Profil użytkownika: Iskierka

Zupełnie zaskoczyła mnie ta książka... pozytywnie. Ale do sedna:
"Paranoia" to niewątpliwie powieść wychodząca poza schematy.
Akcja książki rozgrywa się w Paranoi zamieszkałej przez ciekawie przedstawione stworzenia, należące do odrębnych, choć wpływających na siebie "światów": organicznego, który jest synonimem pierwotnej, krwiożerczej siły i świata Kośćców, duchów zamieszkujących szkielety. To, co mnie zaskoczyło jednak najbardziej, to zbudowany przez autora niezwykły i nietypowy, nawet jak na fantasy, świat. Z niezwykłą konsekwencją Pan Piotr buduje złożony obraz niezwykłej rzeczywistości, w której przyszło żyć mieszkańcom Paranoi. Nie zdradzając fabuły wspomnę tylko, że sama Paranoia to kraina będąca pierwszym, zapomnianym obecnie przez Stwórcę światem, na którym uczył się on "dzieła tworzenia"... Biorąc pod uwagę bardzo młody wiek pisarza (18 lat!!!) zadziwia niejednoznaczność bohaterów i ilość ciekawych, głębokich odwołań kulturowych. Warsztat pisarski niezły, choć wymaga jeszcze przez autora dopracowania. Podsumowując, opowieść stanowi spójną całość, którą czyta się z autentycznym zaciekawieniem. Czekam na kolejną powieść :)

Zupełnie zaskoczyła mnie ta książka... pozytywnie. Ale do sedna:
"Paranoia" to niewątpliwie powieść wychodząca poza schematy.
Akcja książki rozgrywa się w Paranoi zamieszkałej przez ciekawie przedstawione stworzenia, należące do odrębnych, choć wpływających na siebie "światów": organicznego, który jest synonimem pierwotnej, krwiożerczej siły i świata Kośćców, duchów...

Książka moim zdaniem nierówno napisana. Fragmentami wciągająca w otchłań narkotycznego Bombaju, czasem po prostu nużąca. Czuje się coś jakby tęsknotę autora za czasem minionych, opiumowych czasów, gdy palenie stanowiło cały rytuał. Jednocześnie mocny obraz nieubłaganego niszczenia aż do śmierci dokonanego przez narkotyk dotykającego właściwie wszystkich bohaterów powieści.

Książka moim zdaniem nierówno napisana. Fragmentami wciągająca w otchłań narkotycznego Bombaju, czasem po prostu nużąca. Czuje się coś jakby tęsknotę autora za czasem minionych, opiumowych czasów, gdy palenie stanowiło cały rytuał. Jednocześnie mocny obraz nieubłaganego niszczenia aż do śmierci dokonanego przez narkotyk dotykającego właściwie wszystkich bohaterów powieści.