Profil użytkownika: inanneffably

Amity Falls to spokojne miasteczko odizolowane od reszty świata lasem, w którym kiedyś czaiły się potwory. Pewnego dnia grupa wysłana po zaopatrzenie znika, a to tylko pierwsze z wielu niewyjaśnionych zjawisk. Niepodal miasteczka pojawiają się znikąd istoty, którzy oferują spełnienie marzeń mieszkańców w zamian za drobne przysługi. Ich motywy okazują się znacznie bardziej przerażające. Mieszkająca w Amity Falls Ellerie musi stawić temu wszystkiemu czoła, aby chronić siebie i swoją rodzinę. Tylko co, jeśli jedna z tych istot jest tak bardzo pociągająca, że dziewczyna ma ochotę zrezygnować dla niej z dotychczasowego życia?

Cała historia wzorowana jest na baśni o Rumpelstiltskinie, chociaż nawiązanie to staje się oczywiste dopiero pod koniec książki. Niewątpliwie główną rolę odgrywa tutaj klimat - mroczny, duszny, niepokojący. Taki, od którego nie można uciec. Miasteczko staje się bohaterem powieści, z miejsca dobrobytu i szczęścia zmienia się w centrum zgnilizny i deprawacji. Autorka w ciekawy sposób porusza kwestie społeczne i pokazuje, jak niewiele trzeba, aby system całkowicie upadł.

Czytając, niemal da się fizycznie odczuć strach i niepewność bohaterów. Ellerie to postać, z którą łatwo można się utożsamić, rozdarta między pragnieniem bycia szczęśliwą, a obowiązkiem dbania o rodzinę. Jednak dla mnie całe show skradł Whitaker. Tutaj szacun dla Ellerie, ja wymiękłabym od razu.

Fabuła prowadzona jest bardzo wolno, momentami być może zbyt wolno. Za to ostatnie 50 stron to prawdziwy rollercoaster. Ogromnym minusem jest brak rozstrzygnięcia niektórych wątków. Pozostają otwarte, ale nie we ten pełen napięcia, nakłaniający do przemyśleń sposób. Odniosłam wrażenie, że autorka o pewnych kwestiach po prostu zapomniała. Nie jestem fanką wplatania w historię rzeczy, które nie odgrywają w niej żadnego roli. Ostatecznie budzi to irytację i sprawia, że książka wydaje się niedoszlifowana. Mimo wszystko z niecierpliwością czekam na kolejną powieść tej autorki, chociażby dla samego klimatu.

Amity Falls to spokojne miasteczko odizolowane od reszty świata lasem, w którym kiedyś czaiły się potwory. Pewnego dnia grupa wysłana po zaopatrzenie znika, a to tylko pierwsze z wielu niewyjaśnionych zjawisk. Niepodal miasteczka pojawiają się znikąd istoty, którzy oferują spełnienie marze...

Rozwiń Zwiń

Liam jest wzorowym uczniem, synem i sportowcem. Po prostu chłopiec idealny. Ta idealna fasada zaczyna pękać, gdy ginie nastolatka, a policja podejrzewa, że Liam może mieć z tym coś wspólnego. Nie pomagają brutalne tendencje chłopaka, które do tej pory skrupulatnie ukrywała jego matka Erika. Co tak naprawdę stało się z dziewczyną? Ile jest w stanie zatuszować Erika? I kiedy powinna przestać?

Może nie jest to książka na poziomie "Pomocy domowej", ale "Idealny syn" ma w sobie to, za co lubię twórczość Freidy najbardziej - porywającą akcję, nieoczywistą tajemnicę i tropy zwodzące czytelnika na manowce. Narracja nieustannie buduje napięcie, a motyw rodziny tylko je pogłębia. Rozdarcie Eriki pomiędzy sprawiedliwością a pragnieniem chronienia bliskich przeplata się z rosnącym lękiem o to, że dała życie prawdziwemu potworowi.

"Idealny syn" to książka na jeden wieczór. Chociaż udało mi się przewidzieć zakończenie, nadal czytałam ją z przyjemnością. Nie mogę tej pozycji nazwać wybitną, ale mimo wszystko bawiłam się świetnie.

Liam jest wzorowym uczniem, synem i sportowcem. Po prostu chłopiec idealny. Ta idealna fasada zaczyna pękać, gdy ginie nastolatka, a policja podejrzewa, że Liam może mieć z tym coś wspólnego. Nie pomagają brutalne tendencje chłopaka, które do tej pory skrupulatnie ukrywała jego matka Erika...

Rozwiń Zwiń

Mieszkańcy Mistaken mogą narzekać na wiele rzeczy, ale jedną z nich zdecydowanie nie jest niebezpieczeństwo. Lata temu zawarli pakt z Łaskawymi, którzy w zamian za dary chronią ludność przed zagrożeniami czyhającymi w lesie. Nie są to tylko dzikie zwierzęta, ale także potwory zwane Jasnookimi. Zasada jest prosta - po zmierzchu nie można przekraczać granicy zarysowanej przez Kamienie Strażnicze. Greer respektuje tę zasadę, aż do momentu, gdy jej ukochany w niewyjaśnionych okolicznościach znika w lesie. Dziewczyna podejmuje wędrówkę, podczas której musi stawić czoła nie tylko niebezpieczeństwu, ale także samej sobie, swojemu pochodzeniu i swoim instynktom.

Cóż to była za historia!

Od Erin A. Craig zawsze oczekuję dużo i pisarka nigdy nie zawodzi.

Duszne, mroczne Mistaken, które jest zarówno oazą, jak i więzieniem kryje wiele tajemnic. Część z nich nie powinna nigdy zostać odkryta. Do tego świetnie wykreowani, nieoczywiści bohaterowie, którzy nie są idealni i baśń, która przeplata się z elementami rzeczywistości. Czy można chcieć czegoś więcej?

Książkę czyta się szybko, ale napięcie nie opuszcza aż do ostatniej strony. Folklor, dziwne rytuały, bestie o niezwykle ludzkim wyglądzie, zniknięcia, samosądy... To wszystko buduje historię, od której nie da się oderwać.

Jedną gwiazdkę odjęłam za zakończenie. Ubolewam nad ostatecznym wyborem bohaterki i banalnym domknięciem wątku Jasnookich. Wiem, że autorkę stać na więcej (tak, jestem bitter, bo bardziej przypadł mi do gustu niewybrany przez Greer bohater).

Mieszkańcy Mistaken mogą narzekać na wiele rzeczy, ale jedną z nich zdecydowanie nie jest niebezpieczeństwo. Lata temu zawarli pakt z Łaskawymi, którzy w zamian za dary chronią ludność przed zagrożeniami czyhającymi w lesie. Nie są to tylko dzikie zwierzęta, ale także potwory zwane Jasnook...

Rozwiń Zwiń

Po śmierci bliźniaczki pragnienie zemsty popycha Rory do zostania seryjną morderczynią. Ponieważ widzi kolory dusz, wie, kogo powinna się pozbyć, aby świat stał się bezpieczniejszy. Niestety nie wszyscy widzą jej działania jako coś możliwego do usprawiedliwienia. Dziewczyna zostaje zatrzymana i skazana na 500 lat więzienia w Vinculi. Tam poznaje Caiusa, króla Umbry, a łącząca ich relacja szybko się pogłębia. Kto zabił siostrę Rory? Jak odnajdzie się w nowej rzeczywistości? Kim dla niej jest tak naprawdę Caius?

Dawno nie czytałam tak słabo napisanej książki. Na początku myślałam, że to wina przekładu, dlatego sięgnęłam też do wersji oryginalnej. Myliłam się, wydanie angielskie jest równie okropne.

Liczne powtórzenia, kalki i błędy wystarczająco odrzucają, ale gdyby ktoś nie zwracał na to uwagi, to do czytania zniechęci go styl autorki. Pisarka już od początku zarzuca nas nieistotnymi szczegółami. Przypadkowe informacje nie mają wpływu na fabułę i jedynie zaśmiecają książkę, sztucznie wydłużając jej długość.

Zamysł "Króla Umbry" był naprawdę ciekawy. Z niecierpliwością czekałam na historię morderczyni, która zostaje niesprawiedliwie osądzona i wysłana do "piekła". Zamiast tego dostałam niezbyt wyrafinowane przemyślenia bohaterki (żeby nie użyć słowa infantylne), przeplecione scenami erotycznymi na tak niskim poziomie, że stanowiły element komiczny całości.

Pisarce nie udało się wykreować ani jednej głębokiej, ciekawej postaci. Co prawda wprowadza ich wiele, ale nic ich nie wyróżnia i bardzo szybko zlewają się w jedno.

Bardzo ciężko było mi przebrnąć przez "Króla Umbry", musiałam się zmuszać do kontynuowania. A przecież nie o to powinno chodzić w książkach. Zdecydowanie nie jest to pozycja dla mnie.

Po śmierci bliźniaczki pragnienie zemsty popycha Rory do zostania seryjną morderczynią. Ponieważ widzi kolory dusz, wie, kogo powinna się pozbyć, aby świat stał się bezpieczniejszy. Niestety nie wszyscy widzą jej działania jako coś możliwego do usprawiedliwienia. Dziewczyna zostaje zatrzym...

Rozwiń Zwiń

Bee dostaje propozycję zostania managerką w projekcie NASA, a ponieważ w życiu kieruje się hasłem "rób to, co zrobiłaby Maria Curie", postanawia przyjąć ofertę. Niestety okazuje się, że będzie musiała współpracować z Levim, przystojnym, ciemnowłosym chłopakiem, który jednocześnie jest jej arcywrogiem z czasów doktoranckich. Tylko dlaczego nagle wydaje się być dziwnie miły? I czemu zaczyna patrzyć na nią z uczuciem, które mało przypomina nienawiść?

Ali Hazelwood jest niewątpliwie królową romansów akademickich, a ja pozostaję jej największą fanką.

W "Love on the Brain" Ali świetnie łączy opisy projektu naukowego z lżejszym wątkiem romantycznym. To urocza, zabawna historia, chociaż autorka nie stroni od dramatyzmu. Typowa dla pisarki schematyczność (która i tak mi nigdy nie przeszkadza) zostaje przełamana przez zaskakujące zakończenie. Książka jest lekka i przyjemna, a bohaterowie wyraziści.

Bardzo podobała mi się obsesja Bee na punkcie Curie. Jej konto stanowi idealną bazę do przedstawienia wad środowiska naukowego, a także realnych zmian, których możemy być inicjatorami.

Jeśli szukacie czegoś szybkiego i niezbyt wymagającego, przy czym będziecie się dobrze bawić, to zdecydowanie pozycja dla Was.

Bee dostaje propozycję zostania managerką w projekcie NASA, a ponieważ w życiu kieruje się hasłem "rób to, co zrobiłaby Maria Curie", postanawia przyjąć ofertę. Niestety okazuje się, że będzie musiała współpracować z Levim, przystojnym, ciemnowłosym chłopakiem, który jednocześnie...

Rozwiń Zwiń

Pogoda za oknem zdecydowanie nie zachęca do wyjścia z domu. W chwilach takich jak te parzę sobie herbatę, łapię ciepły koc, sięgam po coś kreatywnego i wyczekuję wiosny. Tym razem wybrałam "Potworki kawaii".

W książce znajdziecie 75 samouczków, dzięki którym nauczycie się, jak krok po kroku narysować kaiju, stworzenia wywodzące się z japońskiego folkloru. Potworki są naprawdę przeurocze!

Instrukcje przedstawione są w jasny sposób, idealny także dla osób, które nie mają większego artystycznego doświadczenia. Wzory można łączyć, tworząc swoje własne, unikalne stworki.

"Potworki kawaii" są świetnym wyborem na zimowe wieczory, niezależnie od wieku. Jedynym minusem jest ograniczona ilość wzorów - są tak słodkie, że chciałoby się więcej!

[współpraca barterowa]

Pogoda za oknem zdecydowanie nie zachęca do wyjścia z domu. W chwilach takich jak te parzę sobie herbatę, łapię ciepły koc, sięgam po coś kreatywnego i wyczekuję wiosny. Tym razem wybrałam "Potworki kawaii".

W książce znajdziecie 75 samouczków, dzięki którym nauczycie się, jak k...

Rozwiń Zwiń