Profil użytkownika: Sollicitudo

Pamiętam, że „Jesienną miłość” poleciła mi moja sąsiadka, mówiąc o niej same dobre słowa. Chcąc się przekonać, czy faktycznie mówi prawdę, postanowiłam pożyczyć od niej książkę. I cieszę się, że to zrobiłam, bo historia w niej opisana skradła mi serce, a jednocześnie stała się początkiem mojej przygody z tworami Nicholasa Sparksa.
Kiedy zaczynałam czytać książkę, doszłam do wniosku, że opowiada historię typowych nastolatków. Dopiero z czasem, kiedy akcja stawała się coraz ciekawa, zmieniłam zdanie. Bowiem okazuje się, że główna bohaterka skrywa przed wszystkimi tajemnicę, o której wie jedynie jej rodzina. W życiu bym nie pomyślała, że akcja mogłaby się potoczyć w taki sposób. Poza wzruszeniem i smutkiem, miałam również momenty, kiedy cieszyłam się jak głupia, przeżywając wszystko z bohaterami. Aczkolwiek zakończenia się nie spodziewałam. Co prawda miałam świadomość, że pewne rzeczy mogą się wydarzyć, aczkolwiek łudziłam się, że sprawy związane z główną bohaterką da się jakoś rozwiązać. I kiedy sobie pomyślę o losie, który spotkał głównych bohaterów, z jednej strony jest mi smutno, z drugiej natomiast się cieszę. Smutno mi, bo uważam, że zasługiwali na coś piękniejszego, a cieszę się, bo byłam świadkiem niebanalnej miłości, która z pewnością była tą prawdziwą i cudownie było mi patrzeć na przemianę bohaterów, którzy odkrywali się na nowo pod jej wpływem. Myślę, że romans z odrobiną tragizmu jest dobrym połączeniem. Lubię takie historie i mam nadzieję, że kiedyś przeczytam coś równie dobrego, jak „Jesienna miłość”. Póki co, jest to mój numer jeden wśród romansów, który polecam z czystym sumieniem.

Pamiętam, że „Jesienną miłość” poleciła mi moja sąsiadka, mówiąc o niej same dobre słowa. Chcąc się przekonać, czy faktycznie mówi prawdę, postanowiłam pożyczyć od niej książkę. I cieszę się, że to zrobiłam, bo historia w niej opisana skradła mi serce, a jednocześnie stała się początkiem mojej przygody z tworami Nicholasa Sparksa.
Kiedy zaczynałam czytać książkę, doszłam do...

Jak na początek cyklu opowieści o Kitty Norville, muszę przyznać, że książka napisana w sposób ciekawy i skłaniający do sięgnięcia po następne tomy. Kitty Norville chociaż z pozoru wydaje się być niczym nie wyróżniającą się kobietą, wiodącą niczym nie wyróżniające się życie spośród innych ludzi na świecie, tak naprawdę jest stworzeniem, w którego istnienie nie do końca wszyscy są przekonani. Wieczorami prowadzi swój program radiowy i cieszy się popularnością wśród wszystkich nadnaturalnych stworzeń. Osobiście muszę przyznać, że polubiłam główną bohaterkę od pierwszych linijek tekstu, ponieważ ma w sobie tak zwane „coś”, co sprawiło, że poczułam do niej ogromną sympatię. Jeśli ktoś gustuje w literaturze z nutą fantastyki, to polecam zapoznać się z historią Kitty, bo uważam, że jest ona ciekawa, niekiedy trzyma w napięciu, jak mówi sama okładka - bywa również i tajemnicza. Poza tym opowiada o wilkołakach, które ostatnim czasem zyskały sporo wielbicieli.

Jak na początek cyklu opowieści o Kitty Norville, muszę przyznać, że książka napisana w sposób ciekawy i skłaniający do sięgnięcia po następne tomy. Kitty Norville chociaż z pozoru wydaje się być niczym nie wyróżniającą się kobietą, wiodącą niczym nie wyróżniające się życie spośród innych ludzi na świecie, tak naprawdę jest stworzeniem, w którego istnienie nie do końca...

Muszę przyznać, że tytuł idealnie pasuje do książki. Myślę, że pozostałe kombinacje mogłyby się okazać mniej trafne niż ta. „Płomień strachu” to naprawdę ciekawa lektura, którą czyta się bardzo lekko i przyjemnie. Jak zaczęłam, to ciężko było mi się od niej oderwać. Fabuła jest interesująca i tajemnicza. Akcja z kolei dynamiczna, więc czytając, nie czułam się znudzona żadnym wątkiem, bo w każdym coś się działo. Muszę przyznać, że ostatnie rozdziały były dla mnie miłym zaskoczeniem, którego w ogóle nie brałam pod uwagę. Jakie było moje zdziwienie, kiedy dowiedziałam się prawdy o przyjacielu głównego bohatera, którego z początku było mi żal na wskutek przykrego wypadku w okresie dojrzewania. Z czasem współczucie zmieniło się w odrazę, którą odczuwam do tej pory, ilekroć przypomnę sobie jego postać. Uważam, że Jack Lance bardzo dobrze się spisał. Stworzył thriller psychologiczny i trzymający w napięciu kryminał, który dorównuje najlepszym książkom mistrza gatunku Stephena Kinga, jak powiedział Hugo N. Grestl. Teraz, kiedy mam już za sobą „Płomienie strachu”, jestem w stanie zgodzić się z jego słowami. Miło było śledzić losy Jasona Evansa oraz jego rodziny, którego świat w jednym momencie wywrócił się do góry nogami i był początkiem nieprzyjemnych i smutnych wydarzeń. Cieszę się, że na końcu główny bohater odzyskuje spokój ducha i może dalej iść przez życie nie bojąc się swoich demonów przeszłości. Miło jest wiedzieć, że wszystko zaczyna mu się układać, a strach, który czuł od dziecka, w końcu zniknął i pozwolił mu odetchnąć pełną piersią.
Książka w sam raz na nudne wieczory, gorąco polecam.

Muszę przyznać, że tytuł idealnie pasuje do książki. Myślę, że pozostałe kombinacje mogłyby się okazać mniej trafne niż ta. „Płomień strachu” to naprawdę ciekawa lektura, którą czyta się bardzo lekko i przyjemnie. Jak zaczęłam, to ciężko było mi się od niej oderwać. Fabuła jest interesująca i tajemnicza. Akcja z kolei dynamiczna, więc czytając, nie czułam się znudzona...