Powieść można określić jako podsumowanie historii bohaterów znanych nam z wcześniejszych tomów. Nadal śledzimy losy Kuby Szpikulca oraz komisarza Bednarskiego, który zaczyna rozważać przejście na emeryturę. Pojawiają się także nowe postacie, w tym Małgorzata Bednarska, świeżo po ukończeniu kursu podstawowego. Młoda policjantka próbuje się odnaleźć w brutalnym świecie, balansując na granicy prawa.

Kazimierz Krycz to nie tylko doświadczony pisarz, ale również emerytowany policjant, co pozwala mu w wyjątkowy sposób odsłaniać kulisy pracy w policji. Korupcja, układy, szantaże – autor nie unika trudnych tematów, dzięki czemu otrzymujemy niezwykle realistyczny obraz działania „Firmy”. Dodatkowo, policyjny żargon, którym posługuje się Krycz, sprawia, że opowieść zyskuje na autentyczności.

Fabuła książki wykracza poza schematy typowego kryminału. Nie dostajemy zagadki do rozwikłania, za to pojawiają się lekkie momenty z odrobiną humoru – często czarnego i podszytego dystansem – które przeplatają się z brutalnymi scenami pełnymi krwawych, sugestywnych opisów. Jednak te bardziej intensywne fragmenty są tak umiejętnie rozmieszczone, że nie przytłaczają czytelnika.
Narracja prowadzona z perspektywy różnych bohaterów może stanowić pewne wyzwanie dla czytelnika. Początkowo wymaga to chwili, aby odnaleźć się w gąszczu wątków, jednak z czasem wszystkie elementy układanki zaczynają łączyć się w spójną, logiczną całość.

Ogromnym atutem książki było ukazanie perspektywy tych “złych” bohaterów i nakreślenie genezy ich powstania. Autor z niezwykłą wnikliwością przedstawia charakterologię psychopatów, wprowadzając czytelnika do świata przepełnionego brutalnością oraz moralnym zepsuciem. Te fragmenty nie tylko wzbogacają fabułę, ale też dodają jej psychologicznej głębi, zmuszając czytelnika do refleksji nad motywacjami ludzkich działań.

Zakończenie wywarło na mnie pozytywne wrażenie, nawet zaskoczył mnie obrany przez autora kierunek.

Powieść można określić jako podsumowanie historii bohaterów znanych nam z wcześniejszych tomów. Nadal śledzimy losy Kuby Szpikulca oraz komisarza Bednarskiego, który zaczyna rozważać przejście na emeryturę. Pojawiają się także nowe postacie, w tym Małgorzata Bednarska, świeżo po ukończeniu...

Rozwiń

Zwiń

Jeśli lubicie wielowątkowe historie i dopracowane uniwersum, to przepadniecie w tej książce tak samo jak ja.

To jest ten rodzaj fantastyki, odrobinkę w “starym stylu”, ale napisany w bardzo przystępny sposób.

Wcześniej miałam przyjemność czytać powieść obyczajową od tej autorki, dlatego byłam bardzo ciekawa jak poradzi sobie z innym gatunkiem.

I przyznaję, że przeżyłam pozytywne zaskoczenie!

Aria — młoda, ciekawa świata dziewczyna, która próbuje odnaleźć swoje miejsce w społeczności elfów. Jest księżniczką i jedyną spadkobierczynią tronu Vorniros, więc teoretycznie jej życie powinno być usłane różami. Niestety Aria ma jedną „wadę”, której większość elfów nie potrafi zaakceptować — w jej żyłach płynie także ludzka krew. W oczach pobratymców nigdy nie będzie godna objęcia tronu. Czara goryczy przelewa się, gdy jej dziadek, król Landon, ogłasza jej zaręczyny z obcym elfem — bez konsultacji z wnuczką. Księżniczka postanawia opuścić Vorniros, nie tylko uciekając przed odpowiedzialnością i wykluczeniem społecznym, ale również próbując zrozumieć, co dzieje się z jej magią, która wymyka się spod kontroli.
Dla mnie jako czytelniczki, jest bardzo ważne, że Aria to bohaterka, do której od pierwszych chwil zapałałam sympatią.

Kastor — niegdyś rycerz i przyszły dziedzic rodowego majątku, ktory porzucił dotychczasowe życie. Dziś przemierza świat jako najemnik. Niewielu widziało jego twarz, ale niemal wszyscy słyszeli o Cieniu Zachodu i jego czynach, choć wiele z tych opowieści jest wyolbrzymionych. Podejmuje się trudnych zadań, często balansując na granicy prawa, lecz mimo to pozostaje człowiekiem honoru i nieco szarej moralności.
Nie jestem czytelniczką, która chętnie przypina bohaterom łatkę „Książkiwego męża”, ale Kastor zdecydowanie wysuwa się na prowadzenie!


Oprócz dwójki głównych bohaterów spotykamy także barwnie zarysowane postaci poboczne. Niektóre intrygują, inne wzbudzają sympatię, są też takie, które działają na nerwy — jak przystało na dobrze napisane postaci. Duży plus za Seo ;) — autorce udało się mnie zaskoczyć!

„Pieśń i Cień” to opowieść prowadzona narracją trzecioosobową z perspektywy kilku bohaterów. Początkowe rozdziały stopniowo wprowadzają nas w rozbudowany świat, ale z każdą stroną akcja nabiera tempa. Polityczne intrygi nie stanowią jedynie tła, ale przekształcają się w realny konflikt, którego skutki mogą sięgnąć daleko poza granice jednego królestwa. Autorka plastycznie przedstawia krainy i miasta, używając barwnych, lecz nienachalnych opisów.

Jako fanka fantasy, zawsze zwracam uwagę na system magiczny — a ten w „Pieśni i Cieniu” naprawdę mnie zachwycił. Jest spójny i dobrze przemyślany. Czytelnik niemal czuje i widzi to, czego doświadcza bohaterka, która dopiero uczy się posługiwać magią. Moc dostępna jest dla różnych ras, lecz elfy i ludzie używają jej w odmienny sposób. Pojawiające się magiczne anomalie budzą niepokój u istot obdarzonych mocą.

Na uwagę zasługuje także język, który w mojej ocenie jest wyjątkowo przystępny. Stylizowane dialogi dodają autentyczności postaciom, sprawiając, że mamy wrażenie obcowania z klasyczną powieścią fantasy, bez zbędnych, współczesnych naleciałości.

Na uznanie zasługuje również stworzony przez autorkę język elficki, który dodatkowo podkreśla unikalność uniwersum. Objaśnienia znajdują się w przypisach, głównie w pierwszych rozdziałach, i są na tyle dyskretne, że nie zaburzają płynności lektury.

Wątek romantyczny pojawia się, ale nie dominuje fabuły. Relacja bohaterów zaczyna się od wspólnego celu, nie zauroczenia. Iskrzy, owszem — ale czy dadzą sobie szansę na uczucia? Czy ich ścieżki poprowadzą nas znanym torem, czy może wyjdą poza schemat? Nie zdradzę szczegółów, ale mogę powiedzieć jedno — ten wątek w pełni mnie usatysfakcjonował.

Pod koniec wiele wątków zostaje wyjaśnionych, lecz — jak przystało na początek sagi — niektóre pytania nadal pozostają bez odpowiedzi. I bardzo dobrze!

Nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kolejny tom.

Nie dajcie się zwieść objętości. „Pieśń i Cień” to gruba książka, ale dzięki zmianom perspektyw i dynamicznej fabule czyta się ją lekko i z przyjemnością.

Jeśli lubicie wielowątkowe historie i dopracowane uniwersum, to przepadniecie w tej książce tak samo jak ja.

To jest ten rodzaj fantastyki, odrobinkę w “starym stylu”, ale napisany w bardzo przystępny sposób.

Wcześniej miałam przyjemność czytać powieść obyczajową od tej autorki, dlatego...

Rozwiń

Zwiń