekazem. Muszę dać za to plusika.

Po czwarte, zakończenie. Było... cóż musicie sami się o tym przekonać. Muszę przyznać, że nie takiego finału się spodziewałam i to było fajne (osobiście obstawiałam coś innego, oczywiście nie zdradzę dokładnie co (szczerze, to moje obstawienie było aż nazbyt oczywiste).
Moim zdaniem młodsi czytelnicy również będą z niego zadowoleni. Leci za to następny plusik.

Powieść zdecydowanie jest lekką lekturą do poduszki (nie wyobrażam sobie żeby było inaczej).

Opowieść pokazuje, że warto w życiu walczyć o swoje marzenia, o swoje pragnienia (nawet jeśli to wydaje się z góry przegraną sprawą), nikt za nas tego nie zrobi.

Książka praktycznie czyta się sama. Historia mnie naprawdę wciągnęła, chciałam być częścią życia naszych bohaterów i wraz z Miłkiem opowiadać i tworzyć niezwykłe przygody, nie chciałam go opuszczać aż do finału, naprawdę byłam ciekawa jak faktycznie się sprawy miały. Kibicowałam Miłkowi na każdym kroku.

Autorce dziękuję za tę przygodę naszego kronikarza. :)
Jest to wręcz idealna historia do czytania na głos dziecku, lecz samo również może śmiało ją czytać i mieć z tego wiele frajdy, naprawdę wiele.
Nadaje się również dla nieco starszych, sama przyjemnie spędziłam przy niej ten marcowy, trudny dla mnie, czas.

Mam nadzieję, że ewentualna kontynuacja (jeśli powstanie) wyjdzie w miarę szybko. :)

Ogólna ocena - 10/10. :)
POLECAM, POLECAM, POLECAM.

Pozdrawiam, Iza.

Drogi Czytelniku...

Ratowanie świata? Obecne.
Pewna tajemnica kryształu i księgi? Jest.
Pewna stara księga? Jasne.
Pewien turniej? Będzie.
Zdrada? Nie obędzie się bez niej.
Magia? Pewnie.
Sekrety? Oczywiście.
Gildie? Są.
Pewien kronikarz, spisywanie historii? Tak.
Pewna tajemnicza Bariera...

Rozwiń Zwiń

Drogi Czytelniku...

Młoda dziewczyna, pewna władczyni? Obecna.
Niebezpieczny sojusz? Jest.
Silne charaktery? I to nie dwa...
Pewne królestwo? Tak.
Wojna? Będzie.
Pewien plan? Jasne.
Czarodziejka? Pewnie.
Czarownik? Znajdzie się.
Piraci? Oj, tak.
Pewien artefakt? Cóż...
Tajemnice? Będą i to na dużą skalę.
Walka? Oczywiście.
Wzajemne pomoc? A jakże...
Zagrożenie życia, niebezpieczeństwa? Wciąż.
Determinacja? Ogromna.
Strach i odwaga? Będą.
Siła? Jasne.
Pragnienia? Uhum...
Między innymi właśnie to serwuje nam Oliwia Rolak w swojej debiutanckiej książce pod tytułem „Serce w butelce rumu”.
Jaki osiągnęła efekt? By poznać odpowiedź na to pytanie, jak zawsze odsyłam do lektury, książki oczywiście.

Wspaniale było przenieść się do świata Penelopy, Ariena, Viraela, Williama, Raisela, Richarda, Philippe'a, Maximiliana, Matiasa, Angela i innych.

Na pewno zastanawiacie się jakie są moje odczucia po lekturze.
Już odpowiadam.

Po pierwsze, bohaterowie. Są dobrze wykreowani, zróżnicowani i dość interesujący. Polubiłam tu Penelopę, Ariena, Viraela, Williana i Raisela. Nie polubiłam tu jednak nikogo innego.
Nie napiszę dlaczego.
Nie chcę zdradzać za dużo.

Po drugie, fabuła. Nie chcę nikomu zdradzać tu szczegółów, jednak powiem, że to nie jest prawdziwy rollercoaster, przynajmniej dla mnie. Muszę jednak przyznać, że akcja rozkręca się bardzo szybko. Później aż do samego końca wcale nie jest spokojniej, a pod koniec... Autorka serwuje nam emocje sporymi porcjami. Nie brakuje tu zaskakujących zwrotów akcji, wywoływania w nas skrajnych uczuć i problemów, którymi obarczone są na każdym kroku nasze persony.

Po trzecie, styl. Książka napisana jest lekkim językiem, przystępnym dla każdego. To ułatwia, bardzo uprzyjemnia czytanie i sprawia, że czyta się bardzo szybko (jak dla mnie za szybko, książka mogłaby mieć jeszcze ze sto lub dwieście stron i ze trzy wątki...). Za to daję plusa, ale i malutkiego minusika.

Po czwarte, zakończenie. Warto, zdecydowanie warto do niego dotrzeć, może nie było jakoś specjalnie zaskakujące, lecz mi się podobało i cieszę się, że właśnie takie było. Nie chciałabym by było inne... Leci za to następny plus.

Po piąte, ten fantastyczny świat. Magia, piraci, czarodzieje, królestwo, artefakt... Wszystko spójne, autorka przedstawia nam tu całkiem fajny fantastyczny świat, jednak czegoś zdecydowanie mi w nim brakowało... Leci za to zarówno plus, jak i minus.

Powieść mimo wszystko jest lekką lekturą do poduszki.

Opowieść pokazuje, że nigdy nie należy nikomu w pełni ufać, nawet samemu sobie.

Książka praktycznie czyta się sama (no może nie w pewnych momentach). Historia nawet wciąga i sprawia, że chce się być częścią życia (chociaż naprawdę niebezpiecznego) naszych bohaterów i nie opuszczać go aż do ostatniej litery.

Autorce dziękuję za tę przygodę. :) Mimo wszystko dość fajnie spędziłam przy niej czas.

Ogólna ocena - 7/10. :)
POLECAM.
Warto po nią sięgnąć.

Pozdrawiam, Iza.

Drogi Czytelniku...

Młoda dziewczyna, pewna władczyni? Obecna.
Niebezpieczny sojusz? Jest.
Silne charaktery? I to nie dwa...
Pewne królestwo? Tak.
Wojna? Będzie.
Pewien plan? Jasne.
Czarodziejka? Pewnie.
Czarownik? Znajdzie się.
Piraci? Oj, tak.
Pewien artefakt? Cóż...
Tajemnice? Będą i t...

Rozwiń Zwiń